Ο ΜακΆρθουρ, το δέμα και ο υπέροχος αυτός πλανήτης που λέγεται γή.

Οι υποτροφίες ΜακΆρθουρ, ή αλλιώς "genius grants", δίνονται σε ανθρώπους που δείχνουν "exceptional merit and promise for continued and enhanced creative work." Σύμφωνα με το ίδιο το ίδρυμα, τα βραβεία αυτά δεν δίδονται ως επιβράβευση για την επιτυχία/επίδοση του αποδέκτη σε κάποιον τομέα, όσο για την επένδυση σε έναν άνθρωπο δημιουργικό, μοναδικό και ξεχωριστό και κυρίως πρωτοπόρο. 

 Όταν λοιπόν παρέλαβα το δέμα πρόσεξα πως στη θέση όπου βρίσκεται πάντα το όνομα του αποστολέα, υπήρχε το όνομα ΜακΆρθουρ. 

 Οφείλω να ομολογήσω, με κάθε σεβασμό, πως δεν δίστασα για μια στιγμή. Ούτε ένα μειδίασμα βρέ παιδί μου, να δείξω μια έκπληξη, ένα κάτι. Τίποτα. Ήταν ,ή μάλλον είναι ακόμα, αναμενόμενο. 

 Από την μια πλευρά, η συνεισφορά μου στον σημαντικό τομέα της φυσικοχημείας με την ανίχνευση πολωμένου υδρογόνου και από την άλλη η πολύτιμη μου βοήθεια στην επέκταση της κατανόησης των βαθύτερων μυστηρίων των κινήσεων πολυατομικών μορίων τυχαίας συμμετρίας, χρησιμοποιώντας απλή άλγεβρα στροφορμής. Από τον βορρά, οι διαγεγραμμένοι υπέρτιτλοί, υπότιτλοι και τα υποχθόνια φιλοσοφικά ερωτήματα που θέτω και από τον νότο τα κείμενα που κανείς δεν καταλαβαίνει. Όλα τα παραπάνω αδιαμφησβήτητα συνθέτουν μια προσωπικότητα που ταιρίαζει στην περιγραφή που δίνεται από τον ιστότοπο του ιδρύματος ΜακΆρθουρ. 

 Βέβαια... πως να το πώ. Το μυαλό είναι μια εκπληκτική μηχανή και λειτουργεί δίχως έλεγχο. Μα τα βραβεία δεν δίνονται μονο σε Αμερικάνους πολίτες; Όχι. Δε με πτόησε αυτό. Μπορεί μέσα στο τεράστιο κουτί να κρύβεται και η αίτηση για την αμερικάνικη υπηκοότητα. Χάου θότφουλ, σκέφτηκα. Και αυτό οδήγησε στην επόμενη ερώτηση, σαν την πέτρα που ξεκίνησε τα κύματα στην λίμνη. Ναί αλλά το χαρτί διπλώνει. Γιατί το μεγάλο κουτί; Χμ. Αυτό με δυσκόλεψε αρχικά. Αλλά βρήκα την απάντηση ύστερα από μερικούς συλλογισμούς χρησιμοποιώντας βασικές αρχές λογικής και πίνακες αλήθειας. Κανονικά ο δέκτης της υποτροφίας ενημερώνεται με τηλεφώνημα, αλλά επειδή θα βρισκόμουν στο υπόγειο και θα εργαζόμουν, δεν μπόρεσαν να με καλέσουν οπότε αναγκάστηκαν να στείλουν ολόκληρη δορυφορική συσκευή για να συνομιλήσουμε, