Albums of the year 2009.....the revenge of the rotten brains.....

#20 Anthony and the Johnson - Crying Light

αυτή η εμβληματική φιγούρα αποφασίζει στον τρίτο του δίσκο να μιλήσει για τις μεταβάσεις από την γέννηση στο θάνατο και για τα κοινά σημεία μεταξύ αυτών των κόσμων..."From your skin I am born again" καί "I'm only a child/ Born upon a grave" τραγουδά...σκοτεινή ομορφία αν έπρεπε να το περιγράψω με δύο λέξεις...ανατρίχιασα....

#19 Malcolm Middledon - Waxing Gibbous


γιατί μεγαλώνω και μαθαίνω......όπως πρέπει να είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που είχε ακούσει τους πρώτους στίχους από το philophobia χωρίς να έχει προσέξει τι λέει.....αλλά πλέον προσέχω.....

Everything I do is redundant
Everything I say is a lie
Whatever I once had is gone
Now I’ve been left behind

I cant help coming to in songs
I get so far then cant carry on
A strummed guitar’s a companion
A blackboard bleeding chalk sums of all my wrongs

ΠΣ{ιτ}: Άσε που ο φαντασμένιος θα είναι ο νέος ντράμερ στο νέο του συγκρότημα.....

#18 Florence and the Machine - Lungs



.....δε σε είδα από κοντά το καλοκαίρι και ελπίζω να με συγχωρέσεις....δε θέλω αυτό να σταθεί εμπόδιο σε μία σχέση που έχει μέλλον....το νιώθουμε και οι δύο....η δυναμικότητα σου και το πάθος σου να κάνεις ότι θές...οι ικανότητες μου στο χορό που εξελίσονται σε φουτουρισμικό-μπαουχάους όταν ακούω τα τραγούδια σου... ακόμα και να εμφανίζεσαι μόνη σου και να κρατάς ρυθμό με μία μπαγκέτα στο χέρι και να προσπαθείς να απολογηθείς σαν μικρό παιδάκι.....ξέρω ότι χάθηκα αλλά είχα δουλειές πολλές και σου ζητώ συγνώμη....ευτυχώς έχω ακόμα το βίντεο από εκείνο το πάρτυ που είχαμε πάει.....σε ευχαριστώ....




ΠΣ{ιτ}: δε σου κρατάω κακία για εκείνο το ατυχές συμβάν......αν και δεν το περίμενα από σένα....

#17 St. Vincent - Actor

υπάρχει η επιλογή να κάτσω και να γράψω πολλά πράγματα.....nahhhh...υπάρχει όμως και η επιλογή να περιμένετε να βραδυάσει/αρκετά, να κλείσετε τα πάντα, να ανάψετε ένα κερί, ένα τσιγάρο (η φωτία είναι απαραίτητο συστατικό ατμόσφαιρας), να βάλετε ένα ποτό και να να δείτε αυτό ......

ΠΣ{ιτ}: και βλακεία να ήταν ο δίσκος....η φωτογραφία και μόνο....αχ....

#16 Ριχάρδος Hawley - Truelove's Gutter



και να φανταστείς ότι όταν ήταν στους Pulp, ντρεπόταν....δεν ήθελε να τραγουδάει.....ευτυχώς που μεγαλώνοντας αλλάζει ο άνθρωπος.......να περιμένεις να πάρεις τσάϊ και την ώρα που θες να πείς "ένα ζεστό τσάϊ με γεύση καραμέλα" εσύ να λές.....

open up your door, i can't see your face no more, love is hard to find, and even harder to define.....

#15 Engineers - Three Fact Fader



.....άδεια κουτάκια μπύρας, πατατάκια και παγωτά, ανέκδοτα, ο τέτοιος μωρέ, αληθινή παρέα, ηλιοβασίλεμα, ένα ποτήρι γάλα, θολωμένα βλέμματα, γέλιο......sometimes i realise.....



#14 De Rosa - Prevention



1. είναι σκωτσέζοι
2. είναι σκωτσέζοι
3. οι σκωτσέζοι είναι αδέρφια μας
4. είναι δεμένος δίσκος. Τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος.
5. Δεν αποφεύγεις κάποιο τραγούδι και ας είναι η τρίτη φορά που το ακούς μέσα σε μία μερα.
6. Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς, αλλά μου έκανε παρέα σε ένα όμορφο ταξίδι....
7.εδώ τα λέει καλύτερα...

#13 Sunset Rubdown - Dragonslayer


σε κάποια φάση βγάλατε το "Shut Up, I Am Dreaming of Places Where Lovers Have Wings" ..... η ιστορία από κει και πέρα είναι γνωστή.....χρειάστηκαν 2 βδομάδες για να βγεί από το στερεοφωνικό στο σπίτι, στο αμάξι, στο μηχανάκι, στο ποδήλατο, στη δουλειά, στην τουαλέτα, στο φορητό μηχάνημα αναπαραγωγής ήχου, μουσικής, μελωδίας, μελαγχολίας, συναισθημάτων, παρέας, έντασης....γενικά από παντού.....και έρχεται το 2009 και φτιάχνουν αυτό.....τι να πείς μετά? άλλες δύο βδομάδες με ακουστικά στα αυτία αγνοώντας τα πάντα και τους πάντες..... και μετά αναρωτιέμαι γιατί δε δουλέυω.....

Ο Θωμάς, ο θόρυβος και τα ταξίδια....

Σκέφτομαι συνέχεια διάφορα πράγματα που θέλω να κρατήσω να τα δώ μετά, να σηκώσω το τηλέφωνο και να πάρω όλους αυτούς που πιστεύω ότι πρέπει να τα δούνε και είμαι σίγουρος ότι θα τους αρέσουν "σου λέω παιδάκι μου θα κλάψεις με την ψυχή σου..." , "τι χορό ρε βλάκα....εδώ μιλάμε δε θα μπορείς να κομηθείς...τα πόδια σου θα κουνιούνται απο μόνα τους κάτω από τα σκεπάσματα..." ,μετά διαβάζω ένα καινούριο βιβλίο και θέλω να πώ και για αυτό, και όλο κάνω προσχέδια αναρτήσεων, τα βάζω με αριθμήσεις, καπελλάκια, ζιπουνάκια, φτερουγίτσες και ταμπελίτσες δίπλα για να μην ξεχάσω αυτό, να μην ξεχάσω εκείνο, ώ αυτό έχει πλάκα, όμως βάλτο μετά από εκείνο το τραγούδι, αλλά κάθε μέρα πλέον απαρτίζεται από 2.256 χλμ διαδρομής με τα πόδια σε ένα κτίριο μέγιστης εδαφικής κάλυψης σε τεθλασμένη γραμμή περί τα 200 μέτρα, γρήγορο φαγητό αμφιβόλου προέλευσης "μαμά μην ανησυχείς τρώω καλά και γάλα πίνω όταν το θυμηθώ", μία σοκολάτα...καλά ντέ 2 σοκολάτες, ένα τσάι με εγκλοβισμένο ένα δάσος ολόκληρο, με τέτοιο ρυθμό έχω πιεί τόσα φρούτα του πάθους/δάσους που θα πρέπει να μου κάνουν μήνυση οί ανέραστοι/δασάρχες, 38 καλώδια που προσδίδουν στο σήμα μου μία διαφορά φάσης που καταλήγει να αυξάνει το επίπεδο θορύβου στο σήμα ελέγχου, και επειδή τελικά βαρέθηκα, αποφάσισα να τα γράψω όλα όπως μου έρχονται και τα αισθάνομαι, κάτι σαν απελευθερωτική ελεύθερη γραφή, γιατί θέλω τόσο πολύ να το δώ γιατί μου αρέσουν πολύ αυτά τα παραμύθια που τελικά προσφέρουν χιλιάδες περισσότερα μηνύματα από ότι όλες οι εφημερίδες μαζί (ακόμα και αυτές που δεν καταλαβαίνω) και είναι παραμύθια όσο το γεγονός ότι σηκώνομαι το πρωί από το κρεββάτι, εν τω μεταξύ πέρα από την αναβίωση των χαμένων παιδικών μου χρόνων τι συμβαίνει και αναβιώνονται και τα παιδικά χρόνια άλλων ανθρώπων που ήταν παιδία όταν εγώ ακόμα δεν ήμουν ιδέα, και τι οπτικό υλικό είναι αυτό δαρβίνε μου*, μα τι έχουνε κάνει?", ο φεγγάρις αναφέρει πως είναι το μέλλον (με μια γερή δόση παρελθοντικού σκοταδισμού....), ένας σύνδεσμος που σε οδήγει σε ένα άλλον που σε οδηγεί σε ένα άλλο διαφορετικό ταξίδι και τρέχεις στην βιβλιοθήκη και πιάνεις το πιό σκονισμένο δισκάκι που υπάρχει και το βάζεις να παίζει στο εξίσου σκονισμένο μηχάνημα αναπαραγωγής ήχου και ξαφνικά η ταχυκαρδία σταματά, μετά σκέφτεσαι πότε θα ξανακάνω την αγαπημένη μου βόλτα αλλά αμέσως μια ασυνάρτητη σύναψη προσπαθεί να σε επαναφέρει, θέλω να το ξαναδιάβάσω και να κρατάω ξανά σημειώσεις αλλά να μην τις πετάξω αυτή τη φορά μαζί με το μισοτελειωμένο μου πρωϊνό, ίσως γιαυτό το λόγο δεν βγάζω εγώ αυτά που φτιάχνω ειδικά εμπνευσμένος από τις προτάσεις που με παρακολουθούν καθημερινά για εβδομάδες από τους χάρτινους μου φίλους, γιατί δεν είναι τόσο πανέμορφα, η μιά ψηφοφορία έληξε "και στο είπα ρε Τζόν, την συνεκδοχή έπρεπε να την βάλουμε πρώτη...άκου εκεί να είναι εκτός εικοσάδας....νιώθω μόνος", αλήθεια μου αρέσουν τα παραμύθια, και καλά ρε Θωμά, τώρα που το έφερε η κουβέντα.....έφτασες που έφτασες μέχρι το Μιλάνο, τόσο δύσκολο σου είναι να περάσεις να πείς ένα γεία???? πάω να βάλω ένα ποτό και να συνεχίσω διάβασμα....αντε γεία σας τώρα!

ΠΣ{ιτ}: * το έχουμε ξαναπεί, μου αρέσουν περισσότερο οι δαρβινιστικές εκδόσεις
κλισέ εκφράσεων...όπως "τι γελάς ρε χαμένε...με βάση την δαρβινιστική αρχή, δεν έχει ακόμα αποδειχθεί γονιδιακά ότι το γέλιο συμβάλλει στην επιβίωση του είδους μας."

Albums of the year 2009.....starting from 30 to 21.... list fever.....

Η λίστα για τους αγαπημένους δίσκους του ελέφαντα του wupperthal για το 2009 ξεκινάει κάπως έτσι.....

30. Slow Club - "Yeah So?"..... boy meets boy, girl meets boy and they made music

29. Blue Roses - "Blue Roses"..... το έχω πεί και θα το λέω συνέχεια...τα πιό απλά είναι τα πιό όμορφα....

28. Dirty Projectors - "Bitte Orca".....από τους αδικημένους δίσκους της χρονίας.....σε έναν υπέροχα φτιαγμένο κόσμο ίσως να γινόταν περισσότερο γνωστός αυτός ο δίσκος.....πολυφωνίες, αλλαγές, ξέσπασμα πετόντας πιάτα στον τοίχο τρέχοντας με δάκρυα να μαζέψεις τις σπασμένες μνήμες.....ααα τι λέω....δε πιστεύω σε δίκαιους κόσμους.....

27. Whitest Boy Alive - "Rules"...... όμορφο, γλυκό, χαρούμενο, απλό, συντροφικό...

26. Lolek - "Alone" ..... μελαγχολικές μελωδίες.....νοσταλγία......

Or maybe love can you please give me , please give me some time?
Can anybody give me some more time?

25. Τwilight Sad - "Forget the night ahead".....καθαρή βρωμιά....και είναι και αυτοί σκωτσέζοι έέέ.....

And we're all fine in the back of your mind
If we do what we like then we could be with you tonight
If we bleed you dry

24. The Βroken Records - "Until the earth begins to part".......είναι σκωτσέζοι.....και μόνο αυτό αρκεί.....ίσως θα έπρεπε να πώ ότι είναι δυναμικοί καί ρομαντικοί μαζί....ααα χαζομάρες....είναι σκωτσέζοι και οι σκωτσέζοι είναι φίλοι μας....κριτικές δίσκων που διαρκούν τεσσερις σελίδες.....

23. Αtlas Sound - "Logos"..... σε συμπαθώ πάρα πολύ ρε Μπράντφορντ και ας σε έμαθα αργά.....πιστεύω ότι είσαι ασχημούλης αλλά είσαι τόσο ταλαντούχος που θα έδινα τα πάντα απλά να κάθομαι δίπλα σου και να σε βλέπω να δουλεύεις.....αλλά από την άλλη σε φάγανε τα κυκλώματα.......(και οι επόμενες είναι 3 υπέροχα κορίτσια...εγώ τα είπα παραπάνω για να καλυφθώ από σχόλια και κακίες γλώσσες...δε πιστεύω σε δίκαιους κόσμους.....)

22. Αu Revoir Simone - "Still Night, Still Light".....γλυκές και υπέροχες.......δε μου αρέσουν πολύ οι ταμπέλες....δεν τις πολυκαταλαβαίνω και νομίζω ότι αφαιρούν κάτι από τη μαγεία του συγκροτήματος όταν προσπαθείς με δύο ή τρείς λέξεις να περιγράψεις τα συναισθήματα τους, τις σκέψεις τους.....στην περίπτωση τους όμως νομίζω ότι είναι από τις λίγες φορές που ακούγεται όμορφο και όχι μειωτικό..... Dream pop.....γιατί είναι σαν όνειρο....

21. The Doves - "Kigndom of rust"... νομίζω ότι τους αδικώ λιγάκι με το να τους βάζω σε αυτήν την θέση......είναι φίλοι μου όμως και θα καταλάβουνε.....πίστοι....με μία λέξη..... δεμένος δίσκος.....ωραίοι....

----------------------

Οι ψηφοφορίες τρέχουν και θα γίνει χαμός....πτώματα θα ξεβράσουν οι θεοί στα πορφυρά νερά.......εδώ ακολουθείτε τα μέλη της ψηφοθηρίας (για τα 50 -εγώ βρήκα μόνο 30 ο χαζούλης - αγαπημένα της χρονίας) όπως και εδώ.(για τα 20 της χρονίας και 20 της δεκαετίας.)Άντε, τύχη καλή.....

Ο δάσκαλος που ξεπερνάει τον μαθητή ή αλλιώς "The Burger Project".....

...τα παλία χρόνια, δεν υπήρχαν οι ντίσκ τζόκεϊ, οι λίστες, οι υπολογιστές, τα εφέ, τα εφτακίσια δαιφορετικά είδη μπύρας, ουσκίου, βότκας....λίκέρ και άγιος ο θεός άγιος ισχυρός....υπήρχαν ιδρωμένα υπόγεια, μαλλίαδες και μουστάκια (όχι όπως τώρα που ολσταράκι και μουστάκι γίνανε ένα, σου λέει τα αγοράζεις μαζί...), καμπάνες που ξεκινάγανε από το γόνατο..... κυρίως όμως υπήρχε πραγματική διασκέδαση. Σε όλα αυτά τα υπόγεια δεν υπήρχαν άνθρωποι πίσω από στενάχωρα και στενά παραπετάσματα πάνω από κυκλικά σχήματα που ως δια μαγείας μεταφέρουνε ήχους από άλλα μέρη. Υπήρχαν άνθρωποι, που με όρεξη και αγάπη μεταφέρανε τα αγαπημένα τους στοιχάκια, τις αγαπημένες τους μελωδίες, βάζοντας το δικό τους προσωπικό στοιχείο με στόχο την διασκέδαση των μελαγχολικών προσώπων στα γύρω τραπεζάκια.....

....από εκείνα τα χρόνια περάσαν πολλά πράγματα και αλλάξανε πολλά.....υπάρχει ένας μικρός φόβος για τις διασκευές και για αυτά τα συγκροτήματα..... τι γίνεται όμως όταν συναντάς 4 ανθρώπους με ταλέντο, πολύ κέφι, χιούμορ, 2 ρέπούμπλικες, ένα σαρίκι και ένα δε-ξέρω-και-εγω-πως-το-λενε-το-καπελλάκι που παίζουν το τραγούδι που χορεύαμε στα κρυφά, παλιά, στα πάρτυ προσπαθώντας να κατακτήσουμε το κορίτσι με το τσουλούφι, αλλά πλεόν έχει γίνει σκά????

Οι έλληνες από το Τόκυο όπως οι ίδιοι λένε, παίζουνε Χαρούμενο Υπέρσκληρο είδος και είναι ειδήμονες στην ιαπωνική κλασσική μουσική. Λέγονται The Burger Project. Εδώ είναι ο χώ(/ο)ρος τους. Μπείτε. Ακολουθήστε τον σύνδεσμο, μη φοβάστε*. Όταν θα εμφανιστεί ένα χαμόγελο στα χείλη θα καταλάβετε τι εννοώ. Γιατί αυτό κάνουν. Είναι σπάνιο φαινόμενο, δυστυχώς, στις μέρες μας να βλέπεις κόσμο να χορεύει με την ψυχή του για 2,5 γεμάτες ώρες και να χαμογελάνε όλοι - ειδικά όταν η συναυλία γίνεται στην πόλη με το δυσκολότερο κοινό(όχι σαν κάτι άλλες περιπτώσεις που είναι όλοι σαν τα ρομποτάκια "διασκεδάζοντας" απορροφώντας πληροφορίες...η γενιά του εΜΤιΒί μάϊ φούτ.....)**......εεε το επόμενο βίντεο τα λέει όλα......

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

*αν τους δείτε να παίζουν κάπου, πάρτε παρέα και πηγαίνετε....θα περάσετε καλά.....

**μα ρε βλάκα είναι δυνατόν....πρόσπαθώ να πετρήσω πόσες οθόνες φαίνονται και αυτές ξεφυτρώνουν όσο η ώρα περνάει...κάπου έχουν φωλιά.....αυτό το βίντεο πρέπει να στείλουν στο διάστημα, όχι τις διαλέξεις από τους νομπελίστες και την ενάτη του Μπετόβεν....αυτό το βίντεο με μήνυμα "μη φοβάστε. είμαστε φιλικοί και θα σας υποδεχτούμε με τρόπο ειρηνικό..."

20 εικόνες για μια δεκαετία που έφυγε......

.....20 στιγμές, 20 φιλιά, 20 χάδια, 20 δάκρυα, 20 αγγίγματα, 20 βλέμματα, 20 συναισθήματα.....20 φίλοι για αυτά τα δέκα χρόνια που πέρασαμε μαζί......


1. "Das Leben der Anderen (Τhe Lives of Others) "Florian Henckel von Donnersmarck/2006
Αυτή η δεκαετία, μέσα σε πολλά άλλα γεγονότα, χαρακτηρίστηκε και από το άνοιγμα - για πρώτη φορά - των αρχείων της Στάζι.
Όσο για την ταινία....δεν χρειάζεται εμένα.....αρκεί αυτό...."αφιερωμένη στον HGW XX/7 ".


2. "Synecdoche, New York" Charlie Kaufman/2008

γι'αυτό:

"I like it, I do. But I'm really

concerned about dying in the fire." Hazel

3. "Μulholland Δrive" David Lynch/ 2001
για την δεύτερη σκηνή!! και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

4. "Le fabuleux destin d'Amélie Poulain" Jean-Pierre Jeunet/2001
για την πίο όμορφη και ζωντανή ανησυχία, τον νάνο που ταξιδεύει, το χρυσόψαρο, τα αινιγματικά πρόσωπα, τις ιδιοτροπίες, τον μοναχικό παραπληγικό "άγνωστο" ζωγράφο, την καταδίωξη, τις εμμονές, το βλέμμα, τον πράσινο τοίχο, την αγωνία, το πάθος, την λαχτάρα, το παιχνίδι γρίφων, τον εκνευριστικό κύριο, τις εναλλακτικές λειτουργίες γνωστών συσκευών, την γλυκία εκδίκηση, το κυνήγι της ευτυχίας.......για την ζωή!



5."Snatch" Guy Ritchie/2000

"Do you know what "nemesis" means? A righteous infliction of retribution manifested by an appropriate agent. Personified in this case by an 'orrible cunt... me." Brick Top

Turkish: Fuck me, hold tight. What's that?
Tommy: It's me belt, Turkish.
Turkish: No, Tommy. There's a gun in your trousers. What's a gun doing in your trousers?
Tommy: It's for protection.
Turkish: Protection from whaaaat? "Zee Germans"?

"In the quiet words of the Virgin Mary... come again? " Brick Top

"Bullet Tooth Tony: So, you are obviously the big dick. The men on the side of ya are your balls. Now there are two types of balls. There are big brave balls, and there are little mincey faggot balls.......Now, dicks have drive and clarity of vision, but they are not clever. They smell pussy and they want a piece of the action. And you thought you smelled some good old pussy, and have brought your two little mincey faggot balls along for a good old time. But you've got your parties muddled up. There's no pussy here, just a dose that'll make you wish you were born a woman. Like a prick, you are having second thoughts. You are shrinking, and your two little balls are shrinking with you. And the fact that you've got "Replica" written down the side of your guns...
.....And the fact that I've got "Desert Eagle point five O"...
......Written down the side of mine...
.....Should precipitate your balls into shrinking, along with your presence. Now... Fuck off!"

6α. "Vicky Christina Barcelona" /2008(για την ψηφοφορία)

6β. "Whatever Works" (για μένα) Woody Allen/2009

Γιατί τόσο χαμηλά Γούντι Άλλεν???...ίσως γιατί κάτι μέσα μου προσπαθεί να με κάνει αντικειμενικό.....αλλίως η λίστα μου θα είχε μόνο 11(!!!) ταινίες και θα ήταν όλες δικές του. Για το Whatever Works, δεν έχει νόημα να μιλήσω, φοβάμαι, προσπαθώ μέρες να σκεφτώ κάτι να γράψω αλλά ντρέπομαι.......το μόνο που έχω να πώ, είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου θα πάρω σε βιβλίο τους διαλόγους ταινίας.....όχι απλως θα την ξαναδώ, αλλά θα την διαβάζω και πριν κοιμηθώ.....

Για το Vicky Christina Barcelona, και πάλι δεν έχω πολλά να πώ.....κατάφερε να βγάλει προς τα έξω μία εντελώς διαφορετική Πενέλοπε Κρούζ (καμία σχέση με αυτό που βγάζει ο Αλμοδόβαρ)......όπως και έναν πολύ διαφορετικό Μπαρδέμ....η μούσα...αριστουργηματικό ρε γαμώτο....όσο γερνάει γίνεται καλύτερος αντί να τα ΄χανει....Η ψήφος πάει στο Vicky Christina Barcelona, αλλά πρίν κοιμηθώ θα σκεφτώ την μαγική πρόταση....."whatever works!"

7. "Βefore Sunset" Richard Linklater/2004

....το 1995 τους βλέπεις να γνωρίζονται σε ένα τρένο και να παρασύρονται, με δικαιολογία τα νιάτα, σε ένα ταξίδι....δύο άγνωστοι άνθρωποι που ερωτεύονται και χωρίζονται.....9 χρόνια μετά, μία κάμερα και οι δύο ίδιοι άνθρωποι, γερασμένοι κατα ισόποσο χρονικό διάστημα, καταφέρνουν να σου αποδείξουν ότι κάτι πράγματα είναι αληθινά. Ότι έτσι είναι κάποια πράγματα. Ότι έτσι θα είναι. Δεν τα αποφέυγεις. "you are going to loose the train...."

8."Dogville" Lars von Trier/2003
γιατί όταν ο πατέρας του Δόγματος βγήκε και είπε "είμαι ο καλύτερος σκηνοθέτης στον κόσμο", πολλοί γελάσανε. Χρειάστηκε ένα μαύρο πάτωμα και μία κιμωλία για να αποδείξει ότι δεν έχει χιούμορ.

9. "Requiem for a Dream" Darren Aronofsky/2000
για πολλούς λόγους.....αλλά υπάρχει ένας παραπάνω...."όταν τελειώσει, αμέσως, πάρε με τηλέφωνο σε παρακαλώ...."

10."Letters from Iwo Jima/Flags of our Fathers" Clint Εastwood
κανονικά θα έπρεπει να μπούνε όλες οι ταινίες του.......είναι η δεκαετία του.....Million Dollar Baby....Challenging.....Gran Torino........

"η ιστορία γράφεται από όλες τις πλευρές".

11. "Οldboy / Sympathy for Mr. Vengeance / Sympathy for Lady Vengeance" Park Chan-wook/2003
έχω να πώ τόσα πολλά για αυτήν την τριλογία που δε ξέρω από που να ξεκινήσω. Λίγα είναι ιστορικά τα έργα που τολμούν να εστιάσουν βαθία στα πίο σκοτεινά συναισθήματα. Από την άλλη μπορεί απλά να έκανε κάτι εντυπωσιακό και μόνο εγώ να βρίσκω πολυπλοκότητες και διαφορετικά επίπεδα συναισθημάτων και νοημάτων. Δε ξέρω. Δεν μπορείς όμως να μην αισθανθείς. Να μην φοβηθείς. Να μην απορήσεις.


12. "Lost In translation" Sofia Coppola/2003

τα απλά πράγματα είναι τα πιό όμορφα, γιατί είναι τα πιό αληθινά....πρέπει να το έχω πεί χιλιάδες φορές και να το έχω γράψει πολλές παραπάνω....

όταν έμαθα ότι κυκλοφορεί βίντεο στο διαδίκτυο που υποτιτλίζει τα λόγια του Μάρεϋ στην Γιόχανσον στην τελευταία σκηνή, στεναχωρέθηκα....δε θέλω να μάθω.....όλη αυτή η μαγεία θα χαθεί......κάθε μέρα σχεδόν παλεύω με τον εαυτό μου να μη πατήσω Έναρξη για να δώ το βίντεο......

13. "Halbe con ella" Pedro Almodóvar/2002

ΜΑ είναι κάτι περιπτώσεις..... Κακή εκπαίδευση, Vovler, πως να τις ξεχωρίσεις.....γιατί είναι μάγος. Σε οδηγεί σε μέρη που αλλίως θα φοβόσουνα να βρεθείς μόνος με τη σκέψη σου, κάνοντας σε να αισθάνεσαι ασφαλής προσφέροντας σου μία γλυκία αίσθηση ομορφίας και ζωντάνιας....

14. "coffe and sigarettes" Jim Jarmusch/2003

γιατί όπως είπε ο Jim Jarmusch και στη συνέντευξη του..... "Χρειάζεται να τα καταλαβαίνουμε όλα?"

15. "High Fidelity" Stephen Frears/2000

δεν γίνεται να μην την αγαπήσεις......

16. "Inglorious Basterds", Quentin Tarantino/2009

πολλοί θα διαφωνήσουνε......αλλά όπως όλα τα δύσκολα πράγματα, χρειάζεται χρόνος για να τα κατανοήσουμε πλήρως......κάθε σκηνή κρύβει και έναν θυσαυρό (δεν είμαι υπερβολικός).....αν στο Kill Bill έφτιαξε ένα υπέροχο κολλάζ, έδώ έγραψε από πάνω και μία καινούρια ιστορία. Aυτά. Δεν θα πώ άλλα επίτηδες. Kαι ναί, δεν βάζω το Σκοτώστε το Βασίλη αλλά βάζω τα καθάρματα.....

17α. "Ι'm not there" Todd Haynes/2007 (για τη λίστα βαθμολογείτε αυτό)

17β. "Frida" Julie Taymor/2002(αυτό το βάζω εγώ για να αισθανθώ καλύτερα με τον εαυτό μου γιατί δεν γίνεται να λείπει....)

-- α + β: Eίναι ένα αριστούργημα. Μία βιογραφία που δεν είναι βιογραφία. Εικόνες που είναι μιά ζωή. Το παιχνίδι στο χορτάρι. Το λουλούδι στο χέρι. Η χειραψία με τον μεγάλο. Το τράνταγμα. Οι πολλαπλές φιγούρες. Η ματαιοδοξία. Μεγάλα έργα που παρουσιάζονται όπως είναι. Αληθινά, ζωντανά. Μεγάλα.

18. "Nueve reinas" Fabián Bielinsky/2000

....μη με παρεξηγείτε.....έχω δεί και τα 3 "Η συμμορίες και οι κολλητοί του Ωκεανού..." και μάλιστα πολλές φορές....ο Σόντενμπεργκ είναι φίλος από τα φοιτητικά χρόνια, έχουμε ξενυχτήσει με άπειρες συζητήσεις για την εξαφάνιση του κυβισμού από τον νεώτεριστικό κινηματογράφο.....αλλά δεν θα φτάσει ποτέ την μαγεία της αυθεντικής ταινίας με τους Rat Pack, και ίσως η ατάκα στην τρίτη ταινία "You should have known better.... you shook Sinatra's hand." τα λέει όλα.......όμως το Εννιά Βασίλισσες είναι η απάντηση στα εφέ, στους γνωστούς ηθοποιούς και στο ότι το φτωχό στύλ μπορεί να συγκλονίσει με την ατμόσφαιρα γιατί αυτό το κα΄νουν οι άνθρωποι και όχι όλα τα στολίδια ....... από τις λίγες ταινίες που μπορούν να ακολουθήσουν το "Συμμορία των Έντεκα" -το αυθεντικό- και το "Italina Job" με τον Μάϊκλ Κέιν.

"Πούστηδες υπάρχουν πολλοί. Χρηματοδότες λίγοι."

19. "Eternal Sunshine of a Spotless Mind" Michel Gondry/2004

"Meet me in Montauk"

20. Primer Shane Carruth/2004

αν υπάρχει κάτι ανάλογο του ρεύματος DoItYourself (βλ. κάτι τυπάκια στυλ Άριελ Πίνκ....)

στον κινηματογράφο, καλώς ή κακώς, αυτό πρέπει να είναι το πίο αντιπροσωπευτικό δείγμα. Όταν όλοι οι προηγούμενοι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με το θέμα "Ταξίδι στο χρόνο" απλά καταφέρανε να γεμίσουνε 2 ώρες με πολλά εφέ, ωραίες εικόνες, και με μία ιδέα που προσπαθεί να συγκαλύψει την πραγματική πολυπλοκότητα του πραγματικού προβλήματος (από φιλοσοφική όσο και από επιστημονική άποψη), γιατί ξεκάθαρα και απλά δεν είχαν την ικανότητα να το προσσεγγίσουνε και θέλανε να παίξουνε και να βγάλουνε λεφτά, χρειάστηκε ένας πιτσιρικάς με πτυχίο στα μαθηματικά και 7.000 δολλάρια, την παρέα του και έναν υπολογιστή, για να γυρίσει την πίο σωστή (φιλοσοφικά και επιστημονικά) και άξια (τεχνικά και εμφανισιακά) ταινία επιστημονικής πραγματικότητας την δεκαετία αυτή, αλλά και γενικά..... (κανονικά θα έπρεπε να την βάλω μέσα στις πρώτες 3 στην λίστα αλλά κάτι τα τρελά του Τζάρμους, το υπέροχο Αμελί, οι ατάκες του Snatch, οδηγήσαν αυτήν την υπέροχη ταινία σε αυτήν, την σημαντική κατα τ'άλλα, κλείνοντας περήφανα και με στύλ την εικοσάδα).

.....σίγουρα ξεχνάω πάρα πολλές ταινίες ακόμα, σίγουρα ξεχνάω σημαντικές ταινίες που θα μπορούσαν κάλλιστα να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις.....σίγουρα η αρίθμηση είναι για τους σκοπούς της λίστας παρά κάτι πλήρως πραγματικό....όλες υπέροχες, όλες έχουν κάτι να προσφέρουν παραπάνω.....δεν έβαλα ταινίες με καρτοόυν τώρα που το σκέφτομαι και υπάρχουν πολλές και καλές (και μόνο το Howl's Moving Castle όπως και το Les Triplettes De Βelleville είναι σίγουρα στα καλύτερα τις δεκαετίας.....και το Incredibles ή το Wall-E στην αντίπερα πλεύρα του ωκεανού δεν είναι κάτι που ξενιέται.....πόσο υπέροχη η σκηνή που παίζει το Αt Last με την φωνή της Etta James ή Corpse Bride (αν πούμε ότι πρόκειται για καρτούν) του Μπάρτον που ήταν μαγικό ..... ααα και μή το ξεχάσω "την κατάρα του γιγάντιου/τρελλού κουνελιού"....αγγλική συμμετοχή που δεν μπορεί να ξεχαστεί)........για κάποιο παράδοξο λόγο δεν έβαλα ελληνικές ταινίες....ενώ το ΚΑΚΟ είναι αδιαμφισβήτητα στις 5 πρώτες καλύτερες ταινίες της δεκαετίας (και δε θέλω σχόλια για αυτό....όπως επίσης τον Κυνόδοντα δεν τον είδα ακόμα....τα καλά του να είσαι αποκλεισμένος στο νησί..... )....τι άλλο;

υπάρχουν ταινίες που δεν έχω δεί ακόμα και το αισθάνομαι πως αξίζουν μία θέση στην εικοσάδα.....μάλλον κάπως έτσι η εικοσάδα θα έπρεπε να είναι εκατοντάδα.....απέφυγα ταινίες βασισμένες σε βιβλία.....ωχ δε ξέρω τι άλλο...ηταν πίο δύσκολο από όσο περίμενα, το ευχαριστήθηκα αρκετά όμως.....άντε να γράψω τι έμεινε απέξω έτσι για να μείνουν σχετικά κατεγραμμένα, ώστε άμα ψάξω κανα περίεργο βράδυ τι ταινία να δώ, να έχω και εγώ μία λίστα να κοιτάω.....άντε γεία τώρα....

Στην εναλλακτική μου εικοσάδα θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχουν τα εξής (που θα βρίσκονται διπλα στα παραπάνω) :

Kill Bill, Million Dollar Baby (σε φάγανε τα κυκλώμτα αλλίως θα ήσουν εικοσάδα άνετα....), όλες του Γούντι Άλλεν, όλες του Τζάρμους, όλες του Ίστγουντ, Sideways&American Splendor (εκπληκτικές....),Les Choristes -Christophe Barratier/2004 (κρύβει κάτι από τη μαγεία του Σινεμά ο Παράδεισος μέσα του),4 months 3 weeks and 2 days (σοκαριστικό),Happy-Go-Lucky (γλυκό)+ "Αll or nothing" /Μike Leigh, Into the Wild (ο πραγματικός λόγος γιατί δεν είναι στην παραπάνω λίστα είναι γιατί προέρχεται από βιβλίο....κατα τ'άλλα είναι από τις καλύτερες ταινίες.....),The wind that Shakes The Barley, O Λαβύρινθος του Πάνα (γιατί ο Γκιγιέρμο είναι η καινούρια γεννιά), The Life and Death of Peter Sellers (εκπληκτικός Τζέφρι Ράς.......η σκηνή που βγαίνει από την τουαλέτα του αεροπλάνου ώς - πλέον - επιθεωρητής δείχνει το μεγαλείο του.....),Closer (δεν είναι στην εικοσάδα γιατί έχω διαβάσει το θεατρικό και μ'αρέσει περισσότερο το τέλος του θεατρικού....αλλά έχει την ατάκα της δεκαετίας....), Waltz With Bashir (δεν χρειάζεται εικοσάδες καί τέτοια πράγματα μία τέτοια ταινία),Πιανίστας( πόσο κλάμα...), H επέλαση των βαρβάρων (εδώ και αν πλάνταξα στο κλάμα), Η θάλασσα μέσα μου (είναι θεός ο Μπαρδέμ), Η πόλη του Θεού, Control, Kontrol, Babel , ..... , .....πόσες ακόμα; δεν πειράζει....είναι όλες ωραίες.....

UPDAte: είμαι λίγο χαζούλης που δε το εγραψα.....όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος της ψηφοφορίας για τις καλύτερες ταινίες των 00'ς από τους seagazers.

Nick Drake

Strange face, with your eyes

So pale and sincere.

Underneath you know well

You have nothing to fear.

For the dreams that came to you when so young

Told of a life

Where spring is sprung.

You would seem so frail

In the cold of the night

When the armies of emotion

Go out to fight.

But while the earth sinks to its grave

You sail to the sky

On the crest of a wave.

So forget this cruel world

Where I belong

I'll just sit and wait

And sing my song.

And if one day you should see me in the crowd

Lend a hand and lift me

To your place in the cloud.

and we are everywhere....

"you can't beat death, but you can beat death in life"

Δρόμοι

Κ. γωνία

....έκατσε στο καφέ που την πήγε πρώτη φορά. Μόνη της. Τσιγάρο, οδηγός πόλης, στυλό, σημειωματάριο και μουσική. Ότι υπήρχε δίπλα της, ήταν εκεί για να της προσφέρει την αίσθηση του πραγματικού, της αχανούς αλήθειας, και για κανέναν άλλο λόγο. Η πάυση ανάμεσα στα τραγούδια ήταν αρκετά μεγάλη για να επιτρέψει στο μυαλό της να ταξιδέψει. Σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε γύρω της. Χρωματιστά παπούτσια, συνθήματα στους τοίχους, ταιριαστά αταίριαστες εικόνες, διστακτικά δάχτυλα, ξεραμένα αποτυπώματα να αγκαλιάζουν ποτήρια. Τότε πρόσεξε την άδεια καρέκλα δίπλα της. Έβγαλε γρήγορα το σημειωματάριο να γράψει αυτό που διάβασε το πρωΐ. Απαλλάσσοντας το καπάκι από το προστατευτικό του καθήκον, άνοιξε το σημειωματάριο στην πρώτη πεινασμένη σελίδα. Πρωτού προλάβει να ξεκινήσει να γράφει την πρόταση που την κυνηγά σαν αποφασισμένος θηρευτής που θέλει να τραφεί, ξεκινά το επόμενο τραγούδι.

Πλήκτρα χοροπηδούν κάτω από την πίεση των λεπτών άκρων, ένα φλάουτο δακρύζει και το μυαλό της απεγκλωβίζεται.

Το στυλό γίνεται λουλούδι. Ξεραμένο. Δε στεναχωριέται γιαυτό. Το έχει ξαναδεί. Μόνη της είχε αποφασίσει να το προστατεύσει από την μανία του χρόνου μέσα στο βιβλίο.

Στο βιβλίο. Βιβλίο. Εκείνο το βιβλίο. Μέσα στα σωθικά του. Στη σελίδα που....η μουσική, άξαφνα, έγινε γρήγορη. Βίαιη. Αγωνιώδης. Άφησε το λουλούδι να πέσει και έσκυψε αμέσως να σηκώσει το στυλό.

Καινούρια μελωδία. Απαλή αυτή την φορά. Αφήνει το στυλό, και πιάνει ένα συσκευασμένο θάνατο. Με κλειστά μάτια, του προσφέρει την ζεστασία της φωτίας και ανοίγωντας τα ρουφάει καινούριες εικόνες. Δύο παλάμες δείχνουν το πρόσωπο τους η μία στην άλλη. Χείλια μένουν σε απόσταση, παρατείνοντας έτσι την ομορφία της στιγμής. Δύο όμοια άσπρα πυργάκια αγκαλιάζονται από διαφορετικά πρόσωπα ώστε να καταλήξουν να συγκρούονται. Χαμόγελα. Πάντα οι ίδιες σκέψεις. Τώρα δεν την πονά που η καρέκλα είναι άδεια. Έτσι είναι.

Κοιτά την χορτασμένη σελίδα που περιμέμει αυτάρεσκη δίπλα στην πεινασμένη, όταν προσέχει τα σκόρπια ψίχουλα....."όμως αυτή τη φορά ξέρω τι είναι αυτό που θέλω". ΄Εσβησε γρήγορα το τσιγάρο, πέταξε το στυλό και τα χαρτία βιαστικά στην τσάντα και ξεκίνησε. Όσο το μήνυμα ταξίδευε, έτσι και το κορμί της την οδηγούσε με αποφασιστικότητα στον τελικό προορισμό. Η μουσική έχει πάψει να είναι άναρχη. Είναι απλή. Απλή και σίγουρη. Ξεκάθαρη και διαυγής. Ρυθμική και σταθερή. Τα πόδια της, μπλέκουν ανάμεσα τους τον ρυθμό και της επιτρέπουν να γλυστρά σαν μικρό παιδάκι ανάμεσα τους. Τα δάχτυλα αγγίζουν το μπλέ της αναποδογυρισμένης θάλασσας. Η αντίθετη διαδρομή της απάντησης, απελευθερώνει ένα δάκρυ στο πρόσωπο της. Δάκρυ χαράς.

Έφτασε τώρα. Εϊδε την σκιά του να εμφανίζεται μέσα από ένα κύμα λευκού φωτός. Δε χρειάζεται να γράψει την πρόταση πιά. Μεταμορφώθηκε σε αυτήν.....

"...και κολλήσαμε πάλι, σα χαλασμένο κουδούνι....."

---------------------------------

pic via skantzman

Complaints....nothing more than complaints.......

