Χωρος Ανεγκέφαλης Έκφρασης

in vitro

2012-01-25T02:05:00.002+02:00

Ξυπνάς, σηκώνεσαι από το κρεββάτι, ανάβεις τον θερμοσίφωνα και επιστρέφεις να ζεσταθείς και να προσπαθήσεις να κοροϊδέψεις την μέρα. Χαμογελάς. Αποφασίζεις πως πρέπει να σηκωθείς οριστικά και κατευθύνεσαι προς την κουζίνα. Γεμίζεις την κούπα με γάλα και πηγαίνεις να βάλεις μουσική. Δεν κοιτάς καν τι υπάρχει μέσα, θές κάτι να ακούσεις, κάτι που έχει την δύναμη να σταματήσει τις σκέψεις που ξυπνάνε και αυτές σιγά σιγά. Σιδερώνεις την μπλούζα που θα φορέσεις και σκέφτεσαι πως το νερό θα είναι έτοιμο. Αφήνεις λίγο ανοιχτή την πόρτα παρα το κρύο για να μπορείς να ακούς την μουσική. σιγοτραγουδώντας τους στίχους, που θα τους παρασύρει το νερό καθώς ξεκινάει το ταξίδι του. Δεν προσέχεις το σώμα σου, είναι μια ρουτίνα. Κάθε πρωϊ μπάνιο, βούρτσιμα, ντύσιμο. Οι σκέψεις είναι αυτές που δεν χορτάσανε απαντήσεις από την προηγούμενη μέρα. Η σκηνή πριν την έκρηξη είναι πάντα η σκηνή όπου ο ήρωας δεν αμφισβητεί την ρουτίνα. Ντύνεσαι και μαζεύεις τα βιβλία από το πάτωμα, τις κάρτες, τα λεφτά, το τηλέφωνο και το βιβλίο που δεν κατάφερες να τελείωσεις την προηγούμενη νύχτα· στο λεωφορείο δε σε ενοχλεί κανείς. Φτάνεις στην καφετέρια, αγοράζεις ένα μπουκάλι νερό και βγαίνοντας ανεβαίνεις τις σκάλες για να φτάσεις μετα από μερικούς διαδρόμους στην είσοδο του γραφείου σου. Ανοίγοντας τον υπολογιστή, κολλημένα πάνω στην οθόνη του βρίσκονται αρκετά κίτρινα χαρτάκια που μια άλλη εκδοχή του εαυτού σου, από το μέλλον ή το παρελθόν είναι πλέον εξίσου πιθανόν, να σου έγραψε τι πρέπει να κάνεις, για να ικανοποιήσεις την μια εκδοχή ή για να φτάσεις σώος στην άλλη.

Ξεκινάς να τακτοποιείς τις εκκρεμότητες, να ανοίγεις τα μηχανήματα και να σχεδιάζεις πως θα καταφέρεις να κάνεις οσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα μπορείς. Αδύνατον, αλλά το κάνεις. Βρίσκεις τους υπόλοιπους, δάχτυλα χτυπουν σε επιφάνεις, διακόπτες ελέγχονται, η ένταση καταγράφεται και ξεκινάς.

Δεν γνωρίζεις πόση ώρα έχει περάσει, αλλά παρατηρείς πως ξαφνικά δεν ακούγεται κανένας ήχος. Σηκώνεσαι, βγάζεις τα γάντια και καθώς τα αφήνεις να πέσουν στο έδαφος κοιτάς πως όλοι λείπουν. Βγαίνεις στον διάδρομο όπου τα φώτα τρεμοπαίζουν· το ραδιόφωνο στο διπλανό δωμάτιο είναι συντονισμένο σε έναν ειδησεογραφικό σταθμό. Μόνο που δεν υπάρχουν ειδήσεις. Κατεβαίνεις τα σκαλία όταν στον ορίζοντα σου εμφανίζεται ο χώρος στάθμευσης· αμάξια παρατημένα στη μέση του δρόμου, με τις πόρτες να χάσκουν ανοιχτές.

Πεινάς.

Επιστρέφεις πίσω και βγάζεις το φαγητό από την τσάντα. Στο δωμάτιο με το φούρνο μικροκυμάτων κάποιος άφησε ένα πιάτο με στεγνό κρέας. Ένα λεπτό και 20. Κοιτάς τις αφίσες, την αλληλογραφία, τις αγγελίες. Έτοιμο. Πηγαίνεις προς την καφετέρια. Τα ψωμιά είναι ζεστά αλλά το φαγητό τελείωσε· κανείς δεν επέστρεψε τον δίσκο του. Κάθεσαι στην άκρη όπου ο ήλιος θα ακουμπά τα πόδια σου και κοιτάς απ'έξω. Ησυχία.

Όταν τελειώνεις σκέφτεσαι πως μπορείς για μια φορά να αφήσεις τον δίσκο στο τραπέζι, ούτως ή άλλως δεν υπάρχει κανείς να το προσέξει, αλλά δεν σταματάς. Ο δίσκος επιστρέφεται κανονικά στη θέση του.

Βγαίνοντας κοιτάς στα δεξία, θέλοντας να δείς μια φορά ακόμα το τοπίο για να επιστρέψεις στην δουλεία. Κάτι τραβάει την προσοχή σου και ακινητοποιείσαι. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό. Διστακτικά προχωράς προς την τζαμαρία, από όπου και πάλι δεν αναγνωρίζεις τι είναι αυτό που τραβάει την προσοχή σου. Ανοίγεις την πόρτα, και όταν κλέινει πίσω σου θυμάσαι πως το χερούλι είναι χαλασμένο. Γυρίζεις τρομαγμένος αλλά δεν πας να δοκιμάσεις να την ανοίξεις. Είναι μάταιο. Γυρνάς και προχωράς μέχρι την άκρη.

Μια λεμονία.

Υπέροχη. Καταπράσινη και γεμάτη λεμονοανθούς. Η μυρωδία της φτάνει μέχρι εκεί που στέκεσαι, αφυπνίζοντας τους αδένες σου. Ο κορμός της γερός, τοποθετημένος με σθένος στη μέση ενός, αδιάφορου από κάθε άλλη άποψη, χωροθετημένου χωραφιού. Κάθε σου βήμα προσθέτει την πραγματικότητα στην προοπτική. Μια μεγάλη λεμονία.

Κατεβαίνεις την σκάλα, και για πρώτη φορά, ξεπερνάς τα όρια του κτιρίου.

Τα παπούτσια σου γεμίζουν λάσπες και είναι δύσκολο να μετακινηθείς, οπότε κάθεσαι κάτω και λύνεις τα κορδόνια. Τα χέρια σου, όταν αφήνονται στο έδαφος έτοιμα να σε σηκώσουν ξανά, αγγίζουν το δροσερό χώμα. Η μυρωδιά της γής μεταφέρει τη δύναμη του δέντρου.

Βρίσκεσαι ήδη κρυμμένος κάτω από τα φύλλα της όταν προσέχεις πως η σκιά της καλύπτει το μισό χωράφι σχεδόν. Ο ήλιος δυσκολευεται να βρεθεί δίπλα σου, κι όμως η ζεστασία του δεν απουσιάζει. Ένα λεμόνι βρίσκεται πεσμένο στο έδαφος, μισοανοιγμένο. Το ακουμπάς και φέρνεις τα δάχτυλα σου κοντά στη μύτη. Οι σκέψεις εξαφανίζονται μέσα στη μυρωδία. Εμφανίζονται οι φίλοι, οι ζωντανοί, οι νεκροί, τα σημάδια, οι ανάγκες, οι αυταπάτες.

Κλείνεις τα μάτια για να δεχτείς την ξινή του γεύση καθώς το πιέζεις να βγάλει το χυμο του.

Γλυκό.

Είσαι στο γραφείο και οι ερωτήσεις φτάνουν μισές. Ορίστε; Ξανακάνεις την ερώτηση. Δεν ξέρω. Έρχομαι, μισό λεπτό μονο να τελειώσω κάτι. Ναί· όντως.

Μυρίζει λεμόνι.

Χρόνια πολλά μαλάκα.

-----------------------------------

//construction: in vitro I//

Διαγεγραμμένη (αιματηρή) Επικαιρότητα

2012-01-18T01:16:00.003+02:00

ασύνδετα άσχετα ή όχι

2012-01-14T05:21:00.000+02:00

Χαρτάκι· με το αριστερό χέρι κρατιέται σταθερό, έτοιμο να δεχτεί το φορτίο του θανάτου. Το απλώνεις ομοιόμορφα στην λευκή, διάφανη επιφάνεια, και φτάνοντας στην απαραίτητη ποσότητα, με τον δεξί σου αντίχειρα δημιουργείς ένα μικρό κενό στην άκρη, όπου θα τοποθετήσεις το φίλτρο. Επιτρέπεις στους δείκτες να ακουμπάνε μεταξύ τους, τους περισσότερους τους βοηθάει στο στρίψιμο, και δίνεις μορφή και ζωή στην μασκοφόρα φιγούρα. Όταν είναι σφιχτό και έτοιμο να κλείσει, του προσφέρεις το σάλιο σου.

Γιατί ήρθες;

Δεν είχα που αλλού να πάω; μπορώ να αφήσω τη ζακέτα μου εδώ; δε θέλω να τρέξουν νερά στο πάτωμα...

Άστο σε μένα. Βγάλε και τα ρούχα σου· θα σου φέρω στεγνά.

Από το μέσα δωμάτιο ακούστηκε η φωνή της δημοσιογράφου, εύθραυστη και γεμάτη ζεστασία «και δεν είναι δύσκολο αυτό;» «τί είναι δύσκολο; μαζευτήκατε αμέσως. Είναι η προφανής αντίδραση. Κι όμως, υπάρχει κάποια στιγμή που όλοι αναρωτιούνται τι είναι δύσκολο; τι μας κρατάει στη θέση που βρισκόμαστε; πεποιθήσεις; κοινωνικές συμβάσεις; υποχρεώσεις; ιδεολογίες; τι είναι πιο ισχυρό από την ίδια τη ζωή; καταλαβαίνω τι σκέφτεστε· πως όλα τα παραπάνω ορίζουν, και ίσως, προϋποθέτουν, την ίδια τη ζωή. Είναι όμως αλήθεια αυτό; εξελιχθήκαμε για να παραμείνουμε έρμαιο τον αναγκών μας; κι όμως απολαμβάνουμε τον έρωτα· αποζητάμε την θλίψη· ερεθιζόμαστε με την απογοήτευση. Όλα αυτά δεν αποδεικνύουν μέσα από την άρνηση πως τίποτα δεν είναι δύσκολο; Ο θάνατος είναι η μοναδική δυσκολία στη ζωή, κι όμως είναι τόσο απλός και γρήγορος· είναι αποτέλεσμα της αντίφασης με την ίδια του την φύση.»

Θέλοντας να βρώ τα τσιγάρα μου, κάποια στιγμή απομακρύνθηκα. Στάθηκα στην άκρη και τους παρατήρησα. Ήταν τόσο όμορφα. Οι εκφράσεις τους ήταν υπέροχες. Οι κινήσεις τους τόσο ήρεμες. Σαν κατα την διάρκεια μιας προβολής, κάποιος καταλάθος μείωσε την ταχύτητα αναπαραγωγής.

Χάθηκαν τα γράμματα σου. Όλα εκτός από ένα. Πλέον το κουβαλάω μαζί μου, στο πορτοφόλι μου. Φοβάμαι μην το χάσω και αυτό, μα ξέρω τουλάχιστον πως αν συμβεί, θα μπορώ να κατηγορήσω μονο εμένα, και όχι κάτι που δεν ελέγχω. Χάθηκαν, τώρα που σταμάτησε η αλληλογραφία μας. Μετακόμισες;

Δεν ακούω καλά. Το ξέρω. Ο καιρός εδώ είναι χάλια. Δε θέλω να σε ρωτήσω για τον καιρό. Μια χαρά. Κρατάω τα δάκρυα μου· δε ξέρω τι να ρωτήσω. Δεν ακούω καλά. Είσαι καλά; Μια χαρά. Δε θα καταφέρω να δείξω πως η ερώτηση αυτή κρύβει όλη μου τη δύναμη και πως αν μείνει αναπάντητη ίσως και να πεθάνω. Ναί· αντίο. Τι θα έλεγε αν βρισκόταν δίπλα μου; θα ήταν τόσο στεναχωρημένη.

Βρήκα λέξη.

Πές μου.

Θυμήσου τους κανόνες· δικός σου ορισμός, αυτοσυνεπής.

Ακούω.

Χιόνι.

--------------

pic via bee

Ευχές από τον Τζόν Στρέκφους / Ένα μήνυμα χαράς και αγάπης

2011-12-27T13:50:00.001+02:00

Είθε το νέο έτος να είναι ένα μικρό βήμα πρός την εξέλιξη ή τον ολικό αφανισμό μας. Και να θυμάστε, οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους.

------

ΠΣ{ιτ}1: για την καλύτερη δαρβινουγεννιάτικη κάρτα να ευχαριστήσετε τη μητέρα στρέκφους. Του χρόνου είπε πως θα στολίσει το εσωτερικό του Σέρν με λαμπάκια.

ΠΣ{ιτ}2: η φετινή χρονία θα κλείσει με μία εκπομπή έκληξη στον poplie.eu. Δώρα, διαγωνισμοί, ανασκόπηση της χρονίας και άλλα πολλά. Eπίσης θα προσπαθήσω να μην μιλήσω (σχεδόν) καθόλου. Την εκπομπή θα την αναλάβουν άλλοι. Απόψε. Τρίτη. 27 Δεκεμβρίου. 2011. Στον poplie.eu.

ας σοβαρευτούμε

2011-12-12T11:49:00.001+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ:

Αναζητούνται άτομα πρόθυμα να λάβουν μέρος σε καλλιτεχνικό δρώμενο. Θα λάβω υπόψιν μονο σοβαρές συμμετοχές (φαντασμένιε μη στείλεις εννοώ εδώ). Σπάμ θα τιμωρηθούν με καθημερινά ιμέιλ στα οποία θα τραγουδώ νάσιοναλ, και θα υπάρχει και ανάλογο κινηματογραφικό υλικό. Σας προειδοποιώ. Μόνο σοβαρές συμμετοχές. Μπορεί να μην έχουμε χάντσον ρίβερ και μπρούκλιν μπρίτζ, αλλά διάολε έχουμε δέντρο που καίγεται από γκαζάκια. Σε περίπτωση μη επαρκής συμμετοχής θα το κάνω μονος μου. Και θα σας στείλω πάλι το βίντεο (στα έξτρα θα βρείτε το βίντεο που θα τραγουδώ νάσιοναλ. όχι που θα ξεφεύγατε.)

(α)-διαφορές Ι

2011-12-04T22:49:00.001+02:00

-τι φοβάσαι περισσότερο;
-την κινούμενη άμμο.
-γιατί;
-γιατί πρέπει να μείνεις ακίνητος και να να εξαρτηθείς απο κάποιον άλλον.
-φοβάσαι ότι δε θα μένεις ακίνητος;
-ότι θα μείνει ο άλλος.

thoughts on a period of war I

2011-11-19T22:44:00.000+02:00

where's the focus and direction?

2011-11-10T12:05:00.002+02:00

Διαγεγραμμένη Επικαιρότητα

2011-10-16T04:38:00.000+03:00

their special comment...

2011-10-14T01:19:00.001+03:00

"Ο ελέφαντας του Wuppertal" επιστρέφει // Poplie.eu

2011-10-04T03:37:00.000+03:00

Κεφάλαιο Τρίτο

Το κεφάλι του πονούσε υπερβολικά. Δοκίμασε να βρεί τα τσιγάρα του όταν το χέρι του χτύπησε στην επιφάνεια ενός τραπεζιού. Μα πως βρέθηκε αυτό εδώ, αναρωτήθηκε για να βρεθεί αμέσως αντιμέτωπος με το γεγονός πως, το εδώ, ξαφνικά, ήταν μια αφηρημένη έννοια.

Προσπάθησε να σηκωθεί για να μάθει κάτι ακόμα. Ήταν γυμνός. Όχι πάλι, σκέφτηκε, τοποθετώντας έτσι τον εαυτό του στην ίδια μοίρα με μια γλάστρα με πετούνιες.

Βήματα. Ήσυχία. Το ξύπνημα των λαμπτήρων ενός ενιχυτή. Ο ήχος ενός αναπτήρα και ο θάνατος ενός τσιγάρου. Η κίνηση του βραχίονα.

Ανοίγoντας την πόρτα, ένα τραγούδι είχε ξεκινήσει να ταξιδεύει στους χώρους του σπιτιού. Ένα τραγούδι που άκουσε πρώτη φορά ....

// Poplie.eu season3 //

John Streckfous

Tρίτη 22:00-24:00

Η Μαχόμενη μπλογκογραφία και τα νετρίνα/ Αιτία αυτόματης ανάφλεξης αριθμός 1

2011-09-27T00:48:00.001+03:00

Battles | Wall Street | A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

Κατά την άφιξη σου στον υπέροχο πλανήτη μας, ανεξαρτήτως της χρονικής στιγμής σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, κρίνεται αναγκαίο να αντεπεξέλθεις σε μερικά δύσκολα εγχειρήματα. Πρέπει να κλάψεις, να ανοίξεις τα μάτια, να μάθεις πως είναι να στηρίζεσαι σε ένα μέσο με διαφορετική πυκνότητα και πίεση, αλλά το πιό βασικό είναι να μάθεις να αναπνέεις. Αφού ξεπεράσεις τα πρώτα αυτά δύσκολα βήματα του παιχνιδιού, μεσολαβεί ένα μουσικό ιντερμέδιο που ακολουθεί τον καρδιακό ρυθμό του δίποδου που θα αποκαλείς σε όλη την θνητή ζωή σου, μανούλα, για να καταλήξεις στο θέμα, ένα τεράστιο παιχνίδι στο οποίο μαθαίνεις πως οι πιθανότητες να βγείς νικητής, είναι όσες και οι πιθανότητες να μην έκλαιγες όταν έβγαινες από τον ζελέ σου. Μικρές. Σχεδόν αόρατες. Εκμεταλλευόμενος την μαθηματικά αποδεδειγμένη βεβαιότητα πως διαβάζοντας αυτό το κείμενο έχεις επιτυχώς δοκιμαστεί στις παραπάνω δοκιμασίες, η μεγάλη αλήθεια που σου σέρβιρα δεν σε παραξενεύει απλά σε στεναχώρησε λίγο ακόμα. Πάτ πάτ. Δερ δέρ. Μην φοβάσαι. Όλα θα γίνουν χειρότερα.

Η εξέλιξη του παιχνιδιού δεν είναι καθόλου ντεντερμινιστική (αν και αρκετοί θα διαφωνήσουν σε αυτό, αρκετοί νεκροί φιλόσοφοι αν αυτό σημαίνει κάτι) κι όμως συνεχίζεις να παίζεις μαθαίνοντας καινούργιους κανόνες, και ακόμα περισσότερους ευφάνταστους τρόπους να τους παραβείς. Φεύ.

Κάθε σωστό παιχνίδι όμως, έχει αφήγηση. Συνήθως με την μορφή μιας επιβλητικής φωνής που ανήκει σίγουρα σε ένα γλυκό γεράκο που με χαρά θα ήθελε να σε κεράσει ένα γλυκό ή με την μορφή κειμένου που εμφανίζεται σε μέρη με δυνατό κοντράστ, όπως το πεζοδρόμιο πάνω στο οποίο κυλιέσαι κλαίγοντας αφού χώρισες, στον τοίχο στα αριστερά σου την στιγμή που σε ενημερώνουν ότι απολύεσαι, ή στην πίσω σελίδα της εφημερίδας που δεν καταφέρες ποτέ να διαβάσεις. Η γραμματοσειρά είναι μια μονοσήμαντη συνάρτηση μεταξύ προσωπικότητας και τύπου γραμματοσειράς.

Η κάθε αφήγηση είναι κάτι μοναδικό και υπέροχο. Οι μελέτες από εξειδικευμένα μέλη της κοινότητας των διπόδων που κατάφεραν να παίξουν χόκεϊ επι χόρτου (αν αυτό δεν είναι δείγμα οπισθοδρομικής εξέλιξης, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι) έχουν αποδείξει πως υπάρχουν, καθόλου αναμενόμενο δεχόμενοι τον τεράστιο δειγματοχώρο, αρκετά κοινά σημεία. Κάθε αφήγηση εμφανίζεται με την μορφή ιστορίας. Ιστορία για δράκους, ξυλινα αγόρια, ανθρώπους κρυμμένους στο εσωτερικό στεναχωρημένων θαλάσιων ζώων, μήλα που δαγκώνονται και μονο ένα φιλί μένει να θυμάσαι στο τέλος. Και κάθε ιστορία μεταφέρει ένα μήνυμα. Μήνυμα εξόχως σημαντικό για το περί ου ο λόγος δίποδο, όπως και για τους συνεπιβάτες του στο λεωφορείο. Οι μελέτες, μαθαίνουμε παρακάτω, καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τα μηνύματα σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στην πρώτη κατηγορία βρίσκονται τα μηνύματα που κρύβουν μια καινούρια αλήθεια, σαν ένα στοιχείο για να βρείς τον ένοχο (ο κ.Μουστάρδας στον μπιντέ με πλαστική κολοκύθα) και στην δεύτερη κατηγορία κατα έναν ιδιαίτερο και ανεξήγητο λόγο κρύβεται το εξής μήνυμα "ξέχασες να κλείσεις τον θερμοσίφωνα".

Με θαυμασμό οι ειδήμονες ανακάλυψαν στο πέρασμα του χρόνου μια διαφορετική κατηγορία μηνυμάτων, στην οποία εμπεριέχονται τα μηνύματα που εμφανίζονται στους ανθρώπους ταυτόχρονα (αν και αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί ξανά όπως θα δούμε παρακάτω) σαν έναν τεράστιο προτζέκτορα στο κέντρο της μεγαλύτερης πλατείας (ταιμς σκουέρ, πλάθα ντε σολ, αγ. παντελεήμων ετσέτερα) που προβάλει το προσεχώς "Ο κόσμος καταστρέφεται". Το ιδιαίτερο, όπως εμφανίζεται υπογραμμισμένο στα γραπτά των ειδικών ανάμεσα σε στιχάκια δίχως ρυθμό, δεν είναι τόσο το μήνυμα όσο το γεγονός ότι κανείς δεν τα προσέχει, παρα μονον όταν είναι ιδιατέρως αργά.

Το σωτήριο έτος 2011, με βάση το Γρηγοριανό ημερολόγιο πάντα, ημέραν 25 και μήνα Σεπτέμβρη, αποκαλύφθηκε στην κοινότητα των διπόδων, το εξόχως υπέροχο και με πιθανότητα αρκετά σημαντική (εφάμιλλο της ιστορίας με τον ζελέ) γεγονός της υπερταχύτητας των νετρίνων. Όχι ο κόσμος δεν σταμάτησε να κοιτάξει τις ταμπέλες. Τα τρένα δεν σταματήσανε να λειτουργούν (μάλλον σταματήσανε αλλά για άλλους λόγους). Τα παγωτά χωνάκια δεν παγώσανε.

Δε θα σταθώ στο να εξηγήσω τι είδος σωματίδια είναι τα νετρίνα. Άδικος κόπος. Σαν να εξηγείς στον Φαντασμένιο γιατί δεν υπάρχει θεός και στον Σπιράλ γιατί οι Νάσιοναλ είναι το καλύτερο συγκρότημα της δεκαετίας. Ταυτόχρονα.

Για τα πρακτικά της ιστορίας να αναφέρουμε πως το αποτέλεσμα του πειράματος που προκάλεσε τον πανικό του πληθυσμού των διπόδων που δεν βλέπουν πορνογραφικό υλικό μπορεί να περιγραφεί ως εξής: Δέσμη νετρίνων (muon neutrinos) δημιουργείται στον επιταχυντή στο CERN στη Γενεύη και στέλνεται, κάτω από τις Άλπεις στην Ιταλία (να μωρέ 730 χλμ είναι κάτω από τη γή σιγά τώρα εδώ κάτι δισεκατομμύρια περνάνε μέσα από το μάτι μου αυτή την στιγμή· άουτς) στο πείραμα OPERA. Μετρώντας την ταχύτητα των νετρίνων βρήκαν πως αυτά ήταν λίγο πιό γρήγορα και επομένως νικητές σε μια κούρσα που στην λωρίδα δύο θα βρισκόντουσαν οι φορείς της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης ή αλλιώς τα φωτόνια.

Η ειδική θεωρία της σχετικότητας βασίζεται σε δύο θεμελιώδης αρχές (Principle of Relativity, Principle of Invariant light speed). Το γεγονός ότι η ταχύτητα του φωτός διαδίδεται στο κενό με μια συγκεκριμένη ταχύτητα ανεξάρτητη από την κατάσταση κίνησης του εκπεμπόμενου σώματος (ανεξαρτησία της ταχύτητας του φωτός απο την κίνηση των αδρανιακών συστημάτων) είναι ο ακρογωνιάιος λίθος κάθε θεωρίας που έχουμε αναπτύξει και που έχουμε επιβεβαιώσει με πειραματικά δεδομένα (γκουχου). Επομένως το φώς που ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός (τα φωτόνια, τα κβάντα της ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης δεν έχουν μάζα) θα έπρεπε να πηγαίνει πιο γρήγορα από τα νετρίνα (λεπτόνια με απειροστή αλλά όχι μηδέν μάζα). Χμ. Το απότελεσμα που μας προσέφεραν οι συν-άδελφοι λέει το αντίθετο. Τα νετρίνα ήσαν πιο γρήγορα.

Υπάρχουν δύο ειδών λύσεις. Ή βγαίνουμε έξω με προβιές και φωνάζουμε "τίποτα δεν είναι σωστό όλα είναι λάθος αααα τρέχτε να σωθείτε" ή απλά περιμένουμε.

Το σημαντικό όμως μήνυμα, που βρίσκεται στην τεράστια οθόνη πάνω από το κεφάλι μας και κανείς δεν προσέχει (παρα μονο όταν είναι πολύ αργά πια ετσέτερα ετσέτερα) είναι το εξής:

Το πείραμα OPERA ξεκίνησε να χτίζεται το 2003 και τελείωσε το 2008. Κόστισε όσο μια μικρή χώρα (ίσως και το χρέος μας του πρώτου τριμήνου γιατί ξαφνικά ακολουθεί έναν μη γραμμικό νόμο και δεν μπορώ να το υπολογίσω πλέον). Ακριβή αριθμό εργαζομένων δεν γνωρίζω αλλά και μονο στην δημοσίευση εμφανίζονται τουλάχιστον 160 άτομα. 160 επιστήμονες. Καθηγητές, ερευνητές, θεωρητικοί, πειραματικοί, μηχανικοί. Άνθρωποι που από το 2008 κοιτάνε ένα συγκερκιμένο πράγμα. Χειρίζονται ένα από τα πιο εξελιγμένα μηχανήματα στον κόσμο. Και μονο να δούνε ένα σήμα τους πήρε δύο χρόνια καθημερινής τρέλας. Και είδαν κάτι που δεν συμφωνούσε με αυτά που γνωρίζουμε τα τελευταία εκατό χρόνια. Και καθίσαν και το σκεφτήκανε. Και το ψάξανε. Και το ξαναστήσανε το πείραμα. Και το ξαναδοκιμάσανε. Ώσπου φτάσανε στο σημείο να μην βρίσκουν τι μπορεί να κάνουν λάθος. Και τι κάνανε? Δηλαδή αν έχεις το δαρβίνο σου.

Βγήκανε έξω δημόσια και είπανε "να τι βλέπουμε, να τι κάναμε, συμφωνούμε ότι φαίνεται απίθανο, βοηθείστε μας να βρούμε το λάθος μας. Αν το βρούμε, ουφ. Αν όχι πάλι κερδισμένοι θα βγούμε." Δεν βρίσκουμε το λάθος μας, βοηθείστε μας να το βρούμε όλοι μαζί.

Στην Γή του 2011 που ο καπιταλισμός δείχνει πιο αδύναμος από το Βυζάντιο με τα πύλινα πόδια και ο Μπενίτο τρώει τυρόπιτες, οι άνθρωποι με κίνδυνο να χάσουν την δουλεία τους, την αξιοπρέπεια τους και τέσσερα ολόκληρα χρόνια από την ζωή τους χάρη σε έναν αφόρτιστο μετρητή ή λάθος τερματική αντίσταση, βγαίνουν και παραδέχονται πως ίσως κάνανε λάθος και ζητάνε βοήθεια για να μάθουμε όλοι, όλη την αλήθεια. Για φαντάσου διάολε. Όλα αυτά για την αλήθεια.

---------------

ΠΣ{ιτ}: η μεγαλύτερη εισαγωγή σε κείμενο που θα μπορούσε να καλύπτει 4 γραμμές. Βελτιώνομαι.

ΠΣ{ιτ}2: για να σε ευχαριστήσω αγαπητέ αναγνώστη που έφτασες μέχρι εδώ (ειδικά αν έκλεψες και δεν διάβασες τα παραπάνω είσαι αρκετα εξυπνούλης οπότε σου αξίζει και εσένα) εδώ μπορείς να επενδύσεις εποικοδομητικά τον χρόνο σου διαβάζοντας ένα κείμενο υπόδειγμα με τον υπότίτλο "έτσι-θα-έπρεπε-να-γράφει-ο-κόσμος".

ΠΣ{ιτ}3: εδώ η δημοσίευση στο άρκαιβ αν αισθάνεσαι τυχερός πάνκ.

ΠΣ{ιτ}4: για αυτούς που γουστάρουν θεωρίες συνωμοσίας. Κιχ να μην ακούσω.
ΠΣ{ιτ]5: Το Βυζάντιο έπεσε για οικονομικούς λόγους. Έτσι το αναφέρω μην φανταστείτε τίποτα.

Ο ΜακΆρθουρ, το δέμα και ο υπέροχος αυτός πλανήτης που λέγεται γή.

2011-09-16T02:10:00.001+03:00

Οι υποτροφίες ΜακΆρθουρ, ή αλλιώς "genius grants", δίνονται σε ανθρώπους που δείχνουν "exceptional merit and promise for continued and enhanced creative work." Σύμφωνα με το ίδιο το ίδρυμα, τα βραβεία αυτά δεν δίδονται ως επιβράβευση για την επιτυχία/επίδοση του αποδέκτη σε κάποιον τομέα, όσο για την επένδυση σε έναν άνθρωπο δημιουργικό, μοναδικό και ξεχωριστό και κυρίως πρωτοπόρο.

Όταν λοιπόν παρέλαβα το δέμα πρόσεξα πως στη θέση όπου βρίσκεται πάντα το όνομα του αποστολέα, υπήρχε το όνομα ΜακΆρθουρ.

Οφείλω να ομολογήσω, με κάθε σεβασμό, πως δεν δίστασα για μια στιγμή. Ούτε ένα μειδίασμα βρέ παιδί μου, να δείξω μια έκπληξη, ένα κάτι. Τίποτα. Ήταν ,ή μάλλον είναι ακόμα, αναμενόμενο.

Από την μια πλευρά, η συνεισφορά μου στον σημαντικό τομέα της φυσικοχημείας με την ανίχνευση πολωμένου υδρογόνου και από την άλλη η πολύτιμη μου βοήθεια στην επέκταση της κατανόησης των βαθύτερων μυστηρίων των κινήσεων πολυατομικών μορίων τυχαίας συμμετρίας, χρησιμοποιώντας απλή άλγεβρα στροφορμής.Από τον βορρά, οι διαγεγραμμένοι υπέρτιτλοί, υπότιτλοι και τα υποχθόνια φιλοσοφικά ερωτήματα που θέτω και από τον νότο τα κείμενα που κανείς δεν καταλαβαίνει. Όλα τα παραπάνω αδιαμφησβήτητα συνθέτουν μια προσωπικότητα που ταιρίαζει στην περιγραφή που δίνεται από τον ιστότοπο του ιδρύματος ΜακΆρθουρ.

Βέβαια... πως να το πώ. Το μυαλό είναι μια εκπληκτική μηχανή και λειτουργεί δίχως έλεγχο. Μα τα βραβεία δεν δίνονται μονο σε Αμερικάνους πολίτες; Όχι. Δε με πτόησε αυτό. Μπορεί μέσα στο τεράστιο κουτί να κρύβεται και η αίτηση για την αμερικάνικη υπηκοότητα. Χάου θότφουλ, σκέφτηκα. Και αυτό οδήγησε στην επόμενη ερώτηση, σαν την πέτρα που ξεκίνησε τα κύματα στην λίμνη. Ναί αλλά το χαρτί διπλώνει. Γιατί το μεγάλο κουτί; Χμ. Αυτό με δυσκόλεψε αρχικά. Αλλά βρήκα την απάντηση ύστερα από μερικούς συλλογισμούς χρησιμοποιώντας βασικές αρχές λογικής και πίνακες αλήθειας. Κανονικά ο δέκτης της υποτροφίας ενημερώνεται με τηλεφώνημα, αλλά επειδή θα βρισκόμουν στο υπόγειο και θα εργαζόμουν, δεν μπόρεσαν να με καλέσουν οπότε αναγκάστηκαν να στείλουν ολόκληρη δορυφορική συσκευή για να συνομιλήσουμε, δια μέσω αυτού του υπέροχου δικτύου ιπτάμενων πομπών και δεκτών που στριφογυρίζουν γύρω από τον μικρό πλανήτη μας, δίχως παρεμβολές και υπό πλήρη μυστικότητα.

Εκπληκτικά. Καπαρντίνα, μαύρα γυαλιά, σκούρο παντελόνι, 32 βαθμούς εξωτερική θερμοκρασία, χρονικά μεταβαλλόμενος κίνδυνος θερμοπληξίας και με το "δέμα" στο χέρι, μέσω ενός πολύπλοκου μηχανισμού καταφέρνω να φτάσω στο σπίτι έχοντας καλύψει κάθε πιθανότητα να με έχουν παρακολουθήσει έως εδώ. Πήρα ταξί.

Έγω και το δέμα. Η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Σίγουρα εγώ, πολλοί γνωστοί μου αμφιβάλλουν. Δεν βιάστηκα. Με έναν κοφτερό σουγιά, άνοιξα με λεπτούς χειρισμούς το εξωτερικό κάλυμμα. Από μέσα ένα ακόμα κουτί. Έ τα παλιόπαιδα. Να με παιδέψουνε θέλουν. Άσπρος φάκελος. Τζόν Στρέκφους, γραμμένο με προσοχή. Οι ιδρωτοποιοί αδένες μου ενεργοποιούνται, είμαι και εγώ άνθρωπος, λύγισα. Ακούω ήδη τον ρούλο στα ντράμς. Εντ δε ΜακΆρθουρ φέλλοουσιπ γκόουζ του ......

Μια φωτογραφία. Τρείς άνθρωποι πάνω σε άλογα σε έναν χώρο που θυμίζει ... ράντσο. Καουμπόιδες. Και μέσα στο κουτί.... είναι αλήθεια;

Ένας πολύ καλός φίλος είχε πεί πως η μεγαλύτερη εμπειρία που του προσέφερε η θητεία στον στρατό ήταν το ότι έκανε παρέα με ανθρώπους που "ποτέ δε θα γύριζε να κοιτάξει". Στην αυτόματη απάντηση πως η ανάγκη και οι συνθήκες συμβάλλουν σε όλο αυτό απάντησε "υπάρχει όμως καί κάτι ακόμα. Δεν το νιώθεις για όλους εκει μέσα. Σε κάποιο σημείο βρίσκεις ένα κοινό σημείο. Δεν έχει σημασία τι είναι. Το βρήκες σε αυτές τις συνθήκες αλλά είναι τοσο σημαντικό να καταλάβεις πως δεν έχει τίποτα από όλα αυτά σημασία. Το μοναδικό που πρέπει να κρατήσεις μαζί σου είναι ότι βρήκες ένα κοινό σημείο με έναν άνθρωπο. Είναι απέναντι σου. Τόσο διαφορετικός. Στις απόψεις του, στον τρόπο που μεγάλωσε, στον τρόπο που σκέφτεται. Όμως βρήκες ένα κοινό σημείο και πρέπει να θυμάσαι πως αυτό είναι αρκετό γιατί υπάρχουν στιγμές, όπως η στιγμή που χαιρετάει ο ένας τον άλλον και κλαίς πάνω του, που καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο."

Το δέμα δεν ήρθε από κάποιον που υπηρετήσαμε μαζί. Ήρθε από κάποιον που μοιραστήκαμε ένα γραφείο μαζί για ένα χρόνο. Από έναν άνθρωπο που κάθε μεσημέρι συζητάγαμε για την θρησκεία, την φυσική, την φιλοσοφία, την πολιτική, την οικονομία, τους έλληνες, τους αμερικάνους, τις διαφορές στο εκπαιδευτικό σύστημα, το κοινωνικό, τα προβλήματα, την διασκέδαση, το φαγητό. Είχε πεί πως στην αμερική χρησιμοποιούνε μια έκφραση, πως άμα δε θές να χάσεις τους φίλους σου δεν μιλάς για τον θεό και την πολιτική. Διαφωνήσαμε μαζί σε αυτό. Σε όλα τα άλλα διαφωνούσαμε ο ένας με τον άλλον. Βρήκαμε κάτι κοινό.

Μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις, υπήρχε και η τυπική συζήτηση για τις αμερικάνικες ταινίες και όλα αυτά που βλέπεις, για να καταλήξουμε στους καουμπόιδες και στην πρόταση "θέλω να μάθω λάσο. Ξέρω, μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας, φοράω τρύπια ολ στάρ, αλλά θέλω να μάθω λάσο".

Έτσι ένα χρόνο μετά, μπορώ με περηφάνεια να πώ πως είμαι κάτοχος λάσου. Tο αυθεντικό. Αμερικάνικο. Και όχι μονο ενός είδους, αλλά δύο διαφορετικών. Σκληρό και μαλακό. Και ένα δεξί σπιρούνι.Αγαπημένοι μου φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, στην επόμενη πορεία, ή έστω και στον δρόμο, αν δείτε κάποιον με λάσο στο χέρι καβάλα πάνω σε ένα άσπρο ποδήλατο ελάτε να πείτε ένα "χουρέι".

Όσο για το σπιρούνι, ήδη βρήκε τη θέση που του ανήκει....

Mike, ένα ευχαριστώ δεν είναι ειλικρινά καθόλου αρκετό. Είναι το μονο που έχω όμως. Ευχαριστώ. Thank you.

Διαγεγραμμένος Υπέρτιτλος

2011-09-11T23:30:00.000+03:00

twin poems:

Μικρές πόρτες ανοίγουν // Αντιμετωπίζοντας

ein hauskonzert

2011-09-09T02:47:00.000+03:00

Ο ήχος από το παλιό τηλέφωνο έφτασε ως το κρεββάτι· τέσσερις τα ξημερώματα, και αμέσως ξέρω πως κάτι δεν ταιριάζει.Άτακτα κρατώντας το σπίτι στο σκοτάδι, προχωράω προς το σαλόνι όπου βρίσκεται το τηλέφωνο και το σηκώνω.

Παρακαλώ;

Μίλησε μου.

Δεν μιλάω.

Πές μου κάτι.

Όσοι βρίσκονται εδώ είναι νεκροί, λέω, και κατεβάζω το ακουστικό στη θέση του.

Ακολουθώ την αντίθετη πορεία με τα χέρια μπροστά μην χτυπήσω πουθενά, και λίγο πριν φτάσω στο δωμάτιο στρίβω δεξιά για να μπώ στο μπάνιο, όταν το τηλέφωνο ξαναχτυπά. Σκατά.

Τρέχοντας χτυπάω στην τσάντα που είναι παρατημένη στο πάτωμα, άϊ γαμήσου και εσύ, και σηκώνω με δύναμη το ακουστικό.

Δεν καταλαβαίνεις; πεθάναν όλοι. Δεν υπάρχει τίποτα πια εδω μέσα. Μονο αναμνήσεις. Δαχτυλίδια από προτάσεις που μείνανε αναπάντητες, κάρτες με ένα ατελείωτο υπόλοιπο, μονο βρώμα και σαπίλα, δεν το καταλαβαίνεις; μην ξαναπάρεις τηλέφωνο. Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να πάω να τους βρώ και εγώ, γιατί δε με αφήνεις να επιλέξω εγώ πως και πότε; τους πλένω, τους λούζω τα μαλλιά, κόβω τα νύχια τους, καθαρίζω τους λεκέδες από τα λινά, ρίχνω λεμόνια και μυρωδικά. Σε παρακαλώ.

Από την άλλη πλευρά, ένας αναπτήρας ακούγεται να εργάζεται και να προσφέρει ζωή σε ένα τσιγάρο που το χρώμα του και η μυρωδιά του καταφέρνουν να ταξιδέψουν μέσα από χιλιόμέτρα - πόσα; - καλωδίων και μεταλλικών συνδέσεων, φτάνοντας στο δωμάτιο μου. Χείλια ανοίγουν και ελευθερώνουν μόρια καπνού σε ένα δωμάτιο που δεν μπορώ καν να φανταστώ πως είναι. Δε θέλω.

Σε παρακαλώ.

Από εδώ που βρίσκομαι μπορώ να δώ την άκρη του κρεββατιού μου. Ένα σεντόνι μπλεγμένο σε ένα πόδι καταλήγει στο πάτωμα καλύπτοντας ρούχα και εσώρουχα.Το ρολόϊ στο ραδιόφωνο δείχνει τέσσερις και μηδέν. Ένα ζεστό φώς εμφανίζεται από το υπνοδωμάτιο και εξαφανίζεται ύστερα από λίγο. Σκέφτομαι πως έφτασα εδώ. Όχι. Σκέφτομαι πως θέλω να γυρίσω στο κρεββάτι μου και να κοιμηθώ δίχως να καταλάβω. Φοβάμαι όμως να επιστρέψω σε αυτό το κρεββάτι. Απλώνω τα χέρια μου ψάχνοντας κάποιο μέρος να σταθώ, συνειδητοποιώντας ότι το ακουστικό βρίσκεται ακόμα στο δεξί μου χέρι. Αργά το φέρνω κοντά στο αυτί μου.

Μίλησε μου.

Προσπάθησε να καταλάβεις για πάντα πως δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα δικό σου. Καήκανε όλα στη φωτιά. Ζωντανά και πλέον νεκρά. Κλείσε και άσε με να κοιμηθώ επιτέλους. Κλέισε γαμώ το. Κλείσε ....

Παρατάω το ακουστικό και πηγαίνω πρός το μπάνιο, δε θέλω να σκεφτώ τίποτα. Είναι τέσσερις η ώρα, σε λίγο θα είναι πέντε και μετα έξι, ύστερα εφτά. Περνώντας μπροστά από την πόρτα του υπνοδωματίου βλέπω την ώρα· τέσσερις και μηδέν. Ακουμπάω την πλάτη μου στο στήριγμα της πόρτας και γλυστράω προς τα κάτω. Προσπαθώ να θυμηθώ το όνειρο που έβλεπα πριν το διακόψει ο ήχος του τηλεφώνου. Ένα όνειρο στο οποίο δεν υπήρχα. Ένα όνειρο δανεισμένο από ένα βιβλίο, ένα ποίημα ή την φαντασία ενός ανθρώπου που έτυχε να κάτσω δίπλα του στο τρένο, και ακουμπώντας πάνω μου στην προσπάθεια του να σηκωθεί να φτάσει στην έξοδο μου μετέφερε μια εικόνα. Μια ορχήστρα από μαύρες μικροσκοπικές φιγούρες. Έγχορδα σφιχτά περασμένα σε μικροπλασμένα χέρια. Βιόλες, ένα κόκκινο τσέλο και μια σειρά γεμάτη από βιολιά σε όλα τα χρώματα. Στα αριστερά βρίσκονται τα πνευστά. Κλαρινέτα, τρομπέτες, σαξόφωνα, σεγκ, φλάουτα. Απέναντι βρίσκονται τα κρουστά και δίπλα τους ένα πιάνο με το δεξί πετάλ σπασμένο. Στο κέντρο τους βρίσκεται ένα καβαλέτο που καίγεται. Ένα όνειρο είναι, σωστά; ποιανού όμως; δεν χρειάζεται να ανησυχώ, ε;

Το ακουστικό κρέμεται ανάποδα από το καλώδιο του πηγαίνοντας δεξιά αριστερά σαν δείκτης ρολογιού. Σηκώνομαι και προχωράω προς την βάση του. Κρατάω πλέον το ακουστικό κοντά στο κεφάλι μου.

Γιατί δεν γύρισες να κοιτάξεις όταν έφυγες;
Δεν ξέρω, είπα.
Σε ευχαριστώ. Αμέσως μετά, κόπηκε η γραμμή. Κοίταξα το ρολόϊ.

4:01.

Δρ.

2011-08-30T23:25:00.000+03:00

θυμάσαι εκείνο το ταξίδι που λέγαμε να κάνουμε?

2011-08-24T11:01:00.000+03:00

ο συνδρομητής που καλέσατε, αυτή τη στιγμή επιλέγει την απουσία

2011-08-05T02:41:00.000+03:00

Παρακολουθούσε το χέρι του να παρασύρεται από την ροή του άερα και να ανεβοκατεβαίνει γρήγορα και με δύναμη καθώς το αυτοκίνητο διέσχιζε την έρημο. Το χερούλι του παράθυρου βρισκόταν στο πάτωμα και ήταν πλέον αδύνατον να ξαναβρεθεί στην αρχική του θέση. Ο ήλιος έκαιγε την οροφή του παλιού φόρντ προσπαθώντας να ενοχλήσει τους επιβάτες του όσο ο χάρτινος ήρωας έδειχνε τους αριθμούς 7 και 3. Σε λίγο ο ήλιος θα γινόταν δυνατότερος. Ο συνοδηγός συνέχιζε τα παιχνίδια με τον αέρα, όταν από το κασσετόφωνο εμφανίστηκαν οι πρώτες νότες μιας μελωδίας που θα άλλαζαν την πορεία ενός ταξιδιού που ξεκίνησε τέσσερις ώρες πρίν. Σταμάτα. Τώρα. Η οδηγός κατέβασε ταχύτητα, έλεγξε τους καθρέπτες και δίχως να ανάψει φλάς, χώθηκε σε μια μικρή παράκαμψη στα δεξιά ενός δρόμου που είχε αρχίσει ήδη να λιώνει. Κανείς δεν μίλησε. Άπλωσε το χέρι της και δυνάμωσε ελάχιστα την ένταση όταν της πρόσφερε το τσιγάρο που μόλις άναψε. Κούνησε αργά το κεφάλι της και τράβηξε το μοχλό, φέρνοντας το σώμα της σε ευθεία με την έξοδο της κασσέτας, σκεπτόμενη πως μπορούσε από στιγμή σε στιγμή να την ρουφήξει και να βρεθεί καθισμένη στο σκαμνί του πιανίστα, δίπλα του ικανή να αισθάνεται κάθε του ανάσα και κάθε παύση αυτής καθώς τοποθετεί προσεκτικά τα δάχτυλα του στην ασπρόμαυρη σκακιέρα· η αντίδραση των πλήκτρων κάτω από τα κιτρινιασμένα δάχτυλα σαν το δέρμα μέσα στο σκοτάδι που γίνεται ανάγλυφο κάτω από ένα ζεστό γυμνό χάδι. Τοποθέτησε το χέρι του πάνω στο πόδι της ενώ με το άλλο έφερε το τσιγάρο στα χείλη του. Ο καπνός τον ανάγκασε για μια στιγμή να σφίξει τα βλέφαρα του, χωρίς όμως να καταστρέψει την στιγμή. Σκέφτηκε πως αρκετές ώρες πρίν, βρισκόταν στο δωμάτιο του και διάβαζε ακούγοντας το ίδιο ακριβώς τραγούδι. Χαρτιά γεμάτα γραφικές παραστάσεις σκορπισμένα στο πάτωμα, γεμάτα με λεκέδες από πικρούς καφέδες και σημειώσεις γραμμένες με τέτοια ταχύτητα που πλέον είχαν χάσει την ικανότητα να φανερώνουν τα μυστικά τους. Στην ίδια στροφή, κάτω από το ίδιο κλειδί, οι γραφικές παραστάσεις ζωντάνεψαν δημιουργώντας σχήματα, ίσως και λέξεις, δεν μπορούσε να καταλάβει. θυμάμαι εκείνο το βράδυ που με είχες πάρει τηλέφωνο. Τα μαθηματικά σύμβολα, μετατράπηκαν σε μικρές οντότητες που μαζευτήκαν σε μια άκρη και σαν να συνωμότησαν για μια στιγμή προτού ξεκινήσουν, όλα μαζί, να κατευθύνονται προς τα που; πρός το πάτωμα; Έτριψε τα μάτια του και τα σύμβολα είχαν εξαφανιστεί. Αισθάνθηκε να τα χάνει για μια στιγμή όταν πρόσεξε ότι τα σύμβολα κατευθύνονταν προς την κρεββατοκάμαρα του. δεν μπορούσες να μιλήσεις, ή τουλάχιστον προσπαθούσες αλλά δεν μπορούσες. ήταν τόσο αστείο, στην αρχή είχα τρομάξει, ήθελα να κλείσω το τηλέφωνο. σε ρώταγα διαρκώς, ποιός είναι, θα κλείσω αν δεν μιλήσεις, δώσε μου ένα στοιχείο. Η τσάντα του βρισκόταν κλεισμένη και φουσκωμένη στο κέντρο του δωματίου ανάμεσα σε ανοιχτά συρτάρια και φύλλα ντουλάπα έτοιμα να κλείσουν με ένα τελευταίο χειροκρότημα. Κράτησε το κεφάλι του προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει όταν πρόσεξε τις φωτογραφίες στον τοίχο. Τοπία γνωριμα κι όμως η ανθρώπινη παρουσία ήταν λες και είχε σβηστεί με προσοχή από κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας. Ένα πάρτυ, χρωματιστά ποτήρια στον αέρα γεμάτα ποτά, ένα μπουκάλι μπύρας στον αέρα, εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται κάποιος να τα κρατάει. Ένα καπέλο γενεθλίων και μια καραμούζα θέτουν τα όρια για το κεφάλι του εορτάζοντα. θυμάσαι, σαν εκείνο το θεατρικό με τον μαύρο αδερφό, που προσπαθούσε να πάρει πίσω το πτώμα του νεκρού αδερφού του, και κάτω από την ανάκλαση του φεγγαριού αντάλλασε λέξεις με την λευκή γυναίκα του εργοστασιάρχη. σε κάθε βήμα κατακτούσαν και από ένα γράμμα, από ένα σύμφωνο, από ένα φωνήεν. Πλησιάσε την τσάντα και σηκώνοντας την κατάλαβε πως μέσα βρισκόταν ότι χρειαζόταν. Έσβησε το τσιγάρο, μάζεψε τα χαρτιά από το πάτωμα, πήρε ένα βιβλίο και μερικές κασσέτες και βγήκε έξω. Πίσω του ένα ραδιόφωνο συνέχιζε να παίζει μελωδίες. και μπροστά από τα κάγκελα, κάτω από τις θανατηφόρες συρμάτινες πλεξούδες, έψαχναν τον τρόπο να μιλήσει ο ένας στον άλλον, θυμάσαι εκείνη την στιγμή που αυτή στεναχωρημένη αλλά με πείσμα λέει σιγανά δεν σας καταλαβαίνω, δε σας καταλαβαίνω, δε σας καταλαβαίνω, όταν ξαφνικά η μητρική του γλώσσα μπλέκεται με σύμφωνα δανεισμένα από την δική μας γλώσσα, σαν δώρα από το χώμα της ερήμου που βρίσκεται το εργοστάσιο, και η γλώσσα του μετατρέπται σε κάτι γνώριμο σε εμάς και την λευκή γυναίκα, που κάτω από το φώς του φεγγαριού φαίνεται τόσο χλωμή. Στο σταθμό έβγαλε ένα εισητήριο, Χωρίς επιστροφή παρακαλώ· σας ευχαριστώ. και η στιγμή που είπε επιτέλους σας καταλαβαίνω, αυτός ο πληθυντικός, μια στιγμή πιο δυνατή από κάθε χάδι, αγκαλιά, φιλί, έρωτα που θα μπορούσε να την αντικαταστήσει, μια επιλογή που αλλάζει τα πάντα, πληθυντικός. Μια επιλογή. Μια επιλογή. Το τσιγάρο έκαψε το δάχτυλο του, συνειδητοποίησε πως το τραγούδι είχε τελείωσει και τα γρανάζια τέντοναν την πλαστική κορδέλα αποφασισμένα πως υπάρχει συνέχεια στις στροφές. Κοίταξε δίπλα του. Η εικόνα του καθώς εξύνε τις μπογιές ενός παράθυρου μόλις την προηγούμενη νύχτα δραπέτευσε από την φυλακή της μνήμης, η εικόνα να χτυπάει με δύναμη την πόρτα, φώτα να ανάβουν, βήματα, κάποιος να ρωτάει διστακτικά ποιός είναι. θυμάμαι που σε ξαναρώτησα, πρέπει να σιγουρευτώ οτί είσαι εσύ αλλιώς κλείνω το τηλέφωνο και άρχισες να τραγουδάς, η φωνή σου διαλυμένη, και εσύ τραγούδησες, γέλαγες έβηχες γέλαγες τραγουδούσες έβηχες ούρλιαζες λέξεις και εγώ προσπάθησα να ακολουθήσω αλλά ήταν τόσο όμορφο που ήθελα να σε ακούσω και να τρέξω να σε βρώ να σε κρατήσω να χορέψουμε μαζί αυτόν τον κρυφό ρυθμό. Θέλω να έρθεις μαζί μου. Τώρα. Όχι αύριο ή μεθαύριο. Τώρα. Γιατί αύριο το πρωϊ η τσάντα θα αδειάσει. Τα χαρτιά θα ξαναγεμίσουν σημειώσεις. Η μέρα που θα βγεί θα επιτρέψει στους κατοίκους των φωτογραφιών να επιστρέψουν. Δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία. Ή έρχεσαι τώρα ή ...

Ξεκινάω; ναί. Που πάμε; Κάπου που να μην υπάρχουν τηλέφωνα.

Μια μπούκλα εμφανίστηκε από το παράθυρο του οδηγού ενός παλιού φόρντ που βρισκόταν παρκαρισμένο σε μια παράκαμψης της εθνικής. Οι ρόδες άρχισαν να σπινιάρουν επιτρέποντας στο αυτοκίνητο να επιστρέψει στον δρόμο και να ξεκινήσει με κατευθύνση προς τα βόρεια.

Στην άκρη του δρόμου μια κασσέτα βρισκόταν σπασμένη.

------------------------------

Τσάντα καλοκαιρινή: 3 βιβλία (αυτό, αυτό, αυτό, και προφανώς αυτό), να μάθω να μετράω, στην ερώτηση τι είναι διακοπές απαντήστε αυτό, στην μουσική κάντε ότι θέλετε δε με ενδιαφέρει (βέβαια μπέλε εντ σεμπάστιαν το κόκκινο είναι κλασσική καλοκαιρινή επιλογή έ και λίγο τομ με τα πόδια έξω από τη σκηνή και την θάλασσα στα πέντε μέτρα είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία άντε επειδη έτσι μου ήρθε πάρε εδώ και μια ωραία συλλογή, αλλά και κάποιο ξημέρωμα σε παρακαλώ άκου αυτό και θα με θυμηθείς, εντάξει δεν είναι και η πιο δελεαστική πρόταση αλλά κάντο), δεύτερο μαγιό, τρυπημένη μπλούζα σμίθς, επιχειρήματα για την μη ύπαρξη του θεού, φούξια πετσέτα, οδοντόβουρτσα (χάϊτζιν φέρστ), φωτογραφική, μολύβια, τι ξεχνάω...; ώ παράτα μας.

i do.

2011-08-01T19:11:00.002+03:00

Take Away Show #67 _ ST VINCENT (part1) from Vincent Moon / Petites Planètes on Vimeo.

δευτερόλεπτα μιας νύχτας νεκρής

2011-07-22T03:23:00.002+03:00

Το ύφασμα της σκηνής επιτρέπει ελάχιστο φώς να φτάσει στο εσωτερικό της. Όμως είναι σίγουρο πως αυτό που περπατάει απ'έξω είναι μια τίγρης. Τα βήματα της γίνονται αντιληπτά αν ακουμπήσεις το χέρι σου στο χώμα και σταματήσεις να αναπνέεις. Η μυρωδιά της. Η απαλότητα αυτού του υπέρχου αιλουροειδούς. Η κάθε της ανάσα μετακινεί στιγμιαία την επιφάνεια της σκηνής, προδίδοντας διαρκώς την θέση της. Ίσως αυτός να είναι ο σκοπός της. Να γνωρίζεις πως βρίσκεται εκεί έξω. Αν κλείσεις τα μάτια και είσαι τυχερός, πιθανόν και να την δείς. Βαθύ πορτοκαλί σαν τις φωτογραφίες του ήλιου. Μαύρες ρίγες και άσπρο περίγραμμα αυτιών. Αμέσως η φαντασία σου μαζεύεται γύρω από τα δόντια της, όταν ξαφνικά, απο μερικές έγχρωμες φωτογραφίες τα δόντια μεταμορφώνονται σε σκίτσα χρωματιστά· ακρυλικές σταγόνες αίμα πέφτουν χάμω, δόντια υπερμεγέθη που φτάνουν τόσο ψαμηλά που νομίζεις ότι τα ακούς να γδέρνουν το έδαφος και ένα χαμόγελο να χαμογελάει κάθε φορά που το γδάρσιμο δυναμώνει σε ένταση. Φαντάζεσαι αυτό το υπέροχο τρίχωμα· να μπορούσες να αρπάξεις μια τούφα από το μαλακό τρίχωμα της και να την αφήσεις να σε παρασύρει όπως οι κολυμβητές όταν πιάνονται από τις ουρές των δελφινιών. Είναι εκεί έξω. Είσαι σίγουρος πλέον. Δεν κουνιέσαι. Δεν σηκώνεσαι να κλείσεις καλύτερα την είσοδο. Γνωρίζεις πως δεν θα προσφέρει μεγαλύτερη προστασία. Ώσπου σταματά και μαζί της η αναπνοή σου. Αναρωτιέσαι ποιος θα χάσει πρώτος σε αυτό το παιχνίδι δύναμης. Η ψυχή σου που θέλει να βγεί έξω και να γίνει αέρας, ή η εξουσία στις κινήσεις της;

Ζεσταίνεσαι. Στο λαιμό. Ρυθμικά.

Είναι εδώ. Μην κουνιέσαι. Κλείσε τα μάτια. Αισθάνεσαι σταγόνες να πέφτουν στην άκρη του ώμου σου. Ησύχασε. Δεν χρειάζεται πλέον να φοβάσαι. Είναι εδώ. Μίλησε της. Και ίσως... μερικές στιγμές αργότερα να σε κρατήσει από το χέρι. Για ένα δευτερόλεπτο.

Θα το ξεχάσεις άραγε ποτέ;

η ταινία.

2011-07-20T04:11:00.001+03:00

Κοιμάσαι; Ναί. Πές μια ιστορία για εμάς. Τώρα; Ναί· πες.

Βρισκόμουν στην άκρη του δρόμου, κάτω από το σήμα του σταθμού του ηλεκτρικού, και περίμενα. Φόραγα ένα υφασμάτινο παντελόνι, μια μαύρη μπλούζα, δίχως σχέδια και διακριτικά. Ακουμπισμένη στα πόδια μου, μια τσάντα από καμβά ξεκουράζεται στην πλάκα του πεζόδρομου· στην επιφάνεια της μια μηχανή έχει τοποθετήσει επιμελώς ένα έργο του Σίλε, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες να έχει αγοραστεί από κάποιο μουσείο, Ποίος; η μηχανή; ... συνεχίζω. Το ύφασμα της τσάντας, σαν μέρος ενός σατανικού σχεδίου, καθώς έπεφτε, σταμάτησε σε μια χαρακτηριστική θέση που δίνει το δικαίωμα σε κάποιον που βρίσκεται σε απόσταση να διακρίνει μονον έναν τεράστιο, αλλά αρκετά χαριτωμένο, κώλο, όπου η ζαλισμένες γραμμές δίνουν την εντύπωση οπισθίων μιας γυναίκας έτοιμης για όλα. Όσο για το περιεχόμενο, αντάξιο του εξωτερικού. Διαφημιστικά για στριπτιτζάδικα; Θα συνεχιστεί πολύ αυτό; Μα, να μην ρωτάω; Καλά. Στην τσάντα υπάρχουν μολύβια και χαρτιά.

Με χαρακτηριστική καθυστέρηση... Μα δεν αργώ ποτέ. Είναι δική μου η ιστορία. Με χαρακτηριστική καθυστέρηση, εμφανίστηκες. Αποφεύγοντας δύο κολώνες, έναν παππού, μια γάτα που εκτοξεύθηκε σαν αστραπή... Έχω μια μικρή υποψία πως υπερβάλλεις αλλά δε θα σε διακόψω. Σταμάτησες και περίμενες.

Φόραγες ένα τεράστιο ψάθινο καπέλο, τόσο μεγάλο που νόμιζα ότι κατι σε είχε περικυκλώσει και επρεπε να τρέξω να σε σώσω. Δεν ξεκίνησα όμως. Ακίνητος κάτω από την ταμπέλα ακουμπισμένος στην κολώνα, έκατσα να σε παρατηρώ. Ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα έβγαλες το καπέλο, τράβηξες το κοκκαλάκι από τον καρπό σου και μάζεψες τα μαλλία σου. Φόραγες ένα φόρεμα κόκκινο με ρίγες άσπρες και μπλέ και κοκκινές μπαλαρίνες. Κοίταξες δεξιά αριστερά, κούνησες το κεφάλι σου σαν να συμφώνησες στον ψίθυρο του αέρα, και σήκωσες την άκρη του φορέματος ψηλότερα επιτρέποντας στα γόνατα σου να φανούν. Οι κινήσεις σου ήταν τόσο ήρεμες και σταθερες.

Θυμήθηκα το βράδυ που ήρθα και σου μίλησα για εκείνη τι στιγμή στη ζωή μου που ... Μη μιλάς γι'αυτό. Θέλω· άκουσε με. Σου εξήγησα τι είχε συμβεί και χωρίς να πείς τίποτα σταμάτησες και με κράτησες στην αγκαλία σου. Δεν μίλησες καθόλου και μου χάρισες το πρώτο σου δώρο. Μια ζωηρή σιωπή.

Δεν έδειχνες να ανησυχείς δευτερολεπτο. Με την πλάτη στην πόρτα του αυτοκινήτου παρατηρούσες τους ανθρώπους, δημιουργώντας την ιστορία του καθενός, εσείς μην είστε στεναχωρημένος κύριε, λες να ξέχασα ανοιχτό το παράθυρο, μα γιατί δε με παίρνει τηλέφωνο, νομίζω πως αντιστρέψω τις αντιστάσεις ο θόρυβος θα εξαφανιστεί. Τα δάχτυλα σου, λεπτά και τραχιά, γεμάτα μπογιές κρυμμένες κάτω από φαγωμένα νυχια σε μια προσπάθεια να μην παρασυρθούν μακρυά από την ελάχιστη προστασία, βρίσκουν πάντα κάτι να κάνουν. Το κάψιμο πίσω από το αριστερό σου αυτί εμφανίζεται καθώς σκύβεις να πιάσεις τα τσιγάρα σου από το εσωτερικό του αυτοκινήτου.

Ο αναπτήρας είναι στην μικρή θήκη της τσάντας σκέφτομαι, όσο εσύ ψάχνεις οπουδήποτε αλλού. Η σκέψη αυτή· μια παρηγορία ικανή να σε κρατήσει ζεστό και στον πιο σκληρό χειμώνα. Η σκέψη της γνώσης. Είσαι εσύ και κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις. Και εγώ το γνωρίζω. Βρίσκομαι εδώ, μακρυά από σένα και σε παρατηρώ και προβλέπω τι θα κάνεις μέχρι την στιγμή που... Τι στιγμή που; Τι στιγμή που ανάβεις το τσιγάρο και κλείνεις τα μάτια σου. Τα αμάξια παγώνουν. Το φανάρι μένει κολλημένο στο πορτοκαλί. Ένας άνθρωπος στέκεται στο ένα πόδι. Σαν να σταμάτησε η γή και εσύ είσαι ετοιμη να το απολαύσεις με το τσιγάρο στο στόμα. Ανοίγεις τα μάτια και όλα ξεκινάνε απότομα. Ο κύριος πέφτει απότομα στο άλλο του πόδι, το φανάρι κοκκινίζει προσκαλώντας τα λάστιχα να εκφραστούν. Και εσύ εκεί. Ήρεμη. Το κοκκαλάκι φεύγει και τα μαλλιά σου μπλέκονται στο πρόσωπο σου και εσύ δεν κουνιέσαι. Καθόλου. Σίγα σιγά ένα χαμόγελο δημιουργείται στα χείλη σου. Ξανακλείνεις τα μάτια. Τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοιχτά, το κλειδί στην μίζα, και εσύ κλείνεις τα μάτια.

Σε πλησιάζω.

Έχεις ακόμα κλειστά τα μάτια.

Πιάνω το χέρι σου.

Γεία, είπες. Δεν άργησες, και ανοίγεις τα μάτια σου.

Ευτυχώς, απάντησα και σε οδήγησα μέσα στο αμάξι για να φύγουμε.

-Τι περίεργη ιστορία.

-Ναί.

-Τι ήθελες να πείς;

-Πως ξέχασα την τσάντα στο σταθμό.

-Κρίμα· ήταν η αγαπημένη μου τσάντα. Θα βρούμε μια καινούρια να αγαπήσουμε.

-----

drawing inspiration found here

The Long Tomorrow / A mixtaped poem

2011-07-11T04:26:00.006+03:00

Seatbelt hands;

head made of ginger;

everything about you,

wanted to know the exact dimensions of hell.

My head exploded

don't ask why.

Broken telecommunication.

Julia; that's how I will call you from now on.

Just dress sexy at my funeral

Pretty soon. Pretty soon.

When it comes, get drunk and stoned

and have love travel

borrow a gun

and crucify your mind,

while 17 pink elephants

become stardust.

A Forward Motion.

The Long Tomorrow(enjoy)

----------

Οι τίτλοι των τραγουδιών φτιάχνουν ένα ποίημα.

Εδώ και εδώ δύο πολύ καλά μιξτέϊπς, που αποτελούν έμπνευση (του φαντασμένιου τα μιξτέϊπς, είναι σαν το νόμπελ για τους φυσικούς, το φίλντς για τους μαθηματικούς και οι δύο μπάλλες ανανά-βανίλια βύσιννο παγωτό χωνάκι για την ανιψιά μου. Το όνειρο κάθε μπλόγγερ που θέλει να φτιάνχει μιξτέϊπ. Έτσι. Όσο για το φολκτρόνικα ντουέτο της καρδιας μας, έ, είναι πλέον διάσημοι.)

2011-06-30T13:24:00.000+03:00

μάνα, θα ξαναδείς τάνκς στους δρόμους.

the signs that mock me as i go

2011-06-27T09:04:00.001+03:00

[..] "Chelsea Hotel", I told the driver, fumbling through my pockets for change, not completely certain I could pay him. [..]

[..] I was wearing a long rayon navy dress with white polka dots and a straw hat, me East of Eden outfit. At the table to my left, Janis Joplin was holding court with her band. To my far right were Grace Slick and the Jefferson Airplane, along with members of Country Joe and the Fish. At the last table facing the door was Jimi Hendrix, his head lowered, eating with his hat on, across from a blonde. [..]

[..] I loved this place, its shabby elegance, and the history it held so possessively. There were rumors of Oscar Wilde's trunks languishing in the hull of the oft-flooded basement. Here Dylan Thomas, submerged in poetry and alcohol, spent his last hours. Thomas Wolfe plowed through hundreds of pages of manuscript that formed You Can't Go Home Again. Bob Dylan composed "Sad-Eyed Lady of the Lowlands" on our floor, and a speeding Edie Sedwick was said to have set her room on fire while gluing her thick false eyelashes by candlelight. [..]

[..] It is said that children do not distinguish between living and inanimate objects; I believe they do. A child imparts a doll or tin soldier with magical life breath. The artist animates his work as the child his toys. [..]

[..] One afternoon Gregory Corso came to visit. He called on Robert first and they had a smoke, so by the time he came to visit me the sun was going down. I was sitting on the floor typing on my Remington. Gregory came in and panned the room slowly. Piss cups and broken toys. "Yeah, this is my kind of place."I drugged over a an old armchair. Gregory lit a cigarette and read from my pile of abandoned poems, drifting off, making a little burn mark on the arm of the chair. I poured some of my Nescafe over it. He awoke and drank the rest. I staked him a few bucks for his most pressing needs. As he was leaving he looked at an old French crucifix hanging over my mat. Beneath the feet of Christ was a skyll embellished with the words memento mori. "It means 'Remember we are mortal,'" said Gregory, " but poetry is not." I just nodded.

When he left, I sat down on my chair and ran my fingers over the cigarette burn, a fresh scar left by one of our greater poets. He would always spell trouble and might even wreak havoc, yet he gave us a body of work pure as a newborn fawn. [..]

[..] but then i remembered Lenny Kaye had said he played electric guitar. I went to see him.

"You play guitar, right?"

"Yeah, I like to play guitar."

"Well, could you a car crash with an electric guitar?"

"Yeah, I could do that," he said without hesitation [..]

[..] Allen introduced himself. He was talking about Walt Whitman and I mentioned I was raised near Camden, where Whitman was buried, when he leaned forward and looked at me intently. "Are you a girl?" he asked.

"Yeah," I said. "Is that a problem?"

He just laughed. "I'm sorry. I took you for a very pretty boy."

I got the picture immediately.

"Well does this mean I return the sandwich?"

"No, enjoy it. It was my mistake."

Sometime later Allen became my good friend and teacher. We often reminisced about our first encounter

and he once asked how I would describe how we met. "I would say you fed me when I was hungry," I told him. And he did. [..]

Το Just Kids της Patti Smith δεν είναι ένα βιβλίο για τη μουσική, ούτε για την ποίηση, ούτε για το Ξενοδοχείο Τσέλσι. Είναι μια αγάπη, μια προσπάθεια, μια ζωή μέσα από μία άλλη, δύο υπέροχοι άνθρωποι, δάσκαλοι, χρώματα, ιδέες, μουσικές, έρωτες, ποιήματα, φαγητά, ναρκωτικά, θέατρα, θάλασσα, δυσκολίες, αγνότητα. Είναι η απάντηση στην ερώτηση "Και τι σε κρατάει να μην νιώσεις ελεύθερος?". Είναι η αφορμή για να κλάψεις κρυμμένος σε πλαστικές καρέκλες στο σκοτεινό κατάστρωμα ενός καραβιού που ταξιδεύει κάτω από το μπλέ άστρο δύο άνθρωπων που μπόρεσες να αγγίξεις έστω και για μια στιγμή τα μαλλιά τους. Είναι το δώρο που έπρεπε να κατέβεις από το τρένο και να τρέξεις να το παραδώσεις με τις τσαλακωμένες του σελίδες και τις σημειώσεις από διαφορετικά μολύβια.

ΠΣ{ιτ}: τα κομμάτια που διαβάζει κανείς παραπάνω δεν αναφέρονται στα παιδιά. Η ιστορία τους δεν διακόπτεται σε αναφορές για προφανής λόγους. Αντιγράφονται μονο εδάφια μουσικού και ποιητικού ενδιαφέροντος (μα πόσο ωραία τα λέω). Υπάρχει όμως μια πολύ ωραία ιστορία στο τέλος που επιζεί και μόνη της χωρίς να χαλάει τη μαγεία του βιβλίου, ειδικά για κάποιον που προσπάθησε κρυφά να χαϊδέψει ένα γλυπτό του Brancusi και βρέθηκε να παριστάνει τον ημι-λιπόθυμο όταν τον πλησιάσανε οι έφοροι του μουσείου (γκούχου γκούχου):
[..] just as we were about to say goodbye, Sam gave me the gift of one more of his infamous stories. Knowing my affection for the great sculptor, he said, "Peggy Guggenheim once told me that when you made love with Brancusi, you absolutely were not allowed to touch his beard."
"I'll remember that," I replied, "when I bump into him in heaven." [..]

ΠΣ{ιτ}2: Αντιγράφοντας έγραψα λανθασμένα: [..] Janis Joplin was holding out her hand [..]

Research Statement

2011-06-20T23:59:00.001+03:00

Ονομάζομαι Τζόν Στρέκφους (επισυνάπτεται επικυρωμένο αντίγραφο ταυτότητας). Έχω μυρίσει τη θάλασσα για 28 - δίχως διακοπή - καλοκαιρια και στον ζώδιακό κύκλο βρίσκομαι στο πρώτο τεταρτημόριο, Υδροχόος με ωροσκόπο Υδροχόο και σελήνη σε έκλειψη· ολική και αμετάκλητη. Έχω μελί πράσινα μάτια και πλούσιο ψυχικό κόσμο.

Σπουδές : 4 χρόνια σπουδαστής θεολογικών σχολών. Χρονολογικά: χριστιανικό (υπέυθυνος για την αφαίμαξη του κυρίου μας), καθολικό (αθώα παιδικά χρόνια), ινδουιστικό (νεράκι απο το Γάγγη και δώρο το τρίτο αυτί) και εράσμους στο θιβέτ (ομμμμ σε πεντατονική επηρεασμένη από τον ρομαντισμό), 2 καλοκαίρια στον Σηκουάνα κλοσάρ-μετα-φυσαρμόνικας τρώγοντας μεταλαγμένα αγγουράκια, μαρούλια που μου πετάγανε από τις γέφυρες, και (πολύ σημαντικό) μια φορά ένα λουκέτο κάτω από την περιβόητη γέφυρα του Παρισίου και 4 χρόνια καθαριστής στο Τζούλιαρντ.

Μουσικές γνώσεις: Άριστες γνώσεις χειρισμού μηχανημάτων αναπαραγωγής ψηφιακού και αναλογικού ήχου, χτύπημα κατσαρόλας με ταυτόχρονο χειρισμό καζού στην πλατεία Συντάγματος, Πλάθα ντε Θόλ και Τάϊμ Σκουέαρ. Μαθήματα αρμονίας δε χρειαστήκανε καθώς ανατομικά υπερτερώ έχοντας ένα δεξί σχετικό αυτί και ένα αριστερό απόλυτο αυτί (υπάρχει και σχετική ιατρική δημοσίευση για την περίπτωση μου).

Χορευτικές δεξιότητες: Συμμετέχω σε κάθε χορευτική εκδήλωση των ελληνικών μας χωριών με αξέχαστες συμμετοχές σε παραδοσιακούς χορούς δίνοντας ένα πιο προσωπικό στοιχείο εναλλακτικής φιλοσοφίας (ανάποδο καλαματιανό, σούστα με το ένα πόδι, μοναχικός καρσιλαμάς), μαθήματα σάλσα που διακόπηκαν λόγω ανεξήγητης προσέγγισης συντρόφων του ίδιου φύλλου, και μια φορά δοκίμασα το χορευτικό Τζίν Κέλι με τις εφημερίδες αλλά η διακομιδή μου στο πλησιέστερο νοσκομείο διέκοψε απότομα τη συνέχιση της, αδιαμφισβήτητα, επιτυχής προσπάθειας μου και ελπίζω κάποια στιγμή να επιστρέψω σε εκείνο το μέρος όπου οι άγγελοι θα χορεύουν μαζί μου.

Φωνητικές Ικανότητες: Την μοναδική φορά που πήγα σε οντισιόν, η υπεύθυνη κατάφερε να δημιουργήσει ήχους που δεν πίστευε ότι μπορούσε στην προσπάθεια της να με σταματήσει και να με συγχαρεί για τις ικανότητες μου να παράγω και εγώ ήχους που δεν μπορεί κανένας άλλος στον κόσμο να δημιουργήσει. Επίσης η κατάποση του λουκέτου πέρα από τις συνηθισμένες μικροεμπλοκές στα αεροδρόμια, δίνει και μια μεταλλική χροιά στην φωνή μου, κοντά στης Νίνα Σιμόν στο πιο λευκό και ξεπλυμένο.

Extra curriculum activities : Ποδήλατο, κολύμπι, πίνγκ πόνγκ, τέννις, αναρριχηση σε τεχνητή πίστα αλλά και σε φυσική διαδρομή, ταχυδακτυλουργία, μαγειρεύω, γράφω ποιήματα αναρχικής φλαμανδικής ερωτικής ποίησης, ράψιμο, ελεγκτής κυκλοφορίας και έχω συμμετάσχει σε χειρουργειο εξαγωγής κυνόδοντα όπως και έχω σφραγίσει δύο 10άρια και ένα 22άρι, για να αναφέρω μερικές.

Γιατί πιστεύω ότι αποτελώ το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος σας. Σίγουρα τα προσόντα μου, όπως αναφέρονται παραπάνω και σίγουρα ξεχνάω αρκετά, μου προσφέρουν μια σχετική αυτοπεποίθηση. Δείχνουν πως, ως μέλος μιας εξαιρετικής ομάδας σαν την δική σας, θα καταφέρω να συμφιλιωθώ γρήγορα με τους νέους κόσμους που θα γνωρίσω κοντά σας, αλλά και να σας τροφοδοτήσω με μια ανεξάντλητη ενέργεια που θα μας παρασύρουν σε νέα μουσικά, αλλά και κοινωνικοπολιτικοοικονομικοσεξουαλικά, μονοπάτια. Με χρειάζεστε όπως και εγώ. Σαν τετράδυμα που μας χωρίσανε αδικώς σε ένα άθλιο και βρώμικο νοσοκομείο.

Σχεδόν δεν περιμένω την βέβαιη αποδοχή σας. Έχω ήδη κλείσει εισητήριο και έρχομαι να σας βρώ.

Τζόν Στρέκφους.

φωταύγεια

2011-06-19T04:49:00.001+03:00

-Ξύπνα. Ξύπνα πρέπει να σου μιλήσω.

-Ναί?

-Ξύπνα. Μην τρομάζεις. Σήκω· πρέπει να στο πώ τώρα.

-Τι έγινε? έγινε κάτι?

-Όχι όχι μην ανησυχείς. Πρέπει να σου μιλήσω πρέπει να στο πώ, Το είδα. Είδα αυτό που λέγαμε. Είχα δίκιο είναι ακριβώς όπως...

-Τι ώρα είναι?

-Δεν έχει σημασία. Άκουσε με....

-Ήπιες.

-Άκουσε με σε παρακαλώ. Ναί· ήπια. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό κομμάτι. Κατάλαβα. Και ναί ίσως το ποτό να βοήθησε.

-Βρωμάς.

-Άκουσε με σε παρακαλώ. Το είδα. Με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι όπως τα βιβλία που διαβάζουμε· οι ιστορίες που ακούμε από μικροί. Κατάφερα να κοιτάξω την όλη εικόνα. Αλήθεια. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος και ο χορός να βοήθησε να καταλήξουν όλα σε αυτήν την στιγμή για μένα. Όλα γίνανε αργά, η μουσική ξετυλίχτηκε σε νότες και νοήματα μεταφράστηκε στον αέρα σε λέξεις που ταξιδέψανε ανάμεσα μας· μπόρεσα να της αγγίξω ειλικρινά σου μιλάω. Ακριβώς σαν την συζήτηση που είχαμε κάνει εκείνο το βράδυ.

-Μην φωνάζεις. Είναι αργά.

-Άκουσε με σε παρακαλώ. Το είδα. Είναι αλήθεια. Τίποτα δεν αλλάζει. Έτσι πρέπει να είναι όλα. Από την αρχή του χρόνου. Όπως το συζητήσαμε και το φανταστήκαμε. Όλα είναι ένα ψέμα. Όλοι γνωρίζουν τα πάντα. Απλά αρνούνται ή απλώς αρέσκονται στα λίγα. Και οι υπόλοιποι στα πολλά. Το είδα με τα μάτια μου. Στην κοπέλλα που φίλαγε τα ρούχα του αγοριού που φύσαγε τον καπνό στο μονοπάτι φωτός που δημιουργούσαν οι προβολέις. Στο αγόρι που κούναγε με ταχύτητα τα χέρια του και έφτιαχνε καινούριους κόσμους για μια κοπέλλα να ζήσει μέσα σε αυτόυς. Στους ψεύτικους τύπους που κρύβονται πίσω από ένα ψέμα που καλύπτουν με τα λάθος ρούχα. Το είδα. Πρέπει να καταλάβεις πώς το ένιωσα. Πρέπει να ....

-Είσαι μεθυσμένος. Δεν καταλαβαίνω τι λές. Πήγαινε να πλυθείς και έλα να ξαπλώσεις. Το πρωϊ θα μου τα πείς όλα με ησυχία.

-Άκουσε με. Έφυγα και ο χρόνος είχε σταματήσει. Μια συγχωρδία ταξίδευε στον αέρα και κατάφερα να την παραμερήσω. Το ένιωσα. Στο χέρι που σκούντηξε για να περάσει μπροστά μου, να βρεθεί μπροστά από τα μουσκεμένα χείλη να ακολουθήσει το ρυθμό του παραμυθιού δίχως τέλος. Να παρασυρθεί στο χορό με κλειστά τα μάτια. Κι εμείς μαζί του λίγο πιό πίσω, λίγο πιο αργά, ίσως με περισσότερο παθος και τρέλα. Όμως όλοι εδώ. Κοινές σκέψεις. Κοινά πάθη. Κοινή φόβοι. Δεν είχαν πιά σημασία τα ρούχα. Τα βλέμματα. Δεν ταιριάζουμε. Κανείς με κανέναν. Απλά βρισκόμαστε και προσποιούμαστε μια πραγματικότητα σαθρή σαν κάστρα στην άμμο. Όμως είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια λέιψανα ενός άστρου που γεννήθηκε και πέθανε για εμάς, για να βρεθούμε δίπλα ο ένας στον άλλον, να χορέψουμε, να μοιράσουμε στον αέρα την μυρωδιά της ψυχής μας, της ψεύτικης αυτής κατασκευής που διαρκώς παλεύουμε να την πλησιάσουμε όταν τελικά την προσπεράσαμε με τον ερχομό μας εδώ πέρα.

-Σε παρακάλω κοιμήσου. Δεν βγάζεις νόημα. Ήπιες. Κάνε ένα μπάνιο και έλα εδώ.

-Κοίτα με. Κοίτα μέσα στα μάτια μου. Το είδα χωρίς να φοβηθώ και είναι όπως το περιγράφουν τα παραμύθια, οι ταινίες, έχει συμβεί και σε διαφορετικές ψυχές και αδιαφορείς μέχρι να βρεθείς σε εκείνο το σημείο όπου μπορείς να διακρίνεις την θάλασσα, την αλήθεια. Άδειασε ο χρόνος σαν το κατάλαβα, πώς τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Τίποτα. Το καταλαβαίνεις; τίποτα. Είμαστε όλοι ίδιοι σαν μια σταγόνα αίματος. Μόνοι μας, φοβισμένοι, ανεκτικοί μέσα στα πάθοι μας. Ο καθένας επιλέγει έναν δρόμο κατηγορώντας αυτούς στο αντίθετο ρεύμα, όταν τελικά όλοι βρισκόμαστε σε έναν μονόδρομο· αδιέξοδο. Είμαστε μαζί. Κάποιος τρώει περισσότερο. Κάποιος κλαίει περισσότερο. Κάποιος φοβάται περισσότερο. Δεν έχει σημασία. Είμαστε εδώ μαζί χωρίς ταμπέλες, χωρίς ονόματα. Ίσως με ένα κοινό όνομα. Με καταλαβαίνεις?

- Πρέπει να κοιμηθείς. Θα το συζητήσουμε το πρωϊ.

-Άνθρωποι. Με φόβους, δισταγμούς, πάθοι, φοβίες, αρνήσεις, κρυφούς έρωτες, ζωηροί, προσεκτικοί, επιθετικοί, εκδικητικοί. Άνθρωποι. Θέλουμε κάτι για εμάς. Ο καθένας το ζητάει με διαφορετικό τρόπο. Ο καθένας μας εμποδίζει με τα δικά του όπλα. Όμως δεν έχει σημασία. Σαν ο χρόνος σταματήσει και περπατήσεις ανάμεσα τους, θα δείς, πρόσωπα, χέρια στον αέρα, δάχτυλα να χαϊδεύουν ένα αόρατο πλέγμα, σταγόνες να διστάζουν να σκάσουν, νότες. Χορός. Αυτό είναι. Ένας μεγάλος χορός. Καταλάθος πάτησες κάποιον, κάποιος ξέχασε τα βήματα, κάποιος θέλει να εντυπωσιάσει την κυρία στο βάθος, όμως όλοι φορέσαμε τα καλά μας και θελήσαμε να βρεθούμε εδώ.

-Κλείνουν τα μάτια σου. Ξάπλωσε εδώ και ηρέμησε. Έλα εδώ. Ησύχασε.

-Το είδα. Το κατάλαβα. Το ένιωσα. Ήταν δυνατό, όσο δυνατό είναι το σταμάτημα του χρόνου. Χρόνος. Μα τί είναι αυτό τελικά ... ε?... χέρια στον άερα... μυρωδιές και νότες .... ένα χαμόγελο εκεί πιο πέρα ... χέρια ...

Διαγεγραμμένη Επικαιρότητα

2011-06-07T01:24:00.001+03:00

start a war.

2011-06-03T02:20:00.001+03:00

..... όταν γεννήθηκα έφερα μαζί μου μια αλήθεια. Στα όνειρα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις .....

Τις τελευταίες μέρες βλέπω το ίδιο όνειρο. Χτυπάει η πόρτα του σπιτιού και ανοίγοντας βρίσκομαι μπροστά μου και με παρακολουθώ. Η παραμικρή κίνηση, του στόματος να μιλήσω, του χεριού να με αγγίξω, των ματιών μου να εξερευνήσουν με επαναφέρει στον χρόνο που κυλάει. Σήμερα ήταν διαφορετικά. Με περίμενα. Από την ανοιχτή πόρτα με είδα να στρίβω στον δίαδρομο και να κατευθύνομαι προς τα μένα. Μέχρι να με φτάσω προσπαθούσα να κατακτήσω τις όποιες αλλαγές· τα ρούχα, το περπάτημα, τα χέρια, αυτό το σημάδι στον ώμο, τα μαλλία, το βλέμμα, η μυρωδιά. Δεν μίλησα· δεν κουνήθηκα· βάλθηκα να με κοιτάω δίσως ανάσα. Μου έκλεισα το μάτι όπως τα παιδιά όταν ετοιμάζονται να κάνουν μια σκανταλιά και ξεκίνησα να απομακρύνομαι. Κατάλαβα πως έπρεπε να με ακολουθήσω.

Στην διαδρομή αναρωτιόμουν τι ήταν πραγματικά διαφορετικό. Αυτά τα σημάδια στην πλάτη; όχι. Τα σκισμένα ρούχα; όχι. Εγώ. Οι κινήσεις μου. Ήταν ήρεμες, ανάλαφρες, επιλεγμένες, σταθερές, σαν να γνώριζα. Δεν φοβήθηκα και ετοιμάστηκα να με αντιμετωπίσω για πρώτη φορά όταν γύρισα και με κοίταξα. Σταμάτησα μπροστά μου. Άπλωσα το χέρι μου και με κράτησα. Έλα, ψιθύρισα στο αυτί μου. Κοίταξα γύρω μου και είδα μια πλατεία γεμάτη με ανθρώπους· «σαν παραμύθι» ξέφυγε μια φράση από μέσα μου.

Σαν παραμύθι.

Άρχισα να περπατάω ανάμεσα στον κόσμο, ένα πλήθος αντάξιο του μύθου της Βαβέλ. Σώματα χρωματιστά και στολισμένα να προφέρουν λέξεις σε άγνωστες γλώσσες που ύστερα από λίγο βρίσκαν τον τρόπο να σε παρασύρουν σε ένα χορό· αρώματα φερμένα από καραβάνια ταλαιπωρημένα να με κυνηγάνε όσο γλυστρούσα ανάμεσα σε υφάσματα τόσο απαλά που κάθε χάδι ήταν συναίσθηση απόκοσμη. Με παρατηρούσα λίγο παραπέρα πως κατάφερνα να συννενοηθώ με κάθε λογής άνθρωπο, στην δικιά του γλώσσα. Τους πλησίαζα με τα χέρια χαμηλωμένα, γεμάτος πάθος να βρεθώ δίπλα τους ακολουθώντας τους άγραφους κανόνες κάθε τελετουργία που απαιτείται από την παρουσία σου μπροστά τους. Μίλαγα μαζί τους, πώς γνώριζα όλες αυτές τις γλώσσες. Αντάλασσα δώρα και σελίδες ακόμα νωπές από το μελάνι. Κάπνιζα μαζί τους, δοκίμαζα κάθε τους τροφή, έπαιρνα μέρος στα δικά τους αστεία προσφέροντας ένα χαμόγελο που δεν αναγνώρισα από εδώ που βρισκόμουν. Ύστερα από λίγο σηκωνόμουν και τους χαιρετούσα όπως μονο άνθρωποι που τους χωρίζει ένας ισημερινός ή ένας μεσημβρινός γνωρίζουν. Με μια αγκαλία.

Μια αγκαλία.

Γύρισα και με κοίταξα και μου έδειξα έναν ανοιχτό και φωτισμένο χώρο στο κέντρο της πλατείας. Προχώρησα προς τα εκεί να με συναντήσω. Στην διαδρομή μικρά παιδιά μου προσφέρανε παιχνίδια και γλυκά, νεαρές ζωγραφίσαν ιστορίες από τον τόπο τους στο δέρμα μου. Με κοίταζα όπως με πλησίαζα και παρατηρούσα πως το δέρμα μου είχε παρόμοια σχέδια· ίσως μια διαφορετική ιστορία. Ρώταγα να μάθω πως είναι το ευχαριστώ στην γλώσσα τους και σαν απάντηση κέρδιζα πάντα ένα χάδι, μια αγκαλία, ένα φιλί. Τους προσέφερα ότι βρίσκόταν πάνω μου, ώστε φτάνοντας στο κέντρο μπροστά μου ένιωθα τόσο άδειος και ελαφρύς.

Σταμάτησα μπροστά μου.

Μου ζήτησα να κλείσω τα μάτια. Τα έκλεισα.

«Ξέρεις πως να εξαφανιστείς από ένα δωμάτιο;»

Περίμενα.

Όταν τα άνοιξα η πλατεία ήταν άδεια. Οι μυρωδιές είχαν εξαφανιστεί. Ο αέρας παρέσερνε κομμάτια ύφασμα από σκηνές, που δευτερόλεπτα πρίν, κρυβαν μέσα τους έρωτες και σχέδια για έναν κόσμο αντάξιο του πλήθους που ξάπλωσε σε αυτές τις πέτρες. Έσκυψα να πιάσω ένα κομμάτι χαρτί όταν πρόσεξα το δέρμα μου. Τα σημάδια. Κοίταξα τα πόδια μου και είδα τα παπούτσια που φορούσα πρίν όταν ήρθα να με πάρω από το σπίτι μου και να με φέρω εδώ. Έπιασα τα μαλλία μου και αμέσως έκανα να βρώ το σημάδι στον ώμο. Χαμογέλασα.

Χαμογέλασα.

Γέλασα.

Γέλασα δυνατά.

Τραντάχτηκα δυνατά γεμίζοντας την πλατεία με έναν δικό μου ήχο. Κάθε καινούριο γέλιο εμφάνιζε χρώματα και κινήσεις από στιγμές που προηγουμένως εξελίσσονταν δίπλα μου, πίσω μου, στα τυφλά σημεία μου. Άρχισα να γελάω πιό δυνατά και όσο περισσότερη ενέργεια τράβαγα για να βγάλω το καινούριο μου γέλιο, τόσο περισσότερη ζέστη ένιωθα να με διαπερνάει. Υπέροχο είναι, φώναξα και ξαναείδα τα παιδία να παίζουν με τα παιχνίδια τους. Άρχισα να τρέχω μές στην πλατεία ξεσηκώνοντας τις μυρωδιές που είχαν χωθεί κάτω από κάθε πέτρινη πλάκα, να τρέχω πιό γρήγορα, δεξιά αριστερά πάνω από τα σκαλιά, στην άκρη του διαχωριστικού, πάνω από τις σιδερένια γλώσσες όταν οι ήχοι από τα καινούρια μου παπούτσια έπαψαν και εγώ πλέον βρισκόμουν στο έδαφος.

Σηκώθηκα και κοίταξα τα ματωμένα μου πόδια. Ένα καυτό γέλιο βγήκε από μέσα μου. Ένα δάκρυ χαράς κύλησε στο πρόσωπο μου. Τα ρούχα μου. Το περπάτημα. Η μυρωδιά. Μα όλο αυτό δεν είναι σαν ....

Ξύπνησα.

στον ανελκυστήρα

2011-05-27T00:51:00.001+03:00

But we are not here concerned with hopes and fears, only with the truth as far as our reason permits us to discover it; and I have given the evidence to the best of my ability. We must, however, acknowledge, as it seems to me, that man with all his noble qualities, with sympathy which he feels for the most debased, with benevolence which extends not only to other men but to the humblest creature, with his God-like intellect which has penetrated into the movements and constitution of the solar system - with all these exalted powers - Man still bears in his bodily frame the indelible stamp of his lowly origin.

The Decent of Man C.R. Darwin

πρώτος

2011-05-18T01:34:00.001+03:00

Με λένε j . Προτιμώ να μην γράψω ολόκληρο το όνομα μου και από που έρχομαι. Η λέξη που φαίνεται να είναι αρκετή στη μέρες μας είναι μια. Είμαι μετανάστης.

Ήρθα στην Ελλάδα πρίν 12 χρόνια. Από την χώρα μου αναγκάστηκα να φύγω με έγκυο γυναίκα όταν ο στρατός εισέβαλε στο σχολείο που δούλευα εγώ και ο αδερφός μου και μας συνέλλαβαν ενώ διδάσκαμε· μπροστά στους μαθητές μας. Τον αδερφό μου τον εκτέλεσαν το ίδιο βράδυ. Κατα την διάρκεια της νύχτας προσευχήθηκα στο Δημιουργό μου να με πάρει από δώ μακρυά, ώστε άν είναι να σκοτώσουν κάτι, να είναι μονο το δοχείο που προστετεύει την ψυχή μου. Τα ξημερώματα οι αντάρτες ανατίναξαν τα τείχη και μερικοί καταφέραμε να αποδράσουμε. Πολλοί σκοτωθήκανε.

Το μεσημέρι βρισκόμουν σε μια βάρκα με άλλους 150 ανθρώπους κρυμμένους κάτω από ένα ψέυτικο πάτο προσπαθώντας με το σώμα μου να προστατεύσω την κοιλιά της γυναίκας μου.

Όταν φτάσαμε στην Ελλάδα δεν σκεφτήκαμε τις δυσκολίες. Δεν σκεφτήκαμε τι έπρεπε να φάμε. Είμασταν ζωντανοί. Είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Δούλεψα. Πολύ. Στο δρόμο. Τις νύχτες βοηθούσα να μεταφέρω πράγματα για να ξεπληρώσω. Το πρωϊ τάϊζα το μωρό. Δούλεψα σε οικοδομές. Δούλεψα στη λαχαναγορά. Δουλεψα σε χωράφια. Έκλεψα. Δεν είμαι περήφανος. Το μωρό έκλαιγε. Κατάφερα να στείλω λεφτά πίσω στους γονείς μου. Ο πατέρας μου δεν ξαναμίλησε από τη μέρα που χάσαμε τον αδερφό μου. Αναγκάζομαι να κάνω άσχημα πράγματα για να τους στείλω λεφτά. Είναι οι γονείς μου.

Μετά από τρία χρόνια κατέβηκα στην Αθήνα. Είναι μια όμορφη πόλη και δεν το καταλαβαίνει ο κόσμος της. Δεν έχει τα χρώματα της χώρας μου, τον ήλιο και τη μυρωδιά του χώματος· μου λείπουν. Είναι όμως ένα δυνατό μέρος με υπέροχη ιστορία. Πλέον μιλάω πολύ καλά ελληνικά και μπορώ και γράφω. Κατάφερα να βρώ μια σταθερή δουλεία και να μπορώ να ζήσω την οικογένεια μου και τον εαυτό μου με αξιοπρέπεια. Κάνω πλέον μαθήματα σε ανθρώπους που μας γέννησε το ίδιο χώμα. Να τους βοηθήσω θέλω. Δεν είναι εύκολο. Στο γιό μου του μαθαίνω τα ελληνικά όπως και την γλώσσα των πατεράδων του. Πρέπει να ξέρει από που έφυγε και που ήρθε. Να μην ξεχάσει τίποτα από τα δύο.

Μένουμε στην Αλκαμένους, κοντά στην πλατεία Αττικής. Στο σπίτι μείναμε στην αρχή η οικογένεια μου με μερικούς συγγενείς ακόμα. Στην πολυκατοικία τότε στον πρώτο όροφο μέναμε μονο μετανάστες. Ξένοι. Υπάρχουν τόσες πολλές λέξεις να σε περιγράψουν οι άλλοι όταν φεύγεις από την πατρίδα σου τελικά. Στην πολυκατοικία οι υπόλοιποι ένοικοι μας ανγοούσανε. Τα βλέμματα τους στρέφονταν αλλού στο φόβο πως θα συναντούσαν τα δικά μας. Προσπάθησα να εξηγήσω στο γιό μου πως στην χώρα που εγώ γεννήθηκα αυτό το κάνανε από μίσος. Εδώ το κάνουν επειδή δεν καταλαβαίνουν.

Ένα πρωϊ έφτασε ένα γράμμα από την μητέρα μου. Ο πατέρας μου πέθανε. Δεν μίλησε.

Η γειτονία άλλαξε πολύ με τον καιρό· και όλοι προσαρμόζονται με έναν δικό τους τρόπο. Τα χρώματα αλλάξανε. Τα αρώματα γίνανε δυνατά. Όμως οι αδυναμίες βγήκαν στην επιφάνεια. Οι θρησκείες άρχισαν να χάνουν το χρώμα τους. Οι αξίες παρακάπτονται. Δεν είναι εύκολο. Αλλά το να ζήσεις σωστά ποτέ δεν ήταν εύκολο μου έμαθε ο πατέρας μου. Το μίσος είναι κακός σπόρος. Αν πέσει στη γή, θα φυτρώσει και στο διπλανό χωράφι.

Η ιστορία μας μαθαίνει πως χρειάζεται μια στιγμή για να ελευθερώσει την κρυμμένη πραγματικότητα. Και συνέβη.

Τα τηλέφωνα χτυπάνε όλη μέρα. Πολλοί κρύβονται στα σπίτια τους. Άλλοι προσεύχονται. Βλέπω στα πρόσωπα γύρω μου εκφράσεις γνώριμες. Σκληρές. Φόβος. Δύναμη. Μίσος. Έχθρα. Απέχθεια. Απορία. Οι υπόλοιπο ένοικοι πλέον θέλουν να συναντήσουν το βλέμμα μου. Εγώ όμως δεν το αντέχω.

Τώρα ο γιός μου είναι 12 χρονών. Με ρώτησε πριν τον χαιρετήσω "γιατί πρέπει να φύγουμε?". Δεν κατάφερα να απαντήσω. Θυμήθηκα το βράδυ στη φυλακή και το πτώμα του αδερφού μου να βρίσκεται στο απέναντι δωμάτιο.

Δεν ξέρω τι να απαντήσω.

υπόγειο

2011-05-16T01:12:00.000+03:00

To pina δεν είναι ταινία....

2011-05-11T02:16:00.000+03:00

Πότε ζείς;
   όταν κάνεις ησυχία.

Πότε ευχαριστιέσαι;
   όταν δακρύζεις.

Πότε πονάς;
   όταν δεν μπορείς να δακρύσεις.

Πότε φοβάσαι;
   όταν δεν κρυβεσαι.

Πότε παίζεις;
   όταν δεν γνωρίζεις.

Πότε αισθάνεσαι;
   όταν ζεσταίνεσαι.

Πότε χάνεις;
   όταν κρυώνεις.

Πότε αφοσιώνεσαι;

όταν ξεχνάς.

Πότε προσπαθείς;

όταν θυμάσαι.

Πότε νιώθεις ζέστη;

όταν απομακρυνθείς.

Πότε ζείς;

όταν έχει ησυχία.

Θές να ρωτήσεις κάτι;

Τι επιθυμούμε; Από που πηγάζει αυτή η επιθυμία;

-------------------------------------

Το pina δεν είναι ταινία. Είναι ένας άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος που θα προσπαθήσεις να τον γνωρίσεις. Και ίσως, αν είσαι τυχερός, να μάθεις το μυστικό του....

στήν σελίδα 147 κάπου προς το τέλος....

2011-05-06T01:58:00.000+03:00

[...] people spend a third of their lives sleeping, and 25 percent of that time their eyes are moving as they experience vivid, emotional dreams. During those dreams we are often confronted with unpleasant disturbing facts about ourselves. [...]

Back then, I'd reached the age of twenty
and I was crazy.
I had lost a country
but won a dream.
As long as I had that dream
nothing else mattered.
Not working, not praying
not standing in morning light
alongside the romantic dogs.
And the dream lived in the void of my spirit.
A wooden bedroom,
cloaked in half-light,
deep in the lungs of the tropics.
And sometimes I'd retreat inside myself
and visit the dream: a statue eternalized
in liquid thoughts,
a white worm writhing
in love.
A runaway love.
A dream within another dream.
And the nightmare telling me: you will grow up.
You'll leave behind the images of pain and of the labyrinth
and you'll forget.
But back then, growing up would have been a crime.
I'm here, I said, with the romantic dogs
and here I'm going to stay.

Los perros románticos Roberto Bolaño

....και κάπου στη σελίδα 156:

[...] Freud claimed the he had discerned the single common denominator of all great scientific revolutions: Rather surprisingly, all of them humiliate or dethrone "man" as the central figure in the cosmos.

The first of these was the Copernician revolution, in which a geocentric or earth-centered view of the universe was replaced with the idea that earth is just a speck of dust in the cosmos.

The second was the Darwinian revolution, which holds that we are puny, hairless neotenous apes that accidentally evolved certain characteristics that have made us successful, at least temporarily.

The third great scientific revolution was his own discovery of the unconscious and the corollary notion that the human sense of "being in charge" is illusory. He claimed that everything we do in life is governed by a cauldron of unconscious emotions, drives and motive and that what we call consciousness is just the tip of the iceberg, an elaborate post hoc rationalization of all our actions. [...]

η απάντηση στο γιατί όμως είναι πιο σημαντικό τελικά....

Η λίμνη και η πέτρα.

2011-04-29T03:48:00.001+03:00

... κανείς δεν γνωρίζει το περιεχόμενο του ...

όπως κάθε σωστή ιστορία πρέπει να ξεκινήσει με μικρό γράμμα απρόσμενα, σαν έναν άνθρωπο να σου χτυπάει την πόρτα όταν δεν περιμένεις κανέναν. Η πέτρα ξεκινάει την πτώση της στην αρχή της πρότασης "αυτό δεν πάει πουθενά". Μια πρόταση που σε ένα υποθετικό παράλληλο σύμπαν δε θα προκαλούσε μια αλληλουχία γεγονότων ανεξάρτητων. Όμως κάθε πρόταση είναι σαν την πέτρα, σαν τον χρόνο της καθόδου της, σαν τον σκήσιμο στον αέρα.

Ο Γαλιλέος δημιούργησε τον Simplicio σαν έναν ικανό αντίπαλο στην μάχη για την αλήθεια, αν και η ιστορία μας δίνει το δικαίωμα να πούμε πως (δικάιως φυσικά) τον έκανε λιγάκι αδύναμο. Το On the Origin of Species, εκτός από την βάση για την εξέλιξη της ανθρώπινης φύσης από το στάδιο της άνγοιας στο στάδιο της επιλεκτικής αδιαφορίας*, αποτελεί και ένα λογοτεχνικό θαύμα, ύστερα από προτροπή του ίδιου του εκδότη, όπου κάθε πρόταση είναι αντάξια μιας μικρής ντικενσιανής ιστορίας (ίσως ο κύριος Πίκγουικ να αποτελεί έναν Simplicio για την περιγραφή της αγγλικής κοινωνίας και όχι μονο των πανδοχείων). Αυτή την υπέροχη ιδέα ανέλαβαν να συνεχίσουν και τα διάσημα μέλη του διάσημου X-Club, όπως και ο Michael Faraday στο The Chemical History of a Candle.

Διαβάζοντας το Phantoms in the brain μαθαίνεις τόσα πολλά πράγματα που θές να βγείς στους δρόμους και να σταματήσεις περαστικούς και να τους μιλήσεις για όσα είδες, ένιωσες, για τις προτάσεις που γέλασες με την καρδύα σου, για τις σημειώσεις που κράτησες στο περιθώριο, για τις στιγμές που μεθυσμένος μετέδιδες σήματα μορς πάνω από άδεια ποτήρια, για την σημείωση "Επιστήμη σε ένα καρυδότσουφλο" δίπλα στην αναφορά του σκύλου που δεν γάβγισε σε εκείνο το μυστήριο έγκλημα, για τις ζωγραφίες κύβων Necker σε πεταμένες εφημερίδες, για τον "αποκεφαλισμό ανθρώπων" στον δρόμο ακουλουθώντας τα βήματα του βασιλία Καρόλου ΙΙ ύστερα από την ανακάλυψη του τυφλού σημείου, για τον homunculus ο οποίος ευθύνεται για την αναφορά στο βιβλίο "Sex" της Μαντόνα και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο που μιλάει για τα πόδια (ή καλύτερα footsie) όπως επίσης και για το αστείο μεταξύ ιατρών να μετονομασθεί ο τίτλος του βιβλίου σε "The Man Who Mistook His Foot For His Penis"**, για την μαϊμού στα πόδια του γιατρού, για το δεξί ημισφαίριο που ευθύνεται για τα συναισθήματα και το αριστερό για την γλώσσα.

Με το χτύπημα της κιθάρας επιστρέφεις πίσω εκεί που βρισκόσουνα και προσέχεις ότι δεν πέρασε δευτερόλεπτο, αλλά τα χείλη πλησιάζουν στο κλείσιμο της πρόταση "αυτό δεν πάει πουθενά". Σταματάς. Ανασαίνεις. Η πέτρα έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση της.

