ασύνδετα άσχετα ή όχι

Χαρτάκι· με το αριστερό χέρι κρατιέται σταθερό, έτοιμο να δεχτεί το φορτίο του θανάτου. Το απλώνεις ομοιόμορφα στην λευκή, διάφανη επιφάνεια, και φτάνοντας στην απαραίτητη ποσότητα, με τον δεξί σου αντίχειρα δημιουργείς ένα μικρό κενό στην άκρη, όπου θα τοποθετήσεις το φίλτρο. Επιτρέπεις στους δείκτες να ακουμπάνε μεταξύ τους,  τους περισσότερους τους βοηθάει στο στρίψιμο, και δίνεις μορφή και ζωή στην μασκοφόρα φιγούρα. Όταν είναι σφιχτό και έτοιμο να κλείσει, του προσφέρεις το σάλιο σου.

Γιατί ήρθες;

Δεν είχα που αλλού να πάω;          μπορώ να αφήσω τη ζακέτα μου εδώ; δε θέλω να τρέξουν νερά στο πάτωμα...

Άστο σε μένα. Βγάλε και τα ρούχα σου· θα σου φέρω στεγνά.

Από το μέσα δωμάτιο ακούστηκε η φωνή της δημοσιογράφου, εύθραυστη και γεμάτη ζεστασία «και δεν είναι δύσκολο αυτό;» «τί είναι δύσκολο; μαζευτήκατε αμέσως. Είναι η προφανής αντίδραση. Κι όμως, υπάρχει κάποια στιγμή που όλοι αναρωτιούνται τι είναι δύσκολο; τι μας κρατάει στη θέση που βρισκόμαστε; πεποιθήσεις; κοινωνικές συμβάσεις; υποχρεώσεις; ιδεολογίες; τι είναι πιο ισχυρό από την ίδια τη ζωή; καταλαβαίνω τι σκέφτεστε· πως όλα τα παραπάνω ορίζουν, και ίσως, προϋποθέτουν, την ίδια τη ζωή. Είναι όμως αλήθεια αυτό; εξελιχθήκαμε για να παραμείνουμε έρμαιο τον αναγκών μας; κι όμως απολαμβάνουμε τον έρωτα· αποζητάμε την θλίψη· ερεθιζόμαστε με την απογοήτευση. Όλα αυτά δεν αποδεικνύουν μέσα από την άρνηση πως τίποτα δεν είναι δύσκολο; Ο θάνατος είναι η μοναδική δυσκολία στη ζωή, κι όμως είναι τόσο απλός και γρήγορος· είναι αποτέλεσμα της αντίφασης με την ίδια του την φύση.»

Θέλοντας να βρώ τα τσιγάρα μου, κάποια στιγμή απομακρύνθηκα. Στάθηκα στην άκρη και τους παρατήρησα. Ήταν τόσο όμορφα. Οι εκφράσεις τους ήταν υπέροχες. Οι κινήσεις τους τόσο ήρεμες. Σαν κατα την διάρκεια μιας προβολής,  κάποιος καταλάθος μείωσε την ταχύτητα αναπαραγωγής. 

Χάθηκαν τα γράμματα σου. Όλα εκτός από ένα. Πλέον το κουβαλάω μαζί μου, στο πορτοφόλι μου. Φοβάμαι μην το χάσω και αυτό, μα ξέρω τουλάχιστον πως αν συμβεί, θα μπορώ να κατηγορήσω μονο εμένα, και όχι κάτι που δεν ελέγχω. Χάθηκαν, τώρα που σταμάτησε η αλληλογραφία μας. Μετακόμισες;

Δεν ακούω καλά. Το ξέρω. Ο καιρός εδώ είναι χάλια. Δε θέλω να σε ρωτήσω για τον καιρό. Μια χαρά. Κρατάω τα δάκρυα μου· δε ξέρω τι να ρωτήσω. Δεν ακούω καλά. Είσαι καλά; Μια χαρά. Δε θα καταφέρω να δείξω πως η ερώτηση αυτή κρύβει όλη μου τη δύναμη και πως αν μείνει αναπάντητη ίσως και να πεθάνω. Ναί· αντίο. Τι θα έλεγε αν βρισκόταν δίπλα μου; θα ήταν τόσο στεναχωρημένη.

Βρήκα λέξη. 

Πές μου.

Θυμήσου τους κανόνες· δικός σου ορισμός, αυτοσυνεπής.

Ακούω.

Χιόνι.

--------------

pic via bee