ein hauskonzert

Ο ήχος από το παλιό τηλέφωνο έφτασε ως το κρεββάτι· τέσσερις τα ξημερώματα, και αμέσως ξέρω πως κάτι δεν ταιριάζει. Άτακτα κρατώντας το σπίτι στο σκοτάδι, προχωράω προς το σαλόνι όπου βρίσκεται το τηλέφωνο και το σηκώνω. 

Παρακαλώ; 

Μίλησε μου. 

Δεν μιλάω. 

Πές μου κάτι. 

Όσοι βρίσκονται εδώ είναι νεκροί, λέω, και κατεβάζω το ακουστικό στη θέση του. 

Ακολουθώ την αντίθετη πορεία με τα χέρια μπροστά μην χτυπήσω πουθενά, και λίγο πριν φτάσω στο δωμάτιο στρίβω δεξιά για να μπώ στο μπάνιο, όταν το τηλέφωνο ξαναχτυπά. Σκατά. 

Τρέχοντας χτυπάω στην τσάντα που είναι παρατημένη στο πάτωμα, άϊ γαμήσου και εσύ, και σηκώνω με δύναμη το ακουστικό. 

Δεν καταλαβαίνεις; πεθάναν όλοι. Δεν υπάρχει τίποτα πια εδω μέσα. Μονο αναμνήσεις. Δαχτυλίδια από προτάσεις που μείνανε αναπάντητες, κάρτες με ένα ατελείωτο υπόλοιπο, μονο βρώμα και σαπίλα, δεν το καταλαβαίνεις; μην ξαναπάρεις τηλέφωνο. Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να πάω να τους βρώ και εγώ, γιατί δε με αφήνεις να επιλέξω εγώ πως και πότε; τους πλένω, τους λούζω τα μαλλιά, κόβω τα νύχια τους, καθαρίζω τους λεκέδες από τα λινά, ρίχνω λεμόνια και μυρωδικά. Σε παρακαλώ. 

 Από την άλλη πλευρά, ένας αναπτήρας ακούγεται να εργάζεται και να προσφέρει ζωή σε ένα τσιγάρο που το χρώμα του και η μυρωδιά του καταφέρνουν να ταξιδέψουν μέσα από χιλιόμέτρα - πόσα; - καλωδίων και μεταλλικών συνδέσεων, φτάνοντας στο δωμάτιο μου. Χείλια ανοίγουν και ελευθερώνουν μόρια καπνού σε ένα δωμάτιο που δεν μπορώ καν να φανταστώ πως είναι. Δε θέλω. 

Σε παρακαλώ. 

Από εδώ που βρίσκομαι μπορώ να δώ την άκρη του κρεββατιού μου. Ένα σεντόνι μπλεγμένο σε ένα πόδι καταλήγει στο πάτωμα καλύπτοντας ρούχα και εσώρουχα. Το ρολόϊ στο ραδιόφωνο δείχνει τέσσερις και μηδέν. Ένα ζεστό φώς εμφανίζεται από το υπνοδωμάτιο και εξαφανίζεται ύστερα από λίγο. Σκέφτομαι πως έφτασα εδώ. Όχι. Σκέφτομαι πως θέλω να γυρίσω στο κρεββάτι μου και να κοιμηθώ δίχως να καταλάβω. Φοβάμαι όμως να επιστρέψω σε αυτό το κρεββάτι. Απλώνω τα χέρια μου ψάχνοντας κάποιο μέρος να σταθώ, συνειδητοποιώντας ότι το ακουστικό βρίσκεται ακόμα στο δεξί μου χέρι. Αργά το φέρνω κοντά στο αυτί μου.

Μίλησε μου. 

Προσπάθησε να καταλάβεις για πάντα πως δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα δικό σου. Καήκανε όλα στη φωτιά. Ζωντανά και πλέον νεκρά. Κλείσε και άσε με να κοιμηθώ επιτέλους. Κλέισε γαμώ το. Κλείσε .... 

 Παρατάω το ακουστικό και πηγαίνω πρός το μπάνιο, δε θέλω να σκεφτώ τίποτα. Είναι τέσσερις η ώρα, σε λίγο θα είναι πέντε και μετα έξι, ύστερα εφτά. Περνώντας μπροστά από την πόρτα του υπνοδωματίου βλέπω την ώρα· τέσσερις και μηδέν. Ακουμπάω την πλάτη μου στο στήριγμα της πόρτας και γλυστράω προς τα κάτω. Προσπαθώ να θυμηθώ το όνειρο που έβλεπα πριν το διακόψει ο ήχος του τηλεφώνου. Ένα όνειρο στο οποίο δεν υπήρχα. Ένα όνειρο δανεισμένο από ένα βιβλίο, ένα ποίημα ή την φαντασία ενός ανθρώπου που έτυχε να κάτσω δίπλα του στο τρένο, και ακουμπώντας πάνω μου στην προσπάθεια του να σηκωθεί να φτάσει στην έξοδο μου μετέφερε μια εικόνα. Μια ορχήστρα από μαύρες μικροσκοπικές φιγούρες. Έγχορδα σφιχτά περασμένα σε μικροπλασμένα χέρια. Βιόλες, ένα κόκκινο τσέλο και μια σειρά γεμάτη από βιολιά σε όλα τα χρώματα. Στα αριστερά βρίσκονται τα πνευστά. Κλαρινέτα, τρομπέτες, σαξόφωνα, σεγκ, φλάουτα. Απέναντι βρίσκονται τα κρουστά και δίπλα τους ένα πιάνο με το δεξί πετάλ σπασμένο. Στο κέντρο τους βρίσκεται ένα καβαλέτο που καίγεται. Ένα όνειρο είναι, σωστά; ποιανού όμως; δεν χρειάζεται να ανησυχώ, ε; 

Το ακουστικό κρέμεται ανάποδα από το καλώδιο του πηγαίνοντας δεξιά αριστερά σαν δείκτης ρολογιού. Σηκώνομαι και προχωράω προς την βάση του.  Κρατάω πλέον το ακουστικό κοντά στο κεφάλι μου.

Γιατί δεν γύρισες να κοιτάξεις όταν έφυγες;
Δεν ξέρω, είπα.
Σε ευχαριστώ. Αμέσως μετά, κόπηκε η γραμμή. Κοίταξα το ρολόϊ.

4:01.