Όταν λοιπόν ο Ίαν αποφάσισε να αποσύρει από την ενεργό δράση τον Ρέμπους, έ πως το λένε και στην νεοεελληνική-τέτοια .... τα πήρα στο κρανίο. Με ποιό δικαίωμα ρε φίλε μας στερείς την ευτυχία? 20 χρόνια, 20 βιβλία και μας αφήνεις έτσι? στον αέρα? μόνους? χωρίς οδηγίες? και τολμάς και βγαίνεις στις συνεντεύξεις και λές "δεν στεναχωρήθηκα που συνταξιοδοτήθηκε ο Ρέμπους"? μα καλά?

......ετσί λοιπόν είπα και εγώ "δεν είμαστε πιά φίλοι, δε γίνεται να μου φέρεσαι έτσι ρε μεγάλε, ξεχνώντας τις τόσες νύχτες, τα τόσα ξενύχτια παρέα....." και υποσχέθηκα ότι δε θα ξαναπάρω βιβλίο του. Ποτέ. Ότι και να έγραφε. Τέλος.

Όλα τα ως άνω χαρακτηρίζονται από τον συγγραφέα του κειμένου ως η ιδανική αρχή για την κριτική του καινούργιου βιβλίου του Ian Rankin, "The Complaints".

Οπως θα είναι ήδη προφανές, όταν ο φαντασμένιος περιέγραφε τον Τζόν Πίλ και το γεγονός ότι αισθανόταν ευτυχισμένος μόνο όταν έμπαινε σε δισκάδικα, έτσι και εγώ αισθάνομαι ευτυχισμένος σε βιβλιοπωλεία.....ήρεμος...γεμάτος..περπατάω ανάμεσα από τις διάφορες στοές που δημιουργούν οι διαφορετικές φυλακές των πολύτιμων κειμένων, υπό το βλέμμα βιβλίων που δε θέλω ή φοβάμαι να διαβάσω, υπό τους ψιθύρους χαρακτήρων που λατρεύω......μέχρι να συμβεί κάτι..ένα σημάδι για το επόμενο ταξίδι...

...όπως στην περίπτωση του πρώην φίλου μου, που καθόταν με ύφος περήφανο στο οπισθόφυλλο του καινούργιου του βιβλίου. Λύγισα ο άνθρωπος. Δε μπορώ να το περιγράψω αλλίως. Το βούτηξα, το πλήρωσα (ισχυρές δυνάμεις με σπρώχνανε στο να το κλέψω....) και πήγα σπίτι......

Δηλώνοντας πλήρη άγνοια για το τί συμβολίζει ο τίτλος του νέου βιβλίου το Ράνκιν (....όταν 3 βιβλία- με τον Ρέμπους- του έχουν τίτλους που συνδέονται με δίσκους των Rolling Stones) ξεκινάω το δίαβασμα και βρίσκομαι μέσα στο γραφείο των Εσωτερικών Υποθέσεων (κλασσικό σκηνικό για λογοτέχνες και σκηνοθέτες αλλά τώρα γράφει ο καλύτερος αστυνομικός συγγραφέας για αυτό).”Complaints and Conduct, to give the office its full title”, ή διαφορετικά, στην “Σκοτεινή Πλευρά” εργάζεται o Malcolm Fox. Πρώην αλκοολικός (πια πίνει μόνο τοματοχυμό), δεν ακούει Mogwai, φοράει τιράντες και ζεί μόνος, που αποτελεί ίσως το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό δημιουργού-δημιουργήματος. Μία βδομάδα ξεκινάει με τις καλύτερες προδιαγραφές, έχοντας επιτύχει την καταδίκη ενός ακόμα αστυνομικού που δεν ακολουθεί τους κανόνες, ένα ποτήρι ζεστό καφέ, επίσκεψη στο γηροκομείο να δεί τον πατέρα του, μία γνωριμία και μία καινούρια αποστολή για να καταλήξει στο τέλος της να είναι ύποπτος για ανθρωποκτονία, να αποκτά φιλίες με τα λάθος πρόσωπα και να παραβιάζει τους νόμους οδηγώντας τον σε διαθεσιμότητα “We’re civilians now, Jamie,’ Fox went on.’ That gives us more room to manoeuvre, not less”. Μπορεί ο Ράνκιν να μην ακολουθεί τους άγραφους ιερούς νόμους του αστυνομικού μυθοστορήματος, όπου ζητάνε έναν φόνο στις πρώτες τρείς σελίδες (στην περίπτωση του έρχεται στην τέταρτη), όμως ο “βαγνερϊανός ουρανός” του Ενδιμβούργου, το πείσμα του αγαθού στην πρώτη ματιά Malcolm Fox “Α bear of a man. Slow but steady, and only occasionally to be feared”, ο φίλος που κρύβει πολλά περισσότερα από όσα δείχνει, και ένας δολοφόνος που αισθάνεσαι την ανάσα του πίσω από την επόμενη σελίδα. (μα πως τα γράφω.....)

'Mustn't complain' - but people always do…

Το παρακάτω απόσπασμα τα περιγράφει όλα.....

"Fox went back through to the living room and decided to close the curtains. There was a car parked across the street. Its lights were off but its engine was still running. There was a figure in the driver's seat. Fox finished the job at hand, then headed upstairs in darkness. In the main bedroom, he stuck close to the walls as he approached the window. The car was dark-coloured, sleek-looking saloon. The angle didn't allow him any view of the number plate. Fox thought he could hear music. Yes- coming from the car. Nothing he recognised, but growing in volume. [...] The driver slide his front window down. And now Fox recognised the song. It was called "The Saint's are coming". It was an old punk outfit called The Skids. Fox heard it at many a party in his youth. But he'd listened to it more recently, too....

«Bloody fantastic song....a really rallying call.....»

The music outside had stopped, but then started again. The bloody thing was on repeat. A fist was emerging into the night from the driver's-side window. "

Another Tuesday @ PopLie Radio.......oh my......

....από τις 16:30 μέχρι 18:00 ο psychosoul παρουσιάζει.....


και από τις 18:00 μέχρι τις 20:00 ο ελέφαντας του wupperthal ακούει τζάζ.....



οι δύο φίλοι συνεχίζουν τις συζητήσεις τους στο ίδιο μπάρ.....
-μα καλά ρε....τι θα γίνει με αυτόν τον PopLie? ούτε να βγούμε από το σπίτι δε μπορούμε......
-καλύτερα ρε.....ωραία μουσική, αραχτοί και μπύρα στα ποτήρια......
-ωραία....
-ωραία....
-πάμε για μπύρα?
-μα δε θα ακούσουμε τις εκπομπές?
-είσαι πολύ χαζός τελικά....την ΤΡΙΤΗ είπαμε....
-εντάξει τότε.......

......people they dont understand.......

.....leave me alone, i'm in control......enough is enough......