Πρόσθιος Λοβός 2

Γιατρός Αν πώ «κοκκινοσκουφίτσα», τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Ασθενής Ένας επιστάτης με δέκα κλειδιά.

Γιατρός Μήπως ξέρετε την ιστορία της; Μπορείτε να μου την διηγηθείται;

Ασθενής Ένας κηνυγός σ'ένα δάσος με τη γυναίκα του. Είναι ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα. Της φτιάχνουν μια μικρή κόκκινη κουκούλα. Το κοριτσάκι είναι πολύ όμορφο. Το χρώμα τον τραβάει. Εκείνη αρχίζει να τρέχει, ο λύκος τρέχει και αυτός, για να την πιάσει και να την καταβροχθήσει. Ίσως δεν τα λέω πολύ καλά.

Γιατρός Πολύ ωραία. Τώρα θα δοκιμάσουμε κάτι πιο δύσκολο. Πάρτε αυτές τις τρείς λέξεις : κρίση, υπουργός, πρόεδρος. Φτιάξτε τώρα μια πρόταση με αυτές τις λέξεις.

Ασθενής Ο πρόεδρος ζήτησε από την κουζίνα να του βράσουν ένα αυγό.

Γιατρός Και μια πρόταση με τις λέξεις: πλήθος και σωρός.

Ασθενής Σωρός είναι ένα κακοφτιαγμένο πλήθος. Οποιοσδήποτε μπορεί να μπεί σ'αυτόν. Κανένας όμως που αξίζει πραγματικά δεν μπαίνει στο σωρό.

Γιατρός Πόσο δίκιο έχετε. Ας δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό....ζωγραφίστε σας παρακαλώ έναν μεγάλο κύκλο πάνω στο τραπέζι.

ο ασθενής παίρνει τον μαρκαδόρο και αργά σχηματίζει ένα κύκλο πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Παρ'όλα αυτά όταν τον τελειώνει, δεν μπορεί να σταματήσει. Η κίνηση του χεριού του γίνεται ολοένα και πιό γρήγορη. Ο κύκλος μετατρέπεται σε μια φρενιτιώδη ελικοειδή σπείρα, ώσπου φτάνει σε ένα κεντρικό σημείο όπου το χέρι δεν μπορεί να σταματήσει να περιστρέφεται με μανία.

Γιατρός Σας ευχαριστώ. Είναι υπέροχο

The man who Peter Brook / Marie-Helen Estienne

[...] Ο θυμός είχε προκαλέσει αυτήν την αβάσταχτη ψυχική ένταση. Οριστικά με καταδίκασε σε αϋπνία. Ύπνος δεν υπάρχει πια για μένα. Κατα την αϋπνία της νύχτας φτάνεις στο τελευταίο σύνορο του χρόνου. Το τέλος του χρόνου υπάρχει μονο τη νύχτα. Εκεί το αγγίζεις και τότε σε πιάνει μια λυπημένη μανία.[...]

Το σύνδρομο του Balint Γιώργος Χειμωνάς

Ένα από τα πολλά κύματα που δημιουργεί η πέτρα είναι μια ιστορία για τον Ραβέλ. Μια ιστορία που θα συμπληρώσει την πρόταση που επέτρεψε στην πέτρα να κάνει το ταξίδι της. Ο Ραβέλ απαντώντας στην ερώτηση του Τοσκανίνι "Μα δεν γνωρίζετε την μουσική σας;", έγραψε

... κανείς δεν γνωρίζει το περιεχόμενο του ...

ΠΣ{ιτ}: ένα τελευταίο δεδομένο. Ο κοινωνικός αποκλεισμός ενεργοποιεί στον εγκέφαλο τις ίδιες περιοχές με το φυσικό πόνο.

* και όπως λέει ο φαντασμένιος όποιος κατάλαβε κατάλαβε

** και για τον φίλο που είπε "ααα το βιβλίο της μαντόνα λέει και άλλα ωραία, άμα σε ενδιαφέρει να στο δώσω"....

painting: William Turner

In god's day we blaspheme | And this is his Dance / Hiding in his Death Mask

2011-04-17T23:18:00.001+03:00

In the mirror now,
what I see
reminds me
I won’t be here forever.

I don’t feel like
that face at all.
Inside it, I protest,
I’m quite different.

It’s somebody’s grandfather,
not me.

Whose grandfather is that?
I don’t want him.

Ah, memory, memory….
terrible,
to be losing
the words.

How do you get from here to there-
I mean, from where I am
to the nursing home?
In a snap of the fingers,
the blink of an eye.

Like my mother said,
as she was being loaded
into the ambulance,
It went so fast.

Life
a lazy buzz,
then
the quick sting.

A long inward breath,
then
the sudden
exhaling.

Edward Field

---------------------------------------------

collage:dantz/acrylic/cardboard/ink

Βρωμιά | think you can wait

2011-04-13T02:42:00.001+03:00

Σε αυτό το μέρος περπάτησε πριν όχι και τόσο πολλά χρόνια ένας ιππότης. Δεν πρέπει να σου φαίνεται περίεργο. Υπάρχουν πολλά περίεργα πράγματα γύρω μας που ποτέ δεν τα προσέχουμε. Κάτσε εδώ δίπλα μου να σου πώ την ιστορία του. Έλα θα σε βοηθήσω να ανέβεις.

Ω, μα ήταν υπέροχος. Ψαχουλεύοντας στα ράφια του μυαλού μου να βρώ τις λέξεις και τη σειρά για να σου περιγράψω την ιστορία του, βρίσκω φωτογραφίες του, χωμένες ανάμεσα σε σκονισμένους τόμους ή καρφιτσωμένες στα πλάϊνα. Ναί έχεις δίκιο πρέπει να τα ξεκινήσω αυτήν την ιστορία από την αρχή της.

Πως εμφανίστηκε στην πόλη μας δεν το γνωρίζω. Ο ίδιος υποστήριζε πως βρισκόταν εδώ προτού χτιστούν οι πύλες της, προτού εμφανιστεί ο πρώτος ταξιδιώτης που θα αποφάσιζε αμέσως σαν αντίκρυζε τον πανέμορφο βράχο που αγκαλιάζει την πόλη μας, να κάνει αυτό το μέρος μια πόλη μαγική. Ναί, την πόλη που βρισκόμαστε τώρα. Μην παραξενεύεσαι έτσι εύκολα. Κάποτε ήταν το κέντρο του κόσμου. Ίσως ένα σημάδι της σπουδαιότητας αυτής της πόλης να ήταν και η ύπαρξη αυτού του θαυμαστού έργου. Θα συμφωνήσω· διάλεξα περίεργη λέξη για να τον περιγράψω· όμως δεν ξέρω πως να τον περιγράψω. Ναί, ιππότης. Έτσι θα τον λέμε από δω και πέρα.

Ο ιππότης ήταν όπως τον έμαθες στα παραμύθια εξωτερικά. Ψηλός πέρα από κάθε φαντασία, κάθε του βήμα μετέδιδε ένα κύμα ισχυρό προς κάθε κατεύθυνση που το ένιωθες να ανεβαίνει προς πάνω ξεκινώντας από τα πόδια γεμίζοντας σε όμως με ενέργεια και όχι φόβο, μέσα σε αυτήν την τεράστια στολή φτιαγμένη από άγνωστα στον άνθρωπο μέταλλο. Ήταν όμως αθόρυβος σαν τον αέρα. Απόδειξη της δύναμης του ήταν αυτή η απαλότητα στα βήματα του, η άνεση κινήσεων μέσα σε αυτήν την τεράστια πανοπλία. Α, κανείς δεν είδε το πρόσωπο του. Όπως στα παραμύθια που μας διαβάζουν όταν είμαστε μικροί, που ο ιππότης κρύβεται πίσω από ένα μεταλλικό προσωπείο, με κονικό στόμα γεμάτο χαρακιές για να μπορεί να κρύβεται μέσα η αναπνοή και έξω να βγαίνει μονο οργή, δύναμη και καυτός αέρας. Σε αυτά όμως στο τέλος φανερώνεται σε αντίθεση με τον δικό μας ιππότη. Αυτός δεν χρειαζόταν να φανερωθεί. Γιατί; μην είσαι ανυπόμονος.

Η πανοπλία του, αν πρόσεξες, σου είπα πως ήταν φτιαγμένη από μέταλλα άγνωστα στον άνθρωπο. Ήταν τόσο καθαρή η επιφάνεια της που μπορούσες να διαβάσεις τα μυστικά της σκέψης σου, χωρίς όμως να βλέπεις την αντανάκλαση του ήλιου. Θα περίμενες κάτι τόσο καθαρό και αστραφτερό να σε τυφλώνει. Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, τόσο δύσκολο που αμέσως ξεχάστηκε και έγινε λήθη σαν την ύπαρξη μας σε αυτήν την πόλη. Ακούστηκαν θεωρίες ότι ήταν αυτόφωτη, ότι δεν ήταν αληθινή, και ίσως όλα αυτά να μην είναι πολύ μακρυά από την αλήθεια, σαν βρισκόσουν όμως μπροστά του τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. Όλες αυτές οι θεωρίες και οι σκέψεις ήταν απλά αποτέλεσμα του μυστηρίου γύρω από την ύπαρξη του. Ή την ανυπαρξία του, πολύ σωστή παρατήρηση έχω να πώ.

Ω, ήταν πανέμορφος.

Ίσως όλα σου έχω πεί μέχρις στιγμή να είναι απλά θολές εικόνες. Μην ανησυχείς γνωρίζω πως υπάρχουν πολλές ερωτήσεις έως εδώ, όμως δεν χρειάζονται όλες απαντήσεις για να πλησιάσεις στην αλήθεια. Αν είναι κάτι που πρέπει να μάθουμε από την ιστορία αυτού του ιππότη, πολύ πιθανόν να συμβεί από μόνο του. Τι έκανε ο ιππότης; αυτή λοιπόν είναι η σημαντικότερη ερώτηση. Δώσε μου μερικά δευτερόλπετα να βάλω τις εικόνες που κολυμπάνε στο κεφάλι μου σε μια λογική σειρά και θα σου πώ αμέσως.

Όπως σου εξήγησα κανείς δεν γνώριζε πως και από πού εμφανίστηκε. Η λογικότερη εξήγηση λοιπόν ήταν πως βρισκόταν πάντα εδώ και απλώς δεν τον πρόσεχε κανείς. Ένα γεγονός που εδραίωσε αυτήν την άποψη είναι πως υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που δεν πίστεψαν ποτέ στον μύθο, όπως τον αποκαλούσαν με περιφρόνηση, του ίππότη διότι πολύ απλά ποτέ δεν τον είδαν. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αληθινός. Ίσως αν σου εξηγήσω τι ακολουθούσε σαν τον αντίκρυζες για πρώτη φορά, να καταλάβεις γιατί τόσο προβλήματα γύρω από την ύπαρξη του. Ναί είναι αλήθεια κρύβεις δύσκολα ένα άλογο, σου είπα ότι ήταν πιό λευκό και από την πέτρα;, και μάλιστα ένα άλογο με έναν ιππότη που περιφέρονται σε μια πόλη σαν την δική μας. Είναι αστείο όντως, όμως περίμενε. Για να γεμίσω με περισσότερο μυστήριο την ιστορία του, πρέπει να σου πω πως η συνάντηση κάθε ανθρώπου με τον ιππότη, από όσα γνωρίζουμε από μαρτυρίες, ακολουθούσε το ίδιο μοτίβο. Ναί και η δική μου. Δεν εμφανιζόταν από κάπου. Δεν τον άκουγες να σε πλησιάζει. Δεν έφτανες κοντά του αθόρυβα μήπως και τον φοβίσεις και ξανφικά σε ποδοπατήσει, έτσι μικρός όπως θα ήσουν μπροστά του, ναί ναι ειδικά εσύ, αλλά άξαφνα βρισκόταν εκεί. Μπροστά σου. Έκλεινες τα μάτια και ανοίγοντας τα ήταν εκεί. Στην αρχή δεν μπορείς να ανασάνεις, σιγά σιγά όμως ηρεμείς γιατί νιώθεις πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι. Το άλογο βρισκόταν εκατοστά μπροστά από το πρόσωπο σου κι όμως δεν ένιωθες την ζεστή του ανάσα. Ύστερα από λίγο έσκυβε για το χαϊδέψεις. Τι υπέροχα πλάσματα. Πότε εμφανιζόταν; πολύ καλή ερώτηση. Σύμφωνα πάλι με τις μαρτυρίες, σε απολύτως ασήμαντες στιγμές. Εγώ βρισκόμουν στο σταθμό του τρένου όταν εμφανίστηκε. Σοβαρά, βρισκόμουν στην αποβάθρα και περίμενα το τρένο, όταν εμφανίστηκε μπροστά μου. Το μυαλό μου αμέσως αποφάσισε να διώξει κάθε ήχο, κάθε εξωτερική παρεμβολή και να επικεντρωθεί σε αυτήν την μαγική συντροφιά. Το άλογο αργά έσκυψε και επέτρεψε στον ιππότη να πατήσει στη γή. Ήξερα ποιος ήταν, είχα ήδη ακούσει τόσες ιστορίες γιαυτόν, και να σου εκμυστηρευτώ ανυπομονούσα να τον γνωρίσω, όμως όπως ήδη θα έχεις υποθέσει τίποτα δε σε προετοιμάζει για αυτήν την στιγμή.

Τι είδα όταν τον κοίταξα; αυτό είναι μια δύσκολη ερώτηση και η απάντηση είναι, όπως σε κάθε δύσκολη ερώτηση, η πιό απλή. Εμένα. Διαφορετικό όμως. Το κονικό κάλυμμα παραμόρφωνε το πρόσωπο μου, όμως ήμουν εγώ. Πιό νέος, ή μάλλον καθαρός, χρωματιστός· ίσως αυτό να έδινε την εντύπωση της ζωντάνιας. Τα μαλλιά μου ήταν διαφορετικά χτενισμένα. Τα χέρια μου κρατούσαν διαφορετικές τσάντες, μάλιστα στο δεξί μου χέρι αν θυμάμαι καλά, πρόσεξα πως κρατούσα μια θήκη ενός τσέλου, ενώ στην πραγματικότητα, σε εκείνη την πλατφόρμα του σταθμού κρατούσα απλώς μια βαλίτσα. Σε κάθε κίνηση του ιππότη, παρατηρούσα και από ένα κομμάτι του διαφορετικού μου εαυτού όπως κατοπτριζόταν, ή μάλλον φανερωνόταν στην πανοπλία του. Ο ιππότης δεν μίλησε καθόλου. Ξαφνικά στην εικόνα που απλωνόταν στην καμπυλωτή επιφάνεια εμφανίστηκε το τρένο που περίμενα, αλλά δεν άκουσα κανέναν ήχο, ούτε την σειρήνα του, ούτε τη σφυρίχτρα του σταθμάρχη που αναγγέλει την άφιξη του τρένου. Από φόβο όμως μη χαθεί όλη η μαγεία δεν γύρισα να ελέγξω αν πραγματικά είχε σταθμεύσει το τρένο και συνέχισα να κοιτάω την ιστορία μου, όσο ο ιππότης βρισκόταν μπροστά μου και πολύ αργά κουνιόταν δεξιά και αριστερά.....

γιατί σταμάτησα να λέω την ιστορία; γιατί κάπως έτσι τελείωσε. Απότομα. Το τρένο έφυγε, και μέσα σε αυτό βρισκόμουν εγώ, με διαφορετικά ρούχα και ένα πρόσωπο που ποτέ δεν μου φανέρωσε ένας καθρέπτης, τόσο απλό και ήρεμο, και ξεκίναγα για ένα ταξίδι στο οποίο το μονο που όπως φαινόταν χρειαζόμουν μια μικρή τσάντα και τη μουσική μου. Γιατί σου είπα την ιστορία; μα μη στεναχωριέσαι. Κάθε ιστορία μπορεί να σου δώσει κάτι που δεν το περιμένεις. Δε χρειάζεται να έχει αρχή, τέλος ή θεαματική έξοδο. Είναι ο χρόνος και αυτός δε σβήνει. Παραμένει με τις δικές του ατέλειες. Ο ιππότης; από ότι έμαθα έφυγε από την πόλη μας. Μη στεναχωριέσαι. Σίγουρα δε θα ήμουν ο τελευταίος που τον είδε.

Έχεις δίκιο. Μπορεί να μην έφυγε απλά εγώ να μην μπορώ να τον δώ πιά. Είναι παρήγορη η σκέψη πως βρίσκεται κάπου εδώ. Σε χαιρετώ λοιπόν. Που πηγαίνω; πίσω στο σταθμό. Γιατί; μα μήπως και τον ξαναδώ. Μήπως και θυμηθώ πως να κοιτάω.

--------

pic:skantzman

Αυτεπαγωγή

2011-03-31T02:28:00.000+03:00

Είναι διαφορετική μέρα· αυτή είναι η πρώτη σκέψη που κάνεις. Και είναι όντως, αλλά δεν το επεξεργάζεσαι αρκετά από φόβο μήπως φύγει. Στην διαδρομή προσέχεις τις λεπτομέριες που τόσες μέρες δεν ήθελες να γνωρίσεις, εκείνη η ταμπέλα, αυτός ο τοίχος, κοίτα τους πως κάθονται κάτω από τον ήλιο και γελάνε μετά από τόσο πόνο. Όλοι είναι πλέον αποφασισμένοι να μοιραστούν μαζί σου κάτι χωρίς να το ζητήσει κανείς, και όταν φτάνεις διαλέγεις καινούρια μονοπάτια για να πάρεις ιδέες όπως έχεις μάθει να κάνεις κάθε πρωϊ της καινούριας ζωής σου και ξαφνικά τα χέρια σου αγκαλιάζουν πράγματα, χαϊδέυουν επιφάνειες (πόσο καιρό έλειπα;) και ιδέες επιστρέφουν. Και συνεχίζεις. Καταφέρνεις μετά από αρκετό καιρό (πόσες μέρες έχασα;) να βάλεις σε μια πρόταση όλες σου τις απορίες και να τις τοποθετήσεις σε ένα κομμάτι χαρτί, σαν να ακουμπάς έναν άνθρωπο που κοιμάται στα σκεπάσματα, προσεχτικά μήπως και ξυπνήσει. Απομακρύνεις το βλέμμα σου από το χαρτί, διαβάζεις δυνατά την ερώτηση και προσέχεις πως υπάρχει κάποιο νόημα σε όλο αυτό, σε μια και μόνο λέξη. Humility! Seek oneself, loose oneself in strange lands! But with a guiding line, with bread crumbs or white pebbles. Σε ένα εικοσιτετράωρο χωράνε πολλές αναμνήσεις· ίσως είναι συμαντικότερο να στριμωχτούν εκει μέσα από το να προσπαθήσεις να τις ζήσεις. Είναι τόσο κουραστικό τελικά, ειλικρινά πολύ κουραστικό. Οι θέσεις που θα αναλάβουν σε αυτό το χρονικό διάστημα είναι επιλεγμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να αισθανθείς την διαφορά. Αυταπόδεικτα πλέον, το πραγματικά απλό είναι το πιό δύσκολο, αυτό που δεν τολμούσες να κάνεις ενώ είχες όλα τα εργαλεία στα χέρια σου, και εκείνη η στιγμή που φέρνεις το αυτί σου κοντά να ακούσεις την μελωδία σαν μια ξεκάθαρη συχνότητα, είναι το χρώμα από την αγαπημένη σου ανάμνηση. Σφίγγεις τα χέρια σου από τη χαρά. Κρύβεσαι κάτω από το τραπέζι όταν ξεκινήσουν τα παιχνίδια και εγκλωβιστείς σε μια αθωότητα γνώριμη αλλά ξεχασμένη. Οι λεπτομέριες. Τα σπίτια ανάμεσα από τις τζαμαρίες, ποιός κατάφερε και τα τοποθέτησε εδω πέρα, σαν τους πρώτους εξερευνητές όταν αντίκρυσαν το πέτρινο δαχτυλίδι, χαμογέλασαν ή σταματήσαν και κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με απορία; Dust and literature have always gone hand in hand. H ιστορία, ο προσκυνητής φυλακισμένος δίπλα στο ίδαλμα, μα έρχεται το τέλος του κόσμου, ά μην ανησυχείτε δεν το κάνατε εσείς, κάπως έτσι πάει. Και όταν ξανανοίγεις τα μάτια είσαι μόνος, μηδενίζεις τις ενδείξεις και βγαίνεις έξω, εκεί που η νύχτα αναλαμβάνει την συνέχεια της ιστορίας του ανθρώπου, και η φωνή που σε πρόσεχε σαν παιδί, επιστρέφει να σου πεί να μην το ξανασκεφτείς όλα θα πάνε καλά· nights made for walking or fucking, nights made for talking. Είσαι πλέον έξω από το σπίτι και όταν ανοίγεις την πόρτα η μουσική απότομα αλλάζει όπως και η νύχτα. something that blinks out very quickly, the lights of a factory at the end of the day. No, more like the lights of an office building eager to blend into the anonymity of night. It's a contrived image, but it's what he would've chosen. A contrived image with two or three dirty words tacked on. Με την πόρτα ανοιχτή αισθάνεσαι την παρουσία του. Δεν μπορείς να διαπεράσεις το σκοτάδι, αλλά ξέρεις πως είναι εκεί. Ο άντρας των έξι λεπτών. Σε περίμενε καπνίζοντας ένα ξεχασμένο πακέτο τσιγάρα. Η μυρωδιά είναι έντονη και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα. Ξέρεις γιατί βρίσκεται εδώ. And that was how i felt, not like the dead but like a reluctant guest in the world of the dead. I had to stay quiet. Κλείνεις την πόρτα πίσω σου αφήνοντας τα φώτα κλειστά· δε θές να δείς το χαρακωμένο πρόσωπο του. Πέφτεις στο κρεββάτι και σε παίρνει ο ύπνος. Αμέσως. Πριν προλάβει να τελειώσει το τραγούδι. Πριν τελειώσουν τα έξι λεπτά που θα τον εξαφανίσουν.

------

pic: skantzman

Αληκτώ

2011-03-29T02:25:00.000+03:00

- Πές μου ξανά.

- Είμαι ξαπλωμένος στο κρεββάτι και κοιμάμαι. Μοιάζει με το δωμάτιο μου· οι φωτογραφίες στον τοίχο, οι μολυβιές στις γωνίες, τα πεταμένα βιβλία στο πάτωμα, δεν είναι όμως. Είμαι τόσο ήρεμος. Σαν μικρό ζώο που κοιμάται στην αγκαλία της μητέρας του. Παρακολουθώ το γυμνό μου κορμί να βρίσκεται κουρνιασμένο στην άκρη και να απολαμβάνει την στιγμή που το ίδιο είναι απών....

- Μη σταματάς.

- Τα σεντόνια είναι γεμάτα με γράμματα. Λέξεις. Προτάσεις. Το σώμα μου κρύβει το βασικό κομμάτι της ιστορίας. Με κάθε ανάσα, φανερώνω ένα κομμάτι που κρύβω· δεν είναι αρκετό.

- Τι λένε αυτές οι λέξεις;

- Οι περισσότερες είναι ρήματα. Πράξεις. Τρέχα. Πόνεσε. Κλάψε. Ούρλιαξε. Ευχαρίστησε. Το χέρι μου κρύβει μια πρόταση που με φοβίζει...

- Ηρέμησε. Πές μου. Πότε το είδες αυτό;

- Κάθε βράδυ. Δεν σταματάει. Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Μόνο προχτές είχε μια μικρή διαφορά. Κάποιος με παρακολουθούσε. Γυμνός και κουλουριασμένος ενώ μια φιγούρα με παρακολουθεί. Ένα πρόσωπο χωρίς χαρακτηριστικά. Ένα σώμα χωρίς ήχους. Μόνο η ανάσα μου ακούγεται και είναι τόσο ήρεμη. Είναι περίεργο. Τόσο διαφορετικό. Είμαι ήρεμος, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου τόσο ήρεμο στην πραγματικότητα όταν κοιμάμαι, κι όμως κάποιος βρίσκεται δίπλα μου, από πάνω μου, χωρίς να ξέρω το γιατί και με παρακολουθεί. Διαβάζει κάθε ανεβοκατέβασμα του στήθους μου. Μετράει τους χαμένους χτύπους της αγωνίας. Διαβάζει τις κρυμμένες προτάσεις. Και εγώ το μονο που κάνω είναι να χαϊδεύω τα σεντόνια σκορπώντας λέξεις που τρέχουν να δημιουργήσουν καινούργιες προτάσεις.

- Γιατί σε τρομάζει;

- Ποιός είναι αυτός; γιατί είμαι τόσο ήρεμος όταν κάποιος κάθεται πάνω από το κεφάλι μου, διαβάζει τα μυστικά μου και με βλέπει γυμνό; Δεν μπορώ να απαντήσω. Κάθε βράδυ προετοιμάζομαι για το όνειρο, λέω στον εαυτό μου, πρέπει να προσέξεις, σαν τις λεπτομέριες που οδηγούν στη λύση ενός αστυνομικού βιβλίου που δεν πρόσεξες στην πρώτη ανάγνωση. Να διαβάσεις προσεκτικά τις προτάσεις στα σεντόνια. Όμως κουράζομαι προσπαθώντας να βρώ το πρόσωπο της φιγούρας. Να μάθω τα μυστικά του όσο αυτός ανακαλύπτει τα δικά μου. Με φοβίζει αυτή η δυσκολία.

- Γιατί ήρθες εδώ;

- Γιατί χτές είδα το πρόσωπο του και ήθελα να στο πώ.

- Ποιός είναι;

- Εγώ.

-------

pic: skantzman

Bright star, would I were steadfast as thou art

2011-03-21T10:48:00.002+02:00

....όταν το διαβάζεις θές να κρατήσεις το χέρι κάποιου ανθρώπου. Ακριβώς όπως το περιγράφει ο Ginsberg στο Message " without anyone to touch on the knee, man / or woman I don't care what anymore ". Η μικρή λεπτομέρεια που πρόσφερε ένα χαμόγελο σε έναν άνθρωπο, άνγωστο, είναι η μαγεία του κόσμου που δεν χρειάζεται νεράϊδες για να πιστέψεις σε αυτήν. Όταν εμφανίστηκα στο ταμείο με το βιβλίο στο χέρι, θυμάμαι τον τρόπο που με παρακάλεσε να αγοράσω ένα βιβλίο ακόμα. Ένα σχέδιο που σε λίγο θα έφτανε στο τέλος του. "είναι το αγαπημένο μου ποίημα και στο χαρίζω, απλά έπρεπε να αγοράσεις και κάτι φεύγοντας". Τον ευχαριστώ.

....όταν τα βράδυα γίνονται δύσκολα υπάρχουν μερικοί φίλοι που θες να ακούσεις τι φωνή τους, ελπίζοντας πως μέσα σε αυτές θα βρείς αυτό που ψάχνεις. Ζωές που ποτέ δε γνώρισες. Ζωές που δε θα κατανοήσεις ποτές. Προτάσεις όμως που σε βαράνε στο πρόσωπο· ένα χαστούκι που δε ξεχνιέται όπως αυτό της δασκάλας σου, της μητέρας σου, της πρώτης κοπέλας που προσπάθησες να φιλήσεις. Προτάσεις που στο τέλος όμως σου δίνουν ένα γλυκόπικρο φιλί όπως όλες αυτές οι γυναίκες. Το φιλί της ζωής που πρέπει να πονέσεις πρώτα για να το καταλάβεις.

love, fame & death

it sits outside my window now
like an old woman going to market;
it sits and watches me,
it sweats nervously
through wire and fog and dog-bark
until suddenly
I slam the screen with a newspaper
like slapping at a fly
and you could hear the scream
over this plain city,
and then it left.

the way to end a poem
like this
is to become suddenly
quiet.

to the whore who took my poems

some say we should keep personal remorse from the
poem,
stay abstract, and there is some reason in this,
but jezus;
twelve poems gone and I don’t keep carbons and you have
my
paintings too, my best ones; it’s stifling:
are you trying to crush me out like the rest of them?
why didn’t you take my money? they usually do
from the sleeping drunken pants sick in the corner.
next time take my left arm or a fifty
but not my poems:
I’m not Shakespeare
but sometime simply
there won’t be any more, abstract or otherwise;
there’ll always be money and whores and drunkards
down to the last bomb,
but as God said,
crossing his legs,
I see where I have made plenty of poets
but not so very much
poetry.

.... αυτή η επανάληψη. Τα συναισθήματα για αυτήν την ανάμνηση είναι ακριβώς τα ίδια με το τέλος ενός ακόμα ποιήματος του Bukowski "and whenever I drive through that neighborhood now /decades later /I still think of his death/ while having forgotten all the other deaths / and everything else that happened /then ". Αυτή η επανάληψη. Από τα ομορφότερα δώρα που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο είναι να του διαβάσεις κάτι. Ο γραφικός χαρακτήρας μας, μας κρύβει μέσα του. Όμως το σπάσιμο της φωνής σε ένα σημείο που δε θα το περίμενες, η ένταση για να ανέβει ένα δύσκολο μονοπάτι και η απελευθέρωσει όταν φτάσει ψηλά κοιτώντας πλέον πιο καθαρά τον υπόλοιπο κόσμο, είναι μαγικό. Το να διαβάζεις κάτι μπροστά σε έναν άλλον άνθρωπο είναι δύσκολο. Είναι τόσο δύσκολο όσο το να δείξεις στον άλλον ποιός πραγματικά είσαι. «Μιλημένα τα σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά».

Ὅταν βραδιάζει

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ὅταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνοῦν τὰ περασμένα...

Ξυπνοῦν ἀργά, σὰ μουσικὲς νεκρὲς ἀπὸ καιρό,

- σὰ μουσικὲς ποὺ χάθηκαν, καὶ ποὺ τὶς λαχταρῶ,

κι ἔρχονται πάλι, μαγικὰ κι ἀνέλπιδα, σὲ μένα...

Πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικὲς φωνές,

λόγια βαθιὰ κι ἀξέχαστα, κι ὡστόσο ξεχασμένα,

παράξενα χειμαιρικὲς ἀγάπες μακρινές,

ὅπως ἡ φλόγα μιᾶς αὐγῆς, ὑψώνονται σὲ μένα

Μιὰ βρύση, τότε, μαγική, μοῦ λύνεται ξανά,

καὶ τὸ τραγούδι ρυθμικὸ στὰ χείλη μου ἀνεβαίνει,

- ἕνα τραγούδι καθαρό, καθὼς τὰ δειλινὰ

ποὺ μέσα του λυτρώνονται, καὶ ζοῦν οἱ πεθαμένοι...

Schwächen

B. Brecht, M. Steffin

Du Hattest keine
Ich hatte eine

Ich leibte.

Efialtes

Jorge Luis Borges

En el fondo del sueño están los sueños. Cada
noche quiero perderme en las aguas obscuras
que me lavan del día, pero bajo esas puras
aguas que nos conceden la penúltima Nada

late en la hora gris la obscena maravilla.
Puede ser un espejo con mi rostro distinto,
puede ser la creciente cárcel de un laberinto,
puede ser un jardín. Siempre es la pesadilla.

Su horror no es de este mundo. Algo que no se nombra
me alcanza desde ayeres de mito y de neblina;
la imagen detestada perdura en la retina

e infama la vigilia como infamó la sombra.
¿Por qué brota de mí cuando el cuerpo reposa
y el alma queda sola, esta insensata rosa?

.....σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας ένας φοιτητής ήταν αδιάβαστος. Το λευκό της κόλλας όμως τον φόβιζε. Έγραψε το όνομα του και από κάτω ένα μικρό ποίημα.
Στον πίνακα ανακοινώσεων είδε το όνομα του και ένα βαθμό.
4,5.
Χαμογέλασε.

This is the way the world ends

Not with a bang but a whimper.

ΠΣ{ιτ}: Ο Bukowski και η Dickinson τα έχουν πεί όλα. Δυστυχώς.

ΠΣ{ιτ}2: όταν μοιράζεσαι ένα ταξίδι με άγνωστους ανθρώπους το μονο που γνωρίζεις είναι πως γυρνάνε ή φεύγουν. Όλα τα άλλα τα κατασκευάζεις εσύ στο μυαλό σου. Τις ιστορίες του. Αυτά τα δακρυσμένα μάτια. Την ανυπομονησία πάνω από μια φωτισμένη οθόνη. Την παρέα της αθανασίας να ουρλίαζει τραγούδια γνωστά. Η μοναξιά στο πάνω κατάστρωμα. Τα φώτα σβήνουν και το μοναδικό φώς πλέον πρόερχεται από μικρές τηλεοράσεις ανάμεσα στα καθίσματα. Κάθε τηλεοπτικός κόσμος δείχνει την δική του ιστορία· ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, μια ταινία για ένα διαλυμένο σπίτι, μια ψεύτικη ζωή από σπασμένα πρόσωπα. Παρακολουθώντας την ιστορία αυτών των τριών διαφορετικών ανθρώπων, ακούς ένα τραγούδι. Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς μακρυά από την οθόνη παρατηρώντας, από τη θέση που βρίσκεσαι, πως όλες οι οθόνες δείχνουν το ίδιο πράγμα. Τα ίδια χέρια. Την ίδια κιθάρα. Όλοι ακούν το ίδιο τραγούδι. Προσέχεις πόδια να κουνιούνται αργά, δάχτυλα να ακολουθούν το σκοπό πάνω στην πλαστική επιφάνεια της πολυθρόνας, ανθρώπους να ανταλλάσουν ένα βλέμμα διαφορετικό, σώματα να ζωντανεύουν. Το τραγούδι τελειώνει και μετά από λίγο ξανακοιτάς τις οθόνες. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, τα ίδια ψεύτικα πρόσωπα, η διαλυμμένη, πλέον, οικογένεια. Μια στιγμή ομως.

ΠΣ{ιτ}: το πρωϊ φτάνεις και διαβάζεις αυτό όσο ετοιμάζεσαι.Ένα ακόμα ποίημα παίρνει τη θέση του στη μέρα “Everything can happen. Everything is possible and probable. Time and space do not exist. On a flimsy framework of reality, the imagination spins, weaving new patterns."

ΠΣ{ιτ}4: αυτό και τίποτα άλλο

Le Marais

2011-03-11T02:34:00.000+02:00

όταν άνοιξα τα μάτια μου βρισκόμασταν ήδη στη μέση της διαδρομής. Τα παράθυρα ήταν θολά από την ζέστη και την υγρασία των κορμίων μας. Πόση ώρα κοιμόμουν άραγε; Το κασσετόφωνο μετέφερε ένα γνώριμο μήνυμα. Ξύπνησα στη μέση ενός περίεργου εφιάλτη. Βρισκόμουνα στην αρχή μιας χάρτινης γέφυρας δίχως τέλος· μια καμπύλη χωρίς φραγμένα όρια. Σκοινιά περνάγανε μέσα από τις παλάμες μου και δεξιά μου βρισκόταν μια επιγραφή. Αφήστε τη μνήμη και προχωρείστε προς τους ανθούς της λήθης, γραμμένο με το μπλέ του ουρανού. Τι σκοτεινό μήνυμα! Η χάρτινη σκάλα ζωντάνεψε, τσαλακώνοντας τις γωνίες της, δημιουργώντας σχήματα που από την δική μου πλευρά έμοιαζαν με γράμματα. Η επιθυμία μου να πατήσω πάνω τους, να τα ισιώσω ή και να βρεθώ κοντά τους να φωνάξω δυνατά την λέξη που 'θέλαν να σχηματίσουν, με έσπρωξε στο χάρτινο μονοπάτι. Κάθε βήμα που πραγματοποιούσα μετέφερε τον ήχο χαρτιού που σκίζεται, σαν τις χιλιάδες άχρηστες σελίδες ενός μυθιστορήματος που γεννήθηκε πρόωρα στην ψυχή μιας αγνής καρδιάς· σαν τα χιλιάδες γράμματα εραστών που σταμάτησαν στην πρώτη πρόταση προτού βρεθούν στα σκουπίδια· "μου λείπεις". Τα γράμματα ήταν οι αρχές από τα δικά μας χάρτινα μυστικά. Με κάθε κίνηση απομακρυνόμουν από την αρχή και την δυσκολη επιγραφή ήξερα όμως ότι δεν πλησίαζα κάποιο καθορισμένο σημειο της γέφυρας. «Υπάρχει άραγε μέση;», η σκέψη αυτή με κυνήγαγε με πείσμα. Έβαλες το ίδιο τραγούδι να παίζει από την αρχή · δεν σηκώνω το κεφάλι, παρακολουθώ όμως τα δάχτυλα σου να χαϊδευουν τα πλήκτρα και ήρεμα να επιστρέφουν στην θέση τους πάνω στο τιμόνι. Οδηγάς προς ένα μέρος που κανείς μας δεν πήγε ποτέ. Φέρνω στο μυαλό μου την έκφρασή σου όταν στο πρότεινα, έλα να πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει ποτέ. Δεν ρώτησες τίποτα, ούτε τις τυπικές χαζές ερωτήσεις όπως, μαζί, που, τώρα. Έβγαλες τον αναπτήρα από την τσέπη σου, ανάψες το τσιγάρο και είπες «θα οδηγήσω εγώ». Κάποια στιγμή ένας δυνατός αέρας φύσηξε. Ήταν γυμνός από ήχους, τόσο τρομακτικό να αισθάνεσαι κάτι στο δέρμα σου, να βλέπεις το αποτέλεσμα του στο περιβάλλον σου και να μην μπορείς να τον ακούσεις. Η ξαφνική αλλαγή θερμοκρασίας με έκανε να αγκαλιάσω το σώμα μου αφήνοντας τα σχοινιά προκαλώντας έτσι ένα κύμα που μεταδόθηκε με ταχύτητα προς τα πίσω, έφτασε στην επιγραφή, και στο γυρισμό με προσπέρασε με ταχύτητα σαν να ήθελε να προλάβει να φτάσει στό τέλος της διαδρομής· ένα τέλος που σίγουρα δεν φαινόταν από εκεί που βρισκόμουν. Με το δάχτυλο μου ζωγράφισα ένα σχήμα στο παράθυρο, σαν μικρό παιδί που με το χνώτο του κάνει παιχνίδια στο πίσω κάθισμα. Στην αρχή δεν ήταν ξεκάθαρο όμως σιγά σιγά έπαιρνε τη μορφή σου. Δεξια ή αριστερά, με ρωτάς. Έχει σημασία, απαντάω με μία ερώτηση που δεν θέλει απάντηση. Χαμογελάς. Δεν το βλέπω· το καταλαβαίνω από το τράβηγμα του δέρματος σου και την κίνηση των αυτιών σου. Δεν γνωριζόμαστε κι όμως βρισκόμαστε στη μέση μιας καινούριας για εμάς χώρας, οδηγώντας το αμάξι ενός φίλου σου, μερικες κασσέτες πεταμένες στο πίσω κάθισμα ανάμεσα σε παλιά βιβλία και το σαξόφωνο σου, ένα καπέλο που βρήκες πεταμένο στο πορτ-μπαγκάζ και μερικά πουλόβερ που τράβηξες από την ντουλάπα των γονιών σου. Προσέχω πως τα γράμματα έχουν εξαφανιστεί και το χαρτί έχει γίνει πια πέτρα. Ψάχνω τα σχοινιά με τα χέρια αλλά μάταια. Δεν τολμάω να κοιτάξω κάτω απλώς συνεχίζω μπροστά. Τα ρούχα μου έχουν εξαφανιστεί και το κρύο δυναμώνει όπως και η σιωπή γίνεται αβάσταχτη. Ξυπόλητος πάνω στην κρύα πέτρα προσπαθώ να μην λυγίσω· επικεντρώνω το βλέμμα μου σε ένα άϋλο σημείο στον ορίζοντα και αρχίζω να τραγουδάω. Αυτή η απουσία ήχου με διαλύει κομμάτι κομμάτι. Οι νότες που σχηματίζω δεν βγαίνουν από το στόμα μου μόνο έρχονται σαν από μακρυά σπρώχνοντας όμως με βία τον αθόρυβο αέρα. Δυναμώνω την ένταση, κρυώνοντας περισσότερο, η ανάγκη όμως να ακούσω κάτι, έστω και την ίδια μου τη φωνή, είναι τόσο δυνατή που αφήνω τα χερια μου ελευθερα για να τραβήξω παραπάνω δύναμη. Ξαφνικά αρχίζω να ουρλιάζω. Η κραυγή μου εμφανίζεται πίσω από τεράστιες αόρατες μάζες του ορίζοντα, γεμάτη ένταση και ορμή, τόσο σκοτεινή πλέον που για μια στιγμή δεν είμαι σίγουρος αν είναι η δική μου φωνή ή κάποιος μακρυά με μιμείται, κατευθυνόμενη προς τα εμένα έχοντας έναν μονο σκοπό. Να με πνίξει μέσα της. Δεν σταματώ όμως· συνεχίζω να ουρλιάζω μέχρι να αισθανθώ τις άκρες του ωστικού κύματος που θα προσπαθήσει να με συνθλίψει. Απλώνω το χέρι μου και σε χαϊδεύω. Γέρνεις το κεφάλι σου για να εγκλωβίσεις το χέρι μου. Σκέφτομαι τι γνωρίζω για σένα. Δεν μιλάς συχνά και όταν το κάνεις σημαίνει πως δεν γινόταν αλλιώς. Τρώς το δέρμα στα δάχτυλα σου όταν σκέφτεσαι και λατρεύεις τη μυρωδιά του ψωμιού που δραπετέυει από τους φούρνους που δουλέυουν όταν οι υπόλοιποι διασκεδάζουν. Σκέφομαι τι δε γνωρίζω για σένα. Έναν πραγματικό σου φόβο. Πόσο εύκολα σπάει αυτή η πανοπλία που σε οδήγησε να επισκεφτείς στο νοσοκομείο έναν άνθρωπο που δε σε περίμενε. Πότε έκανες το πρώτο σου τσιγάρο. Η φωνή μου επιτέλους είναι κοντά μου, το νιώθω, κλείνω τα μάτια και το στόμα μου· είμαι έτοιμος σκέφτομαι. Το ωστικό κύμα πλησιάζει και όταν είμαι σίγουρη ότι θα με χτυπήσει δείχνω στον ουρανό τον λαιμό μου. Τίποτα. Τίποτα. Ανοίγω τα μάτια. Δεν καταλαβαίνω προς στιγμή όταν ξαφνικά νιώθω κάτι να τρίβεται στα πόδια μου. Η πέτρα έχει μεταμορφωθεί σε άμμο. Άμμος που διαλύεται. Τα φάρμακα δε με άφηναν να σκεφτώ καθαρά. Στην αρχή νόμιζα πως πρόκειται για όνειρο, όμως δεν είμαστε σχεδιασμένοι να αναγνωρίζουμε σ'αυτόν τον άγνωστο τόπο των ονείρων να γνωρίζουμε την δύναμη της αφής. Μύρισα τον καπνό από τα ρούχα σου να γεμίζουν το άσπρο δωμάτιο και σκέφτηκα πως υπάρχει φωτιά σε κάποιο μικρό χωριό. Όμως το άγγιγμα έδιωξε τα όνειρα και με τράβηξε πίσω. Στον πανικό μου κινούμαι δεξια και αριστερά επιταχύνοντας έτσι την διαδικάσια αποσύνθεσης της γέφυρας, το μονο εμπόδιο μεταξύ ζωής και μιας ατελείωτης πτώσης σε ένα απύθμενο φαράγγι. Σταματάω απότομα χωρίς αυτό να σταματάει μια διαδικασία που εγώ έδωσα την έναρξη της· η άμμος όμως διαλύεται και δεν υπάρχει γυρισμός, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, η γέφυρα αδυνατίζει σκορπώντας τα σωθικά της προς πάσα κατεύθυνση και εγώ πλέον κάθομαι και περιμένω. Γυρίζω και κοιτάω την πίσω πλευρά της ταμπέλας. Βλεφάρισμα. Ακίνητη. Από μακρυά ακούγεται ένας γνώριμος ήχος. Η γέφυρα γίνεται τόσο αδύναμη πλέον που νιώθω την επίδραση του σωματός μου στο σχήμα της πλέον. Ο ήχος όμως πλησιάζει. Κλείνω τα μάτια και γέρνω το σώμα μου παίρνοντας μια απόφαση. Θα το τελειώσω μονη μου όλο αυτό.

-------

photo:lyconaut

Αγαπητέ κ. Μουρακάμι,

2011-03-04T22:21:00.001+02:00

χτές αργά το βράδυ τελείωσα το Kafka on the Shore. Όπως κάθε φορά που τελειώνω ένα βιβλίο σας, σας γράφω. Μόνο που αυτή τη διαφορά το γράμμα θα είναι διαφορετικό. Θα σας πώ μια ιστορία.

Κάποτε γώρισα έναν άνθρωπο. Δεν έχει σημασία αν ήταν άντρας ή γυναίκα και αυτό είναι μια αλήθεια που κατακτήσατε νωρίς στην ζωή σας. Για ευκολία ας υποθέσουμε σε αυτό το σημείο ότι ήταν άντρας έτσι ώστε να μην χρειάζεται διαρκώς να σημειώνω του/της. Θυμάμαι ακριβώς την στιγμή που τον γνώρισα· σαν κινηματογραφική στιγμή που το θέμα ενώ κρύβεται ανάμεσα σε ένα περιβάλλον τυχαίο, ανάμεσα σε ανθρώπους που κουβαλάνε ομπρέλες και τρέχουν με μανία να προλάβουν το λεωφορείο που κουβαλάει κουρασμένα σώματα, δεν μπορείς να μην το προσέξεις. Η ακριβής τοποθεσία του στον χώρο δεν έχει σημασία· η ακριβής χρονική στιγμή εμφάνισης του στην ιστορία δεν έχει ούτε και αυτή σημασία. Όμως όλα αλλάζουν. Τα πρόσωπα των γύρω ανθρώπων, οι κινήσεις τους· σαν η γνώση του θυσαυρού που βρίσκεται κάτω από το χαλί να τους κάνει ανήσυχους και παράλληλα ευτυχισμένους. Τον πλησίασα αμέσως, μανγητισμένος, και έσφιξα γερά το χέρι του καθώς πρόφερα το όνομα μου. Το άγγιγμα του ήταν τόσο ζεστό που μπορούσε να ζεστάνει και μια άδεια καρδία, κι όμως τόσο δυνατό, ένα άγγιγμα του σε βράχο, αρκούσε για να αφήσει ένα σημάδι που νικάει τον χρόνο. Η βραδυά δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο· το σταθερό χρονικό σημείο συνάντησης μιας παρέας φίλων, με πολλά κοινά και περισσότερα κενά, για να μοιραστούν καινούριες γνώσεις και να αναζυμώσουν τις παλιές. Η παρουσία του όμως τα άλλαζε όλα. Σαν να ξαναγεννιόμαστας γύρω του. Κάθε του άγγιγμα έβγαζε καινούριες ανάσες από μέσα μας, τις οποίες ακολουθούσε ενάς καινούριος εαυτός μας.

Βρέθηκα δίπλα του. Άκουσα τις ιστορίες του. Τις σκέψεις του. Περπάτησα μαζί του σε μέρη άγνωστα για μένα ακόμα και τώρα. Δεν πρόσεχα τα μέρη· πρόσεχα όμως αυτόν μέσα σε αυτά. Μιλήσαμε για τον κόσμο. Για την ζωή. Για τους φόβους. Τους ανθρώπους. Τσακωθήκαμε. Γελάσαμε. Ουρλιάξαμε. Κρατηθήκαμε μην πέσουμε σε λακούβες που δεν μπορούσες να μετρήσεις τον πάτο τους. Θυμάμαι να αναφέρουμε αποσπάσματα από βιβλία ο ένας στον άλλον μέσα στο μεθύσι μας, και στην συνέχεια να τρέχουμε στους βρεγμένους δρόμους πετώντας νερα στους περαστικούς και να παριστάνουμε τον καταραμένο μάυρο πρίγκιπα εις αναζήτησην της νεαρής και εύγλωττης δυσδαιμόνα μας.

Ένα βράδυ τον κοίταζα πως παρακολουθούσε τη θέα από ένα μπαλκόνι που μας πρόσφερε την ομορφιά της πόλης μας. Η σκέψη μου ήταν "να ένας άνθρωπος που έμαθε να κοιτάει". Γύρισα και τον ρώτησα "πως έμαθες να κοιτάς;". Από τις κινήσεις του δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται από την ερώτηση μου, και σαν να ήταν η πιό προφανής απορία, απάντησε "μου το έμαθε ένας νεκρός στρατιώτης. Κάποια στιγμή βρέθηκα σε ένα μέρος από το οποίο δεν ήξερα πως να γυρίσω πίσω. Ούτε χάρτης, ούτε χέρια να δείχνουν την έξοδο, ούτε πινακίδες, ούτε οδηγίες. Ήμουν μόνος. Ώσπου βρήκα το ημερολόγιο ενός πεθαμένου πια στρατιώτη. Εκεί διάβασα την ιστορία του. Είχε βρεθεί στο ίδιο μέρος με μένα αιώνες πρίν, στο ίδιο ακριβώς σημείο και από τις σημειώσεις του καταλάβαινα ότι δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα, λες και οι αιώνες που μας χώριζαν, ήταν ένα λεπτό και μόλις για λίγο τον έχασα. Στην τελευταία σελίδα έγραψε κάτι.... μια σκέψη. Ίσως ήταν η έλευση του θανάτου ή της ίδιας της ευτυχίας. Το διάβασα. Το διάβασα ξανά. Έκλεισα τα μάτια και άρχισα να τρέχω. Αισθάνθηκα τα ρούχα μου να βαραίνουν σαν να φόραγα στρατιωτική στολή, τα πόδια μου να πονάνε με τις αρβύλες να μην τα αφήνουν να αναπνέυσουν. Σταμάτησα όταν αισθάνθηκα τον ζεστό αέρα. Βρισκόμουν πίσω."

Μετά απο λίγο καιρό πήγαμε διακοπές μαζί. Το βράδυ που φτάσαμε, στήσαμε τις σκηνές μας, και αμέσως πήραμε να εξερευνήσουμε τα μικτά στενά του χωριού. Η εξερεύνηση μας αυτή μας πρόσφερε μια σακούλα με στολίδια και δύο πλαστικά μπουκάλια νέκταρ θεών. Καθίσαμε ανάμεσα σε ανθρώπους με τα στολίδια μας και αρχίσαμε να τα μοιράζουμε. Όλοι μας πλησιάσανε και μας προσφέραν και από κάτι δικό τους. Η ενέργεια του βρέθηκε μέσα μου για λίγο και κάθε στολίδι που πρόσφερα, μετέφερε και ένα κομμάτι του. Μπορούσες να το καταλάβεις στις αργές ανάσες και στα χαμογελαστά βλέμματα. Κάποια στιγμή γυρίσε και μου είπε "κράτα και τα υπόλοιπα και επιστρέφω σε λίγο. Να τα μοιράσεις όλα μέχρι να γυρίσω".

Δεν τον ξαναείδα. Η σκηνή έμεινε εκεί. Την άφησα και εγώ φεύγοντας με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα επιστρέψει να την μαζέψει. Στο νησί δεν τον ξαναείδανε. Η κυρία που μας πούλησε τα στολίδια δεν τον θυμόταν. Μόνο η τσάντα του και το ένα μπουκάλι λείπανε.

Τελειώνοντας το βιβλίο σας, κατάλαβα. Κατάλαβα που πήγε και από που ήρθε αυτός ο άνθρωπος.

Σας ευχαριστώ που μου θυμήσατε αυτό που ποτέ δεν έμαθα.

Με σεβασμό,

Τζόν.

Αγαπητή ΠίΤζέι,

2011-03-01T21:13:00.000+02:00

συγνώμη που δεν απάντησα στο προηγούμενο σου γράμμα. Αισθάνομαι περίεργα και δεν ξέρω πως να απαντήσω στα ερωτήματα σου. Κάθε πρόταση είναι μια μικρή φιγούρα που ξεσηκώνεται από τη σελίδα και αρχίζει και περπατάει πάνω στα χέρια μου. Σιγά σιγά κάθε πρόταση ζωντανεύει για να μαζευτούν ο ένας πίσω από τον άλλον και να ξεκινήσουν την ανάβαση ακολουθώντας τη διαδρομή ανάμεσα στις φλέβες μου. Μικρές σκοτεινές φιγούρες σαν τους κενούς ανθρώπους του Έλιοτ που σιγά σιγά παίρνουν τον έλεγχο του σώματος σου. Κλείνω με δυναμη το γράμμα και πάω να καπνίσω με την ελπίδα ότι ο καπνός θα ξετρυπώσει τις σκοτεινές φιγούρες, σαν τα μυρμίγκια που εγκαταλείπουν την φωλιά τους όταν φυσάς καπνό. Παρασύρθηκα. Θυμήθηκα που τσακωνόμασταν για το πιό είναι το καλύτερο ποίημα του Έλιοτ και εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις πως είναι η έρημη χώρα.

Θέλω τόσα πολλά να σου πώ. Για τη δύναμη στο βλέμμα σου, ακόμα και όταν φοβάσαι να κοιτάς την κάμερα. Σε θυμάμαι με τι μίσος κοίταζες τον φακό τότε που είμασταν νέοι και τρέχαμε μεθυσμένοι στους δρόμους. Για τον τρόπο που δεν αλλάζεις ακόμα και αυτά που τρομάζουν εμάς τους υπόλοιπους. Μου αρέσουν οι σταθερές αξίες στη ζωή. Όπως εκείνο το καφέ που πηγαίναμε τα ξημερώματα μετά τα ξενύχτια και ουρλιάζαμε ο ένας στον άλλον "έλα και μέτρα με είμαι 20 ίντσες μακρύς". Για τις βρισίες.

Χάρηκα πολύ που μου έστειλες το καινούριο σου βίντεο και ελπίζω να μην είσαι ακόμα θυμωμένη που δε μου άρεσε ο προηγούμενος σου δίσκος.

με εκτίμηση,

Τζόν

ΥΓ: επίσης αυτό το κεφάλι με τα κέρατα στον τοίχο το έχουμε ξανασυζητήσει. Κατέβασε το. Είναι χειρότερο και από τις κουρτίνες του Σπιράλ.
ΥΓ2: δε μου αρέσει το καινούριο σου μαλλί.

χωρίς ανάσα

2011-02-20T04:40:00.000+02:00

αυτό δε θα φύγει πρίν τη δευτέρα. μα με νοιάζει μόνο να είναι ασφαλές. ένα φίλμ με μνήμες καθυστερημένες. δύο χρόνια πως περάσανε. χρώματα της ζωής που κάποτε ζούσες. πρίν δραπετεύσεις από αυτήν. ίσως χρειάζεται τελικά για να φτάσεις κάπου ανεξερεύνητα και να αντιμετωπίσεις ένα μαχαίρι κοφτερό. μερικά σύννεφα εμφανίστηκαν από το πουθενά, σε ένα καταγάλανο ουρανό. στην αρχή ήταν κάτι άσπρες θολές μουντζούρες. αναμειγνύοντας την σύνθεση τους, με λίγο αστερόσκονη, φτάνεις σε ένα γκρί που θα περίμενες να σε γεμίσει θλίψη. μεταφέρει όμως ένα μήνυμα χαρούμενο. γλυκό και απαλό σαν το πρώτο φιλί που ποτέ δεν δώθηκε αλλά βρέθηκε στο κουτί με τα μπισκότα. ένα κουτί που γέμισε μυρμήγκια. δε πρέπει να τα φοβάσαι. είναι μικρά και επικοινωνούν με ψιθύρους. αν προσέξεις μπορεί να τους ακούσεις και συνειδητοποιείς πως τραγουδούν. τραγουδούν το ίδιο μήνυμα που μεταφέρουν τα σύννεφα στον χάρτινο ουρανό. ίσως τελικά αν ψάξεις να βρεθεί και κάποιο ζώο στο νερό που να μεταδίδει μέσα του τον ίδιο σκοπό. πέντε στοιχεία. ποιό λείπει? έλα να ανοίξουμε τα κουτιά, να τα βγάλουμε με τη σειρά, ανα μέγεθος, κοίτα δίπλα τους, μια μέλισσα, ένα λουλούδι, αυτό πως το λένε;, δεν γνωρίζω όμως κοίτα πόσο ζωηρό είναι, μην φοβάσαι δε θα το ακουμπήσουμε ακόμα όμως θα συρθούμε στο χώμα χωρίς να μας αντιληφθεί, θα το κατασκοπεύσουμε και να δείς που θα μας εκμυστηρευτεί τα μυστικά του. πού θα πάμε τελικά; το τηλέφωνο χτύπησε πρέπει να ξεκινήσω σε χαιρετώ για να βρεθώ με το παρελθόν να χορέψω και να ακούσω τον απόηχο που άφησε μια εποχή που γεννήθηκε πρίν από μένα. κλειστά μάτια άφησε τον εαυτό σου να συναντηθεί με την εικόνα του παλιού σου εαυτού που ταξιδεύει στο άπειρο σύμπαν που μας χωράει όλους μέσα του και κάποια στιγμή βρεθήκαμε με όλους. δεν το πιστεύει κανένας αυτό. όμως το φώς αλληλεπιδρά με τον εαυτό του. είναι η μόνη αλήθεια αυτής της μιας ανάσας.

τελείωσε.

χάρτινα δάχτυλα

2011-02-17T01:15:00.000+02:00

i do not know about my dreams

In god's day we blaspheme | Among Those Killed in the Dawn Raid Was a Man Aged a Hundred / A Man Under the Sea

2011-02-13T22:01:00.000+02:00

When the morning was waking over the war
He put on his clothes and stepped out and he died,
The locks yawned loose and a blast blew them wide,
He dropped where he loved on the burst pavement stone
And the funeral grains of the slaughtered floor.
Tell his street on its back he stopped a sun
And the craters of his eyes grew springshots and fire
When all the keys shot from the locks, and rang.
Dig no more for the chains of his grey-haired heart.
The heavenly ambulance drawn by a wound
Assembling waits for the spade's ring on the cage.
O keep his bones away from the common cart,
The morning is flying on the wings of his age
And a hundred storks perch on the sun's right hand.

Dylan Thomas

Γιατί το Black Swan είναι η δεύτερη καλύτερη ταινία των δικών μας εποχών?*

2011-02-06T03:41:00.001+02:00

Tanzt, tanzt...

sonst sind wir verloren.

Κάθε μεγάλο έργο έχει μια και μόνο επιθυμία....

Ο ρωμαίος και η ιουλιέττα είναι δύο άνθρωποι τόσο γνωστοί πλεόν που βρίσκονται σε κάθε γωνία, κάθονται στο καφέ δίπλα σου, περιμένουν στην ουρά του σουπερ μάρκετ μαζί σου, σε σπρώχνουν όταν θέλουν να μπούν πριν απο σένα στο λεοφωρείο. Οι διαφορές βρίσκονται στις λεπτομέριες. Ο ρωμαίος πλέον δεν αναφέρεται με κεφαλαίο γράμμα, καπνίζει και διαβάζει φιλοσοφία. Η ιουλιέτα, βάφει τα νύχια των ποδιών της πορτοκαλί, σιχαίνεται το τσάϊ και τις χοντρές κυρίες και πάσχει από νευρική ανορεξία.

Όλα τα μεγάλα έργα παραμένουν μεγάλα για ένα βασικό λόγο. Όσο και να αλλάξεις τις λεπτομέριες, κάποια πράγματα είναι ίδια και άχρονα. Το βλέπεις στο βλέμμα τους. Στις κινήσεις τους. Ο τρόπος που γυρνάνε ο ένας γύρω από τον άλλον σαν μικροί πλανήτες. Ίσως να μην θέλουν να αυτοκτονήσουν, γιατί μόλις μετακομίσανε στο καινούριο τους διαμέρισμα στο βερολίνο, αλλά θα κάνουν τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Οι παραλαγές είναι τόσες πολλές που δε χρειάζεται να ψάξεις την βιβλιογραφία για να δείς μια απλή μεταφορά στο θέατρο/σινεμα/μπαλέτο του εκπληκτικού αυτού έργου. Αρκεί να βγείς στον δρόμο και να προσέξεις.

Όλα τα μεγάλα έργα λένε μια γνωστή ιστορία. Η ιστορία δε θα αλλάξει ποτέ. Θα μείνει η ίδια. Από την αρχή μέχρι το τέλος στα καθαρά της σημεία. Ο τρόπος όμως που θα την πείς, ο τρόπος που θα την τραγουδήσεις, ο τρόπος που θα στήσεις την χορογραφία να κρύβει τις κινήσεις των συναισθημάτων, ο τρόπος που θα τοποθετήσεις τούβλα στη μέση ενός δρόμου και θα αφήσεις τους χαρακτήρες να περπατήσουν πάνω τους αυτό είναι μια διαφορετική, κάθε φορά, ιστορία.

Όλα τα μεγάλα έργα σου έχουν πεί από την αρχή αυτό που χρειάζεται να ξέρεις. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Κι όμως κάθε φορά στο τέλος αισθάνεσαι μαγεμένος.

Όλα τα μεγάλα έργα δεν χρειάζονται το μέσο με το οποίο εκφράστηκαν για να είναι μεγάλα. Είναι μια εικόνα που θα μείνει στο μυαλό σου για αρκετό καιρό και αυτό που χρειάζεσαι μπήκε μέσα σου και ήδη άναψε τσιγάρο.

Κάθε μεγάλο έργο έχει μια και μόνο επιθυμία. Να βγεί αληθινό.

---------- -----------

Σε 18 μέρες βγαίνει στους κινηματογράφους η ταινία pina. Στην πρώτη σκηνή του τρέϊλερ εμφανίζεται μια από τις καλύτερες παραστάσεις που μπορεί να δείς και είσαι τυχερός γιατί μπορείς ένα κομμάτι της εδώ και εδώ μπορείς να δείς άλλο ένα φοβερό ντοκιμαντέρ για την Πίνα Μπάους. Η τανία επίσης δείχνει τον τόπο που έδωσε το όνομα στην εκπομπή "Ο ελέφαντας του Γούπερταλ" για προφανής λόγους.

PINA - Tanzt, tanzt, sonst sind wir verloren from neueroadmovies on Vimeo.

* η πρώτη καλύτερη ταινία είναι η Synecdoche, New York.

Det Sjunde Inseglet | Η εξομολόγηση για την Ιθάκη

2011-02-03T01:00:00.002+02:00

Φεβρουάριος 2011. Εξέταση πανεπιστημιακού μαθήματος. 30 ερωτήσεις. Πολλαπλής επιλογής. Τελευταία σελίδα διαβάζεις το εξής:

31.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Ερώτηση:
Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από ένα ποίημα του Κ.Π. Καβάφη. Ποιό είναι αυτό?
α. Η Πόλις β. Η Ιθάκη γ. Η προθήκη του καπνοπωλείου δ. Η αρρώστια του Κλείτου*

Νεαρός φοιτητής γυρνάει προς όλους τους υπόλοιπους. "Ρε μαλάκες, ποιός είναι ο Καβάφης?"
Το μάθημα το δώσανε 183 άτομα.
Σωστές απαντήσεις: 4.

Ο φαντασμένιος κάποτε ρώτησε 72 άντρες ταυτόχρονα "υπάρχει κάποιος εδω μέσα που να γνωρίζει τους Radiohead? "
Θετικές απαντήσεις: Καμία.

Η εξομολόγηση παραπάνω κρύβει παραπάνω αλήθειες από όσες πρέπει.

Not again...

2011-01-25T03:06:00.000+02:00

"Κύριε"

γύρισε προς τον ήχο χωρίς να το ελέγχει.

"Κύριε, το διαβατήριο σας. Ορίστε. Μπορείτε να προχωρήσετε", είπε η υπεύθυνη. Την κοίταξε στα μάτια απλώνοντας το χέρι του · δεν έψαχνε κάτι συγκεκριμένο, ίσως ένα στήριγμα. Η υπέυθυνη έκανε ένα βήμα προς τα πίσω από την ένταση. Δε θα μάθουμε ποτέ τι είδε.

Κοίταξε το πρόσωπο στην φωτογραφία. Εγώ είμαι αυτός, σκέφτηκε χωρίς να ξέρει αν πρέπει αυτή η σκέψη να τελειώσει με ερωτηματικό ή με θαυμαστικό. Μόνο το μάτια αναγνώρισε. Άνοιξε την τσάντα του, έβγαλε έξω τα ακουστικά, τα γάντια, και πέταξε μέσα το διαβατήριο. Στον πάτο κρυβόταν ένα κομμάτι χαρτί. Κρυβόταν αυτό από αυτόν ή το αντίστροφο; Έβαλε τα ακουστικά στα αυτιά του, ανέβασε μέχρι πάνω το φερμουάρ του μπουφάν και φόρεσε το κράνος του. Έλεγξε τις τσάντες, τα λάστιχα· δεν ήθελε να σταματήσει ξανά. Στο άκουσμα της μηχανής ένιωσε το δέρμα του να τραβιέται. Πήρε μια βαθεία ανάσα και ξεκίνησε γνωρίζοντας ότι δε θα σταμάταγε αν δεν έβλεπε θάλασσα, όταν πίσω από το τζάμι μια γυναικεία φιγούρα του ευχόταν καλή συνέχεια.

Το πλαίσιο μέσα από το κράνος μετέτρεπε το σκηνικό σε πλάνα από ταινίες που κάποτε ήταν πρωταγωνιστής, χωρίς να γνώριζε τότε ότι κάποια στιγμή θα γινόταν και θεατής. Ίσως αυτό να είναι το θαύμα του χρόνου. Χωρίς να σταματήσει έβγαλε το κράνος και άφησε τους ήχους να μπρεδευτούνε. Αποφάσισε να χαμηλώσει ταχύτητα για να μπορέσει να βγάλει τα γυαλία να δεί τα χρώματα όπως μονο αυτός μπορεί να τα δεί. Θυμήθηκε την ερώτηση στο πρώτο γράμμα. Το πράσινο τι χρώμα είναι; Το κόκκινο; Αφού σιγουρεύτηκε ότι ο δρόμος είναι άδειος, άφησε τα χέρια από το τιμόνι και σηκώθηκε να παρατηρήσει τον δρόμο να τρέχει μακρυά του όσο τα βουνά παρακολουθούσαν.

Τα λουτρά, το σκαμμένο νεκροταφείο, η λίμνη, το σπασμένο παγκάκι, η πλαγιά με τον πάγο, η λάθος στροφή, το σπρώξιμο στην βροχή, το τράβηγμα στην επιφάνεια, τα ματωμένα χέρια μέσα από στρώματα γάζας, οι λάσπες, οι καινούριες λέξεις, όλα αυτά που θα σχηματίζανε έναν άνθρωπο βρισκόντουσαν στο μονοπάτι που ακολουθούσε τώρα, αρκετά χρόνια μετά, όχι πολύ από εκείνο το αγόρι που είχε ματώσει πάνω σε κείνο το βράχο. Τα τραγούδια και τα τοπία αλλάζανε με κοινούς ρυθμούς και αυτό του πρόσφερε μια παρηγορία σε αυτό το ταξίδι. Δεν γνώριζε γιατί επέστρεφε, ήξερε όμως ότι δε θα άντεχε αλλό· έπρεπε να δοκιμάσει. Τόσα χρόνια μακρυά, καθημερινά να παλεύει σε μια γλώσσα που ακόμα δεν ήθελε να τον κάνει δικό της. Η επιλογή ήταν δική του και δεν το είχε μετανιώσει να ζεί σαν ξένος ανάμεσα σε καινούριους φίλους. Άφησε πράγματα για να χωρέσουν καινούρια · το δράμα της γνώσης είναι η αποδοχή αυτού που χάνεται. Όμως το μυαλό του δουλευε με δικά του σχέδια. Είναι φοβερό. Επιτίθεται με διαφορετικό τρόπο από αυτό που διδάσκουν. Δεν ρωτάει, δεν νοιάζεται, δεν αναλύει. Βαράει δυνατά στο αδύνατο σημείο. Σε παραλύει, σαν γιγάντια αράχνη, για να μπορέσει να σε κατευθύνει εκεί ακριβώς που θα βρεί την τροφή του. Μια ζωή προσπαθείς να το προστατέυσεις, να το δυναμώσεις ώσπου να γίνει άπληστο και να ζητήσει κάτι από μόνο του.

Μου χρωστάς. Το χρειάζομαι.

Έδωσες όσα μπόρεσες όμως ξέχασες κάτι σημαντικό.

Μα τόση γνώση για να μπορείς να υπολογίζεις κάθε στιγμή. Να μπορέσεις να τοποθετείς τα πράγματα το ένα δίπλα στο άλλο και να αποφασίζεις στο τέλος. Αυτό είναι η καλύτερη επιλογή.

Όλα αυτά είναι η αυταπάτη της αθανασίας. Ότι υπάρχει σωστό και λάθος. Ότι υπάρχει επιλογή. Το μονο που υπάρχει είναι η Αυταπάτη.

Καιρό προσπαθούσε να αποφύγει το ταξίδι αυτό. Δεν υπήρχε κανένας λόγος εκτός από το ότι θα μπορούσε να ζήσει μετά από αυτό το ταξίδι. Κοιτώντας τον ποταμό από το σπίτι του σκεφτόταν το θεό του Πεσόα, που έπρεπε να ψάχνει τον διάβολο για να τον συμπληρώσει, αλλά η κατάρα του γηραιότερου θεού, τους χώριζε ενώ θα έπρεπε να τους ενώνει «ώστε η ζωή και εκείνο που επιθυμούμε από αυτή να είναι ένα και το αυτό».

Μέσα σε μία μέρα πάτησε το κουμπί της παύσης σε μια ολόκληρη ζωή, ζηλευτή από τους νεκρούς θεούς, για να αναζητήσει μια ζωή μισητή από τους ανθρώπους. Ηθελε να σταματήσει να κατέβει από τη μηχανή και να ουρλιάξει. Κάθε μέρα οι ίδιες σκέψεις. Δε θα σταματούσε. Οπως ο ήλιος διέγραφε την δική του ντετερμινιστική του πορεία έτσι και αυτός πάνω στη μηχανή, περνώντας ανάμεσα από μονοπάτια που τα φυλάνε σοφοί πλάτανοι, μικρές πλατείες γεμάτες από παδικά χαμόγελα κρυμμένα πίσω από τους χτύπους των ζαριών στο τίμιο ξύλο.

Η πινακίδα τον ενημέρωσε για τα χιλιόμετρα που τον χωρίζουν από τον στόχο του. Για να απασχολήσει το μυαλό του προσπάθησε να μετατρέψει τον αριθμό σε ισοδύναμες μονάδες. Πόσες σοκολάτες στη σειρά είναι αυτή η απόσταση; σε πόσο χρόνο μπορείς να τα διανύσεις άμα αντί για αέρα βρισκόσουν μέσα σε βανίλια παγωτό; οι μεγάλοι αυτόι αριθμοί δίναν την ψευδαίσθηση της μικρής απόστασης μπροστά του, οπλίζοντας τον έτσι με θάρρος και φέρνοντας ένα μικρό χαμόγελο στο πρόσωπο του. Κατέβασε την μαύρη μάσκα του κράνους και ξεκίνησε. Μια ευθεία.

Καλως ήρθατε. Τα τείχη. Η πέτρα. Το σύννεφο από πάνω. Το χαρακτηριστικό γκρί των παιδικών του χρόνων. Οι φωνές των φίλων πίσω από τα δέντρα που ίσως και να κουβαλάνε ακόμα τα σημάδια από τους σουγιάδες τους. Ήταν η πρώτη στιγμή που αισθάνθηκε σίγουρος για αυτό το ταξίδι. Επικεντρώθηκε σε αυτό το συναίσθημα διότι γνώριζε ότι θα χαθεί αμέσως. Μπήκε από την πρώτη είσοδο· κατευθείαν για το κέντρο.

Κατέβηκε από τη μηχανή. Ο πόνος δεν το απασχολούσε. Δεν κοίταζε τίποτα άλλο σαν να βρισκόταν σε ένα ερημονήσι που το μοναδικό που μπρορούσες να εστιάσεις ήταν η θάλασσα. Από πίσω του μια ολόκληρη πόλη ανάσαινε σε ένα παλιό γνώριμο σκοπό. Δάκρυσε. Δεν σκούπησε τα δάκρυα του· ο ήλιος θα τα στέγνωνε.

Το τηλέφωνο χτυπάει.

"ναί"

"εδώ είμαι"

"πίσω μου;"

άνοιξε τη τσάντα. τοποθέτώντας τα πράγματα μέσα ήρθε αντιμέτωπος με το ίδιο πρόσωπο. Τώρα του φάνηκε πιό γνώριμο. Ίσως και να χαμογελούσε.

"Χρόνια πολλά, μαλάκα", είπε και γύρισε την πλάτη του στην θάλασσα...

------------------
pic:skantzman

In god's day we blaspheme | Gods, actors out of work

2011-01-23T00:00:00.001+02:00

Ms. Sexton went out looking for the gods.
She began looking in the sky
—expecting a large white angel with a blue crotch.

No one.

She looked next in all the learned books
and the print spat back at her.

No one

She made a pilgrimage to the great poet
and he belched in her face.

No one.

She prayed in all the churches of the world
and learned a great deal about culture.

No one.

She went to the Atlantic, the Pacific, for surely God…

No one.

She went to the Buddha, the Brahma, the Pyramids
and found immense postcards.

No one.

Then she journeyed back to her own house
and the gods of the world were shut in the lavatory.

At last!
she cried out,
and locked the door.

Anne Sexton

Μητέρα, φεύγω. Θα πάω να δουλέψω μαζί τους.

2011-01-19T02:13:00.001+02:00

Hi from Multitouch Barcelona on Vimeo.

ΥΓ: να μην ξεχάσεις να ποτίζεις τα λουλούδια. Φιλιά στον πατέρα.

In god's day we blaspheme I A Door Just Opened In A Waiting Room

2011-01-16T03:51:00.000+02:00

A door just opened on a street--
I, lost, was passing by--
An instant's width of warmth disclosed
And wealth, and company.

The door as sudden shut, and I,
I, lost, was passing by,--
Lost doubly, but by contrast most,
Enlightening misery.

Emily Dickinson

"πως συνδέεται ο Otto Dix με ένα σύστημα αναπαραγωγής ήχου" ή αλλιώς "το μυαλό αυτή η υπέροχη μηχανή"

2011-01-13T02:29:00.000+02:00

Τη μοναδική φορά που βρέθηκα στην μαγική Στουτγκγάρδη (με γκ) συνέβησαν τα εξής. Πρώτον έπαιξα bocce. Για κάποιο σκοτεινό λόγο, δάκρυσα από τη συγκίνηση. Δεύτερον ένας βομβητής είχε αναλάβει το ιερό έργο να με ενημερώσει για το πότε, που, και πώς θα παραλάβω την πίτσα μου (σε 2' 22'', στάντ 4, έλα μονος σου). Το τρίτο γεγονός ήταν ότι δεν με δεχτήκανε σε δουλειά, αλλά τι σημασία έχει αυτό μπροστά στο τέταρτο και σημαντικότερο γεγονός. Ζήτησα συγνώμη από ένα πίνακα. Ναί. Το επαναλαμβάνω δε χρειάζεται να γυρίσετε προς τα πίσω να το ξαναδιαβάσετε. Ζήτησα συγνώμη από έναν πίνακα.

Ενημερωτικό μπρέϊκ:

Ο Otto Dix πήγε εθελοντικά στον πόλεμο (ναί, όχι και φυσιολογικός με τα σημερινά κριτήρια). Ως χειριστής οπλοπολυβόλου μπορούμε να πούμε πως είδε την πραγματικά άσχημη πλευρά της ζωής. Συχνά αναφερόταν σε επαναλαμβανόμενους εφιάλτες και από τα έργα του είναι προφανής η επίδραση του πολέμου.

Τέλος ενημερωτικού μπρέϊκ.

Έτσι λοιπόν, όσο έκανα βόλτα στους διαφορετικούς χώρους του μουσείου, βρέθηκα σε ένα δωμάτιο με πίνακες (στα προηγμούμενα δωμάτια μέχρι και αναπαράσταση διάσωσης από σπήλαιο υπήρχε). Τοπία και δρόμοι και πόλεις και ακίνητη χρωματιστή φύση και αμάξια να τρέχουν να προλάβουν τα ανοιχτά νυχτερινά μαγαζία να τους προσφέρουν μια μικρή δόση παρηγορίας και μέσα στην παραζάλη του αστικού τοπίου γυρίζω απότομα προς την αντίθετη πλευρά αντικρίζοντας μια περίεργη κυρία, που μέσα στην τρομάρα μου, είχα την εντύπωση πως την ενόχλησα ...

Αναζητώντας σημειώσεις σε χαμένα και σκονισμένα τετράδια βρήκα ανάμεσα τους τη φωτογραφία της κυρίας αυτής. Δε πιστευώ πως μια φωτογραφία μπορεί να μεταφέρει την ένταση αυτού του κόκκινου. Περιέργως ποτέ δεν κοίταξα το όνομα του πίνακα, έχοντας την εντύπωση πως πρόκειται για φανταστική φιγούρα. Από πίσω λοιπό βρισκόταν το εξής όνομα: Anita Berber. Μα που το ξέρω αυτό το όνομα? πού το ξέρω αυτό το .... θάνατος στο Βέγκας.

Έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι τι υπέροχο θα ήταν να υπήρχε ένας τρόπος να συνδυάσεις κάπως πρακτικά τις μνήμες σου. Μουσικά. Κρατάς μια φωτογραφία και αυτομάτως αυτή απελευθερώνει ήχους. Να μια υπέροχη ιδέα. Ο μήνας Ιανουάριος χαρακτηρίζεται από τις εξής εμμονές: ενοχικές ανασκοπήσεις, νιου γιάρς ρεζολούσιονς, αναζήτηση πρότζεκτ. Πρόζτεκτ. Πρότζεκτ. Φώς άναψε. Όταν διαπίστωσα ότι η συσκευή τηλεμεταφοράς που είχα αρχίσει να σχεδιάζω (πουτάνα εντροπία) δε θα πετύχαινε, έχασα κάθε ελπίδα. Ένιωσα όμως τη χαρά της ζωντάνιας ξανά. Την ανάγκη να βγώ στους δρόμους και να αγκαλιάσω κάθε περαστικό, όταν ....

c60 Redux from IDEO on Vimeo.

------------

Εδώ ένα παιχνίδι για κάθε μπλόγκερ που σέβεται το εαυτό του.

Το παντζάρι και ο διάβολος με ένα ευχαριστώ κρύμμενο

2011-01-07T00:29:00.000+02:00

FADE OUT AGAIN

(ή ευθραυστα σώματα)

Ένας δαίμονας μου επιτέθηκε
στο κοιμητήριο του Pere-Lachaise
η μυρωδιά των εκκριμάτων του
απλώθηκε στους γύρω τάφους -
«ο Τζιν Μόρρισον είναι ζωντανός»
ακέφαλος οδηγεί το μπλε λεωφορείο
σκύβω γα να δω -
μια γλυκιά ευωδιά από διάφανο γάλα
κυλάει αργά - τελετουργικά μες στο χωμάτινο
καλντερίμι και καταλήγει δυτικά - στις ρίζες
της βαριάς επιγραφής:

«ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ -
ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΕΊΝΑΙ ΚΑΜΩΜΕΝΑ ΜΟΝΟΝ
ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ»

Γιώργος Αλισάνογλου

"Το παντζαρι και ο διάβολος"

Εκδόσεις ΤΥΠΟΘΗΤΩ

.... κάποια στιγμή κάποιος μου έγραψε πως τα βιβλία και οι ιστορίες σε βρίσκουνε. Έτσι από τα ίδια χέρια, αυτό το βιβλίο ήρθε και με βρήκε. Οί τίτλοι, ένα τραγούδι. Είναι σαν ένας διαφορετικός δίσκος. Ένας δίσκος γεμάτος μελωδίες και ξεσπάσματα υπό το βλέμμα ενός διαφορετικού ανθρώπου. Μια μεγάλη συζήτηση άφησε πίσω της ένα ερώτημα. Η μουσική είναι αναμνήσεις ή εμπειρίες? είναι και τα δύο ταυτόχρονα. Ίσως κάπου εκει μέσα να βρίσκεται μπλεγμένος ο χρόνος σε ένα περίεργο καυγά, αλλά έχεις την ίδια γεύση. Κάθε στιγμή έχει τον ήχο της. Έτσι στο "παντζάρι και ο διάβολος" κάθε στιγμή έχει τον δικό της στίχο. Το Flamenco Sketches κρατάει το πεντατονικό της αλχημείας της τζάζ μέσα από τα δάχτυλα ενός διαφορετικού οργάνου. Το Love will tear us apart γίνεται αυτό που επιστρέφει ο άνεμος. Το THE END....

[...]
γράφω με σύμβολα αλαζονικά
γκρεμίζοντας το άγαλμα
από σεληνόφως που σου
έστησε ο χρόνος/
μεγάλη παγίδα
το άγγιγμα της σάρκας
κάτι ειδωλολατρικό·
[...]

----------------------
κάθε δημιουργία εμπνεύστηκε από ένα συγκρεκριμένο τραγούδι/εμπειρία/ανάμνηση. Όταν πρωτοδιάβασα το ευθραυστα σώματα άκουγα το παρακάτω τραγούδι (ο οποίος προσφέρει μια μεγάλη αλήθεια και μια σκέψη που κάναν κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι ίσως την ίδια στιγμή τελικά) . Δε ξέρω αν έπρεπε ή όχι, αλλά πλέον ο χρόνος άλλαξε και προχώρησε και συνέχισε και άλλαξε ξανά καί ίσως αυτό είναι που πρέπει να γίνεται, αλλά όταν το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα από πίσω έπαιζε αυτό....

Σκέψεις γραμμένες με παντζαρόσκονη

2011-01-06T04:11:00.000+02:00

Κωνσταντινουπόλεως· 7 το πρωϊ στην άκρη ενός έρημου δρόμου.

-αλλαγή-

Στο κρεββάτι. You comfort them when they wake pouring sweat or crying out in the language of bad dreams, yes, you hold them, they calm down, one day they loose it · σαν ένα χέρι που πέφτει με δύναμη πάνω στο δίσκο που γυρίζει αφήνοντας να ταξιδέψει στο χρόνο μόνο η ηχώ της σιωπής.

-αλλαγή-

Τα γράμματα στον καθρέπτη. Σε παρακαλώ άγγιξε με. Δακρύα τρυφερότητας. Ποιός το έγραψε αυτό; στο πάτωμα σκόρπια ρούχα. Δικά μου, δικά σου, δικά του, δικά της, δικά μας, δικά σας, δικά τους. Περασμα από τους διαδρόμους, μια ματιά στο σαλόνι, γρήγορα στο δωμάτιο, τι κρύβουν οι ντουλάπες. Κανείς.

-αλλαγή-

Toποθετημένος ανάμεσα σε χαλάσματα. Μικροί στρογγυλοί ανιχνευτές ταξιδέυουν στον αέρα σφυρίζοντας. Διψάνε για άιμα. Σκύψε. Κρύψου δεξία. Τα αριστερό σου χέρι ξαφνικά κάει. Ο πιστός σου σύντροφος σε βαραίνει. ΚΛΕΙΣΕ. Μια σφαίρα βρίσκεται σταματημένη μπροστά από το κράνος σου. Σηκώνεσαι και την επεξεργάζεσαι από απόσταση. Κινείσαι γύρω της. Δεν υπάρχει χρόνος εδώ. Ο αέρας έπαψε να παίζει κυνηγητό με τον εαυτό του. Σκανδάλες έτοιμες να συγκρουστούν τρέμουν στο ανεξήγητο αυτό σταμάτημα. Στη μέση του δρόμου βρίσκεται ένας άνθρωπος που σε πλησιάζει· κρυμμένο πίσω του ένα τεράστιο κτίριο απολαμβάνει την προοπτική της κατάρευσης του. Κάθε σκέψη είναι μια λογική εικόνα των γεγονότων, σου ψυθιρίζει όταν φτάνει μπροστά σου. Κλείνεις τα μάτια και αισθάνεσαι το τράβηγμα του χρόνου.

-αλλαγή-

Ένα σκοτεινό δωμάτιο γεμάτο φωτισμένα πρόσωπα.

-αλλαγή-

Μία γέννα. Μια μεγάλη έκρηξη. Κάθε κίνηση παρασέρνει σύννεφα σκόνης που σχηματίζουν γραμμές, επιφάνεις, αντικείμενα, τοπία, υγρά, ζώα, ανθρώπους, αισθήματα.

Άνοιξε.

Κωνσταντινουπόλεως· 7 και 1 το πρωϊ στη μέση ενός έρημου δρόμου. Ένας γερασμένος φιλόσοφος σταματάει μπροστά σου και σου δίνει ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί.

Κάθε σκέψη είναι μια λογική εικόνα των γεγονότων.

Κάθε λογική εικόνα είναι μια σκέψη των γεγονότων.

Κάθε λογική σκέψη είναι μια εικόνα των γεγονότων.

Κάθε εικόνα είναι μια λογική σκέψη των γεγονότων.

-αλλαγή-

"που πάτε κύριε?"

"σπίτι."

"καλή χρονία."

dat is het nu nog | voor die die overblijven | Οι χάντρες μου για το 2010

2010-12-22T22:11:00.001+02:00

Σε ένα δίκαιο κόσμο αντί για κάλαντα θα τραγουδάγαμε αυτό:

There once was a fencer named Fisk,

Whose speed was incredibly brisk. 

So fast was his action, 

The Fitzgerald contraction,

Reduced his rapier to a disk.

Σε έναν δίκαιο κόσμο θα διάβαζα στην ανιψιά μου πρίν κοιμηθεί αυτό το παραμύθι:

Far out in the uncharted backwaters of the unfashionable end of the western spiral arm of the Galaxy

lies a small unregarded yellow sun.

Orbiting this at a distance of roughly ninety-two million miles is an utterly insignificant little blue green planet whose ape-descended life forms are so amazingly primitive that they still think digital watches are a pretty neat idea. This planet has - or rather had - a problem, which was this: most of the people on it were unhappy for pretty much of the time. Many solutions were suggested for this problem, but most of these were largely concerned with the movements of small green pieces of paper, which is odd because on the whole it wasn't the small green pieces of paper that were unhappy.

And so the problem remained; lots of the people were mean, and most of them were miserable, even the

ones with digital watches. Many were increasingly of the opinion that they'd all made a big mistake in coming down from the trees in the first place. And some said that even the trees had been a bad move, and that no one should ever have left the oceans.

Σε έναν δίκαιο κόσμο, για χριστουγεννιάτικο δώρο θα έπαιρνα σε όλους μου τους φίλους το βιβλίο "The Road to Reality: A Complete Guide to the Laws of the Universe". Το ίδιο δώρο πήρα και στην ανιψιά μου όταν έβγαλε το πρώτο της δόντι.

Σε ένα δίκαιο κόσμο θα μοιραζόμουν μαζί σας την συνταγή για την λεμονόπιτα.

Γκές γουάτ: Δεν είναι δίκαιος o κόσμος.

10. Black Rebel Motorcycle club - Aya

Γιατί είναι βρωμοπαθιάρικο...

9. Tamaryn - Love Fade // Motorama - Alps

Γιατί δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές όσο και αν θές να το κρύψεις...

8. Angus and Julia Stone - On the road // Jaymay - One may die lonely // Tallest Man on Earth- King of Spain

Για την στάση λεωοφορείου...

7. Still Corners - Dont Fall in Love

Oι τίγρεις αναπνέουν στο τζάμι σου...

6. Sufjan Stevens - Futile Devices/Vezuvius

Για το μοναδικό όνειρο...

1,2,3,4,5. The morning Benders - Excuses

Για τα λουλούδια...

1,2,3,4,5 Shearwater - Black Eyes

No light on the western shore

no sign of the ships at anchor

no sound but the roaring winds

no warmth but the life behind the eye

1,2,3,4,5 The National - England / Runaway / Lemonworld/ Vanderlyle

Για την μαγική πρόταση "... and one day, who knows, it might snow for us".

1,2,3,4,5 Arcade Fire - We used to wait

Για την πρόταση "We do not normally do things like this", για τις φοβίες μας που δεν θα μάθουμε ποτέ να τις αντιμετωπίζουμε, για τη βανίλια - δαμάσκηνο και το ομορφότερο ξύπνημα του χρόνου, και για ένα αληθινό γράμμα.

1,2,3,4,5 The Radio Dept - Heaven's on fire

Γιατί o παράδεισος έχει ήδη πιάσει φωτιά.

και κάθε χρόνο υπάρχει ένα τραγούδι που γίνεται ένας νυχτερινός επισκέπτης

| Keith Jarrett and Charlie Haden - Body and Soul |

γιατί σε ένα σπίτι χωρίς φώτα, με έναν άνθρωπο να πειργράφει κάθε πλήκτρο που πατιέται και βγάζει μια λέξη, ένα γράμμα, ακούς την ίδια μελωδία 9 χρόνια μετά, την ξανακούς και προσέχεις το πρόσωπο στον καθρέπτη.

και του χρόνου....

-------

η "φωτογραφία" (ή αλλιώς μπλακάουτ φωτογραφία) αντιπροσωπεύει μια σκληρή πραγματικότητα για έναν χρόνο χωρίς σύνδεση

Μια ανάλυση πάνω στη μουσική | Μια ανάλυση πάνω στην φιλοσοφία | Ένας τρόπος να καταπολεμήσεις το Αλτζχάϊμερ

2010-12-20T14:05:00.000+02:00

Η Stanford Encyclopedia of Philosophy φτύνει κατάμουτρα τον εραστή της φιλοσοφίας, αναφορικά στην φιλοσοφία της μουσικής, με την εξής πρόταση:

Philosophy of music is the study of fundamental questions about the nature of music and our experience of it. Like any ‘philosophy of X’, it presupposes a knowledge of its target area of study.

Ο Frege, είχε την διορατικότητα να προτείνει μια φιλοσοφική αλήθεια (ή πιό απλά έναν πανέμορφο φιλοσοφικό γρίφο) λέγοντας πως κάποιος μπορεί να μιλήσει για νόημα εκεί που μπορεί να μιλήσει για κατανόηση. Βέβαια ο Frege έχασε τις χάντρες του στο τέλος. Λίγο αργότερα, ο Wittgenstein που απεχθανόταν την καρτεσιανή συνήθεια (η οποία μπορεί κάλλιστα να μεταφερθεί σαν πρόταση που θα ακούγαμε σε μάθημα γιόγκας "ας κοιτάξουμε βαθιά μεσα μας" και βαθιά αναπνοή) αναφέρει στο Culture and Value:

[...]Understanding and explaining a musical phrase. - Sometimes the simplest explanation is a gesture; on another occasion it might be a dance step, or words describing a dance. But isn't understanding the phrase experiencing something while whilst we hear it? In that case what part does the explanation play? Are we supposed to think of it as we hear the music? Are we supposed to imagine the dance, or whatever it may be, while we listen? And suppose we do do this - why should that be called listening to the music with understanding?[...]

[...] Appreciating music is a manifestation of the life of mankind. How should we describe it to someone? Well, I suppose we should first have to describe music. Then we could describe how people react to it. But is that all we need do, or must we also teach him to understand it for himself? Well, getting him to understand and giving him an explanation that does not achieve this will be "teaching him what understanding is" in different senses of that phrase. And again, teaching him to understand poetry or painting may contribute to teaching him what is involved in understanding music. [...]

Ο Hume σημειώνει: "Truth is disputable; not taste: what exists in the nature of things is the standard of our judgement; what each man feels within himself is the standard of sentiment. Propositions in geometry may be proved, systems in physics may be controverted; but the harmony of verse, the tenderness of passion, the brilliancy of wit, must give immediate pleasure".

O Sartre ως σωστός ιδεαλιστής αντιμετωπίζει τα μουσικά έργα (και γενικά κάθε μορφή τέχης) σαν πνευματικά/φανταστικά (οι φιλόσοφοι κάπου εδώ θα τραβάνε τα μαλλιά τους γιατί δεν γίνεται να δίνω ίδιο βάρος στις λέξεις πνευματικά και φανταστικά αλλά ποτέϊτο-πατέϊτο) αντικείμενα και εμπειρίες. Έχει προβλήματα ως σκέψη, αλλά μου αρέσει.

Κλείνoντας την απαραίτητη και λιγάκι μακροσκελή ανάλυση περί μουσικής έχω να πώ πως η αλήθεια κρύβεται σε δύο πρότασείς (κ στους σεξ πίστολς). Αφενός στην παραδοχή από μέρους της μεγάλης αυτής διαδικτυακής βιβλιοθήκης, ότι η φιλοσοφία της μουσικής προσφέρει περισσότερους γρίφους από κάθε άλλη μορφή τέχνης, και αφετέρου στον σχολιασμό του Feynman. Ως συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων, καταλήγει όπως όλα τα πράγματα τελικά στην ζωή σε μία και μόνο πρόταση:

Ο φαντασμένιος λέει πως πίσω από κάθε μπλόγκερ κρύβεται μια και μονο επιθυμία (επίσης λέει πως στο σεκς όλα επιτρέπονται. Να θυμηθώ να τον ρωτήσω τι εννοεί). Θα την μεταφέρω με το δικό μου προσωπικό στοιχείο λέγοντας πως είναι η επιθυμία του να δημοσιεύεσει τη λίστα με τα αγαπημένα του τραγούδια μαζί με μία ανάμνηση για το καθένα. Γιατί κάθε τραγούδι έχει βάρος. Θα είναι για σένα κάτι σημαντικό και ας μην αξίζει τίποτα για όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι σαν μια μυρωδιά. Σαν μια γεύση. Θα ξυπνήσει όλες τις αναμνήσεις και θα ξεσηκώσει μια όμορφη θύελα. Τόσο απλά και τόσο ωραία.

20. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Round Round

Για το χτύπημα κάτω από το γραφείο και πως να παραδέχεσαι τα λάθη σου.
19. Caribou - Odessa

Για τις φωνές που σου μιλάνε τα βράδυα.

18. Τindersticks - Harmony around my table

Για τον ωκεανό.
17. Crocodiles - Stoned to death
Για την στιγμή που πάτησα το πόδι μου σε αυτό το μαγαζί και χάθηκαν όλα.

16. Deerhunter - Desire lines

Για τα τζάμπς.

15. Playground Noise - Last Cigarette

Για το τελευταίο τσιγάρο που μοιραστήκατε.
14 .Yeasayer - ONE
Για το ξύπνημα σε βρεγμένα δωμάτια και για τον χορό.

13. Beach House - Walk in the park

Γιατί δεν είναι το καλύτερο χιπ-χοπ κομμάτι στην ιστορία.
12. She and Him - Lingering Still
Για το βιβλίο που βρέθηκε στον δρόμο.

11. Black Keys - The only one

Για την θύμιση.

Λοιπόν:

ανάλυση στην μουσική τσέκ
ανάλυση στην φιλοσοφία τσέκ
καταπολέμηση αλτζχάϊμερ μέσω καταγραφής μνήμης τσεκ
μεταφορά χαρμόσυνου χριστουγεννιάτικου μηνύματος τσέκ

Η συνέχεια της λίστας τις επόμενες μέρες που θα σκεφτώ αν θα παρουσιάσω και την συνταγή μου για την καλύτερη λεμονόπιτα που θα έχετε φτιάξει/φάει ποτέ ή αν θα την πάρω στον (σκηνοθετημένο) θάνατο μαζί μου. Το μπι κοντίνιουντ....

"This is water"

2010-12-14T22:12:00.000+02:00

But most days, if you're aware enough to give yourself a choice, you can choose to look differently at this fat, dead-eyed, over-made-up lady who just screamed at her kid in the checkout line. Maybe she's not usually like this. Maybe she's been up three straight nights holding the hand of a husband who is dying of bone cancer. Or maybe this very lady is the low-wage clerk at the motor vehicle department, who just yesterday helped your spouse resolve a horrific, infuriating, red-tape problem through some small act of bureaucratic kindness. Of course, none of this is likely, but it's also not impossible. It just depends what you what to consider. If you're automatically sure that you know what reality is, and you are operating on your default setting, then you, like me, probably won't consider possibilities that aren't annoying and miserable. But if you really learn how to pay attention, then you will know there are other options. It will actually be within your power to experience a crowded, hot, slow, consumer-hell type situation as not only meaningful, but sacred, on fire with the same force that made the stars: love, fellowship, the mystical oneness of all things deep down.

David Foster Wallace

ολόκληρο το (ανατριχιαστικό) κείμενο εδώ.

Εφημεριδοποίημα εγχώριο

2010-12-12T23:05:00.000+02:00

για να με δικαιολογήσω λιγάκι. ήταν κυριακή. είχε έξω κρύο. η πόλη έμοιαζε με Μαργκαρίτα Σίτι όπου στην είσοδο της κάποτε διάβαζε κανείς "Πρωτα κρεμάμε, μετά ρωτάμε". Βρέθηκα αντιμέτωπος με μία λευκή κόλλα χαρτί, μερικά άξυστα μολύβια και έναν ενοχλητικό ήχο που ερχόταν από το μπάνιο. Κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι λοιπόν έφτιαξα άλλο ένα εφημεριδοποίημα, ακολουθώντας το έργο του κ. Κλεόν, αλλά αυτό δε το πέταξα. Επειδή ο ήχος από το μπάνιο παρέμενε ενοχλητικός, αποφάσισα να φτιάξω άλλο ένα.

On going out to get the mail

2010-12-08T23:18:00.000+02:00

....υπάρχουν στιγμές που δε σου έρχεται τίποτα. Λέξεις, εικόνες, ήχοι, μυρωδιές, πράγματα στο κεφάλι, πράγματα που κολλάνε από κάτω και σε ενοχλούν όσο περπατάς. τίποτα.
για αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, ανοίγεις μία μπύρα, πηγαίνεις στην βιβλιοθήκη, ανοίγεις τυχαία σε μία σελίδα και διαβάζεις με δύναμη....

the droll noon
where squadrons of worms creep up like
stripteasers
to be raped by blackbirds.
I go outside
and all up and down the street
the green armies shoot color
like an everlasting 4th of July,
and I too seem to swell inside,
a kind of unknown bursting, a
feeling, perhaps, that there isn’t any
enemy
anywhere.
and I reach down into the box
and there is
nothing—not even a
letter from the gas co. saying they will
shut it off
again.
not even a short note from my x-wife
bragging about her present
happiness.
my hand searches the mailbox in a kind of
disbelief long after the mind has
given up.
there’s not even a dead fly
down in there.
I am a fool, I think, I should have known it
works like this.

Burning in Water

Drowning in Flame

C.Bukowski

επιστρέφεις στον καναπέ, η μπύρα σχεδόν τελειώνει, γυρνάς στην μαγική στιγμή και περιμένεις μήπως και ξαναγυρίσουν οι λέξεις όταν το χιόνι λιώσει.....

------
photo:js

*παραφράζοντας το γνωστό ρητό από το άρωμα γυναίκας "when in doubt, listen to charles"

ρε σύ, σε ποιά στάση κατεβαίνουμε είπαμε?

2010-11-27T01:50:00.000+02:00

ρούχα Τσέκ
μπουφάν για πολικό ψύχος Τσέκ
σκουφάκι και γάντια για μεταλλαγμένους Τσέκ
μπλουζάκι poplie να γίνει χαμός Τσέκ
χίπστερ γυαλιά χωρίς φακούς (για να με δεχτούν ως ίσο) Τσέκ
πενάκια και καινούριο σημειωματάριο Τσέκ
μουσική στα αυτία (αυτό, αυτό, αυτό και αυτό) Τσέκ
μουσική για υπνοπαιδεία (ναί και ναί) Τσέκ
βιβλίο για το ταξίδι (και ένα paper για το φίλινγκ) Τσέκ
δεύτερο βιβλίο για το ταξίδι μήπως κάτι συμβεί Τσέκ
κοχυλοκάρτα με ημερήσια εισητήρια ήδη μέσα Τσέκ
πνευματική και σωματική ετοιμότητα ...τσέκ?
μελαγχολία ανεξήγητη πριν το ταξίδι Τσέκ
αϋπνία πριν το ταξίδι ντάμπλ Τσέκ

να θυμηθώ:

να πάρω δώρα
να ψάξω να βρώ τους πραγματικούς μου φίλους και να ζήσουμε όλοι άθλια ευτυχισμένοι
να περπατήσω ξυπόλητος στο κρύο
να πεταχτώ μεθαύριο στα στούντιο και με τσαμπουκά να μπουκάρω την ώρα που κάνει εκπομπή ο φίλος μου ο τζάρβις και να φωνάξω "ποπλάϊ ρούλζ" και μετά να του ζητήσω να πάμε για μπύρα να τα πούμε και στο τέλος να του ζητήσω ένα τσάμπα εισητήριο για το πριμεβέρα του χρόνου και για τον φίλο μου το fieldmoon γιατι ο φαντασμένιος θα είναι στο παράδεισο να κυνηγάει αγγελικά φτιαγμένα πλάσματα και να πάρει συνέντευξη .... μα από ποιόν? μέχρι και ο ίγκι στην κόλαση κατέληξε.
να καθίσω μπροστά σου χωρίς λέξεις, χωρίς ήχους χωρίς κανέναν και τίποτα απλά να κοιτάω την γή να αλλάζει με σένα μεσα και έξω από αυτήν
να πάω για μαθήματα με την μηχανή μου
didn't anybody tell you how to gracefully disappear in a room.... ναί να θυμηθώ να εξαφανιστώ
να θυμηθώ να...

Ένα ποίημα, ένα απόσπασμα και μια ζωγραφιά και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά

2010-11-24T01:48:00.000+02:00

Ένα απόσπασμα:

εγώ δε ξέρω από ποιά κοιλιά έχω βγεί. Ίσως να με γέννησε η Γιαγιά, η Γιαγιά έχει γεννήσει όλο τον κόσμο μες στο σπίτι. Νομίζω πως έχει γεννήσει και τον Στρατηγό κι όταν τη φωνάζω "Μπαμπά" της φυτρώνουν και μουστάκια κάτω από τη μύτη. Ίσως όμως και να ήρθα στη γη κατευθείαν. Ίσως ο Θεούλης να με πέταξε μια νύχτα κατα λάθος, ίσως να είμαι κι ο Χριστός και να μην το ξέρω, γιατί κι αυτός το ανακάλυψε μόνον όταν τον βάλανε πάνω στο Σταυρό και τούπε ο Θεός:

«Δώσε μια κλωτσιά και ξανανέβα αμέσως, διότι είσαι ο γιός-μου. Τόσα χρόνια δεν τοχες καταλάβει γιατι μονο θαύματα ήξερες να κάνεις, και δεν είχες μπιτ μυαλό».

Πάντως απ'όπου και να ήρθα, μ'αρέσει πολύ εδώ κάτω κι όταν πεθάνω, θα ήθελα να πάω στον Παράδεισο, αλλά και πού και πού να πετάω κάτω στη γη, να κάνω και κανένα θαύμα, να κλέβω τη νύχτα γιαούρτια μέσα στα μαγαζιά, και να τα τρώω το πρωϊ, καβάλα σ'ένα συννεφάκι"

Κασσάνδρα και ο λύκος*

Μαργαρίτα Καραπάνου

Ένα ποιήμα:

Κύριε Όστιν πήγα να το προσπαθήσω και εγώ με ελληνική εφημερίδα. Φεύ. Η πρώτη μου προσπάθεια κατέληξε σε κάτι που έμοιαζε με το παρακάτω (από φόβο μήπως και πάρει δική του ζωή το έσκισα αμέσως οπότε η φωτογραφία του είναι αδύνατη αλλά ελπίζω να είναι ξεκάθαρο το αποτέλεσμα μου):

τα

Σαμαρά

κια

κρύβω

σου

κατο ουρώ

τον

τοίχο.

οπότε αποφάσισα να μην προσπαθήσω άλλο και να τοποθετήσω εδώ ένα δικό σας** που με έκανε να χαμογελάσω.

Μια ζωγραφία***:

* η δικιά μου υπογραφή βρίσκεται κάτω από τη δικιά σου.

** Μ. θένκς. Είναι εκπληκτικό.
***εδώ τόσα πολλά ακόμα... τι να πείς;

You will meet a tall dark stranger

2010-11-22T11:38:00.000+02:00

Woody γέρασες και εσύ. Μπορεί να μην έχεις αλλάξει καθόλου από όταν ήσουν παιδί (τουλάχιστον όπως το περιγράφεις στη εκπλητκιή αρχή της άννι χόλ). Ίσως και να έχεις αλλάξει αρκετά. Δεν έχει σημασία. Είσαι σταθερός και τίμιος. Οι τίτλοι στην αρχή. Το τζάζ διαμαντάκι που δεν γίνεται να φύγει. Ο δικός σου κόσμος με τις ανάγκες του, με τα ψέματα του, με την αλήθεια που είναι τελικά πανομοιότυπη στην άλλη πλευρά του ατλαντικού σε αντίθεση με αυτό που περίμενες. Ένας κόσμος με εμμονές. Όπου σημασία έχει μόνο τι θα συμβεί όταν ευχηθείς σε ένα αστέρι....ε?

The Abilene paradox

2010-11-18T01:04:00.000+02:00

On a hot afternoon visiting in Coleman, Texas, the family is comfortably playing dominoes on a porch, until the father-in-law suggests that they take a trip to Abilene [53 miles north] for dinner. The wife says, "Sounds like a great idea." The husband, despite having reservations because the drive is long and hot, thinks that his preferences must be out-of-step with the group and says, "Sounds good to me. I just hope your mother wants to go." The mother-in-law then says, "Of course I want to go. I haven't been to Abilene in a long time."
The drive is hot, dusty, and long. When they arrive at the cafeteria, the food is as bad as the drive. They arrive back home four hours later, exhausted.
One of them dishonestly says, "It was a great trip, wasn't it?" The mother-in-law says that, actually, she would rather have stayed home, but went along since the other three were so enthusiastic. The husband says, "I wasn't delighted to be doing what we were doing. I only went to satisfy the rest of you." The wife says, "I just went along to keep you happy. I would have had to be crazy to want to go out in the heat like that." The father-in-law then says that he only suggested it because he thought the others might be bored.
The group sits back, perplexed that they together decided to take a trip which none of them wanted. They each would have preferred to sit comfortably, but did not admit to it when they still had time to enjoy the afternoon.