......χειμώνας 2001...ο σκύλος που με δάκγωσε απέξω από εκείνο το μαγαζί θυμάσαι; ....ξάπλα σε μία βρώμικη μοκέτα..χαρτάκια και το μήνυμα στο εισητήριο...υγρασία στα παράθυρα και σκοτάδι παντού......ακουστικά στα αυτία....κρατώντας το cd player για να μην χαλάει τον ήχο..."τι είναι αυτό;", "this is it","ναί, αλλά τι είναι αυτό;"........φθινόπωρο 2009....ο σκύλος που με δάγκωσε χτές.....το μαγαζί έκλεισε..καρέκλες πία..όχι χαρτάκια και διαφορετικά εισητήρια...που έχω κρύψει το cd player?...ο ήχος ίδιος όμως.....απλά μερικά χρόνια μετά.....σκατά!

Ιατρικό ανακοινωθέν

One August morning, Alice and her husband, Scott, had sex[1].

That's when things became confusing. Rather than appearing pleased, Alice, 59[2], seemed disoriented. As they lay in bed, Scott flicked on the television, which was showing the Olympics. This perplexed Alice. "Is there an Olympics?" she asked. This was during the Michael Phelps mania, when the swimmer seemed to be everywhere. "Are you sure there is an Olympics?" Alice asked again. Scott recalled, "I saw that something was wrong, so I asked her, 'OK what day is it?' "Alice appeared even more perplexed.

"Who's our president?" he quizzed.

"Bill Clinton," she answered. This was 2008[3].

Scott darted out of bed and called 911. The paramedics suspected a stroke and rushed the befuddled Alice to the emergency room.

For decades, doctors described cases of a rare neurological condition that usually occurred in patients over age 50[4]. Neurologists noted that patients knew their identities, but couldn't retain recent memory, where they were and how they got there. They showed no other symptoms.

Sex is one of the major triggers for the baffling medical condition called transient global amnesia(TGA) in which patients lose their ability to retain immediate memory[5].

TGA usually occurs after the person engages in strenuous activity -- such as having sex, vigorously exercising, suddenly immersing into icy or hot water, straining to dig a stuck car[6] or even bumping the head.

"The unifying thing about each of them is they produce a sudden and significant change in blood flow," said Dr. Louis Caplan, professor of neurology at Harvard Medical School[7].

Alice arrived at the hospital around 8 a.m. in seemingly perfect health. As medical staff poked and prodded, Alice cheerfully peppered them and her husband with questions.

"Where am I?" she asked.

"You're in the ER," Scott answered.

"How did I get here?"

"The ambulance brought you here," he replied.

"Wow." Alice paused for about 10 minutes, observing the hubbub at the hospital before she repeated her initial questions. At some point, she started asking different ones.

"What was I doing before this? How did I wind up here?" she inquired. Scott told her.

"So we were..."

"Yeah," Scott answered.

"Then this happened?"

"Yeah."

"Let me get this straight. We had sex. I wind up in the hospital and I can't remember anything?"[8] Alice said. There was a slight pause.

"You owe me a 30-carat diamond!"[9] Alice quipped, laughing. Within minutes, she repeated the same questions in order, delivering the punch line in the exact tone and inflection. It was always a 30-carat diamond.

"It was like a script or a tape," Scott said. "On the one hand, it was very funny. We were hysterical. It was scary as all hell."

While doctors tried to determine what ailed Alice, Scott and other grim-faced relatives and friends gathered at the hospital[10]. Surrounded by anxious loved ones, Alice blithely cracked jokes (the same ones) for hours.

"Let me get this straight," Alice said to her husband. "We had sex. I wind up in the hospital and I can't remember anything? Was it good for you? 'Cuz it wasn't good for me because I couldn't remember anything."[11]

"That's the closest I came in my life to being hysterical," Scott said. "You're literally laughing and crying at the same time."

Hours later, the doctors made the diagnosis. And figured out the cause.

"This is actually a well-known precipitator. One of the things people have done to look at transient global amnesia is to look at frequency of various precipitants and sex always comes out as one of the most common," said Caplan, a leading stroke expert at the Beth Israel Deaconess Medical Center in Boston, Massachusetts, who was not associated with Alice's care.

"It usually is after climax that it develops," he said about its onset[12].

Patients who have a history of migraines and headaches are more likely to get TGA as some people report getting terrible head pains related to orgasms, called coital headaches[13].

"I remember the previous night going to sleep with a subtle headache and not taking anything for it," Alice recalled. "And apparently, the next morning, my husband and I had intercourse. From what I found out[14] there was an orgasm."

In 1999, Johns Hopkins University doctors described two patients in their 70s who suffered TGA after having sex. In these cases, the act of "bearing down" -- which occurs when people move their bowels, give birth or have sex -- created pressure in the brain's blood vessels, resulting in temporary lack of blood flow that caused amnesia, according to the study published in The Lancet. Levitra[15], which is a pill for erectile dysfunction, lists TGA as a possible adverse reaction.

Although Alice recovered fully, she still cannot remember what happened that morning. The last thing she remembered was going to bed the night before with a slight pain in the right, rear area of her head.

"I was lucky because nothing bad came of it," said Alice, now 60. "I wasn't frightened. My husband and family were frightened. I was totally out to lunch."

One consequence from the amnesia was that it provided her two grown children with too much information about their parents' sex life[16].

A year after her episode, Alice said the amnesia had not deterred her sex life, but she avoids having intercourse when she has a headache. She tells her husband, "So sorry, you can wait."[17]

And Alice has yet to receive a 30-carat diamond for all her troubles.

[1] η ιστορία είναι πραγματική, το άρθρο είναι σοβαρό (και μάλιστα προέρχεται από εδώ) και όποιoς θέλει μπορεί να διαβάσει και την δημοσίευση για να μην νομίζετε ότι σε αυτόν τον χώρο κοροϊδέυουμε τον κόσμο!

[2] ναί ναί, καλά διαβάσατε....

[3] οh oh, that's not goooooooddddd....

[4] έχω πολλές γνωστές και γνωστούς που το παθαίνουν και σε μικρότερες ηλικίες....

[5]Σημείωση: Μην το ξεχάσω αυτό!

[6]έλα σπρώξε.....ποιός/α είμαι?

[6α]όσο έγραφα το χαζό αστείο στο 6, κατάλαβα τη διττή του σημασία.....

[7]για όποιον νομίζει ότι κοροιδεύουμε.

[8]αυτό έχει συμβεί σε πολλούς ανθρώπους που ξέρω.....

[9]ναί, και άυτο το έχω ακούσει στη ζωή μου....εννοώ από γνωστούς....

[10] yeap....i know...sounds familiar right??

[11]σταμάτα....ποιός έγραψε το άρθρο???

[12]τι γλυκός.....

[13]Σημείωση 2: Ούτε αυτό μη ξεχάσω!

[14]τι εννοείς???τι εννοεί???

[15] γνωστό στην ελληνική κοινωνία ως Βιάγκρα.

[16] "που άφησα τα κλειδία μου πάλι?"......'να δείς που η μαμά και ο μπαμπάς κάνανε πάλι σέξ χτές το βράδυ!'

[17].......don't even get me started.....

ότι θα έβαζα βίντεο που έχει σχέση με ποδόσφαιρο, στο χώρο τούτο, δεν το περίμενα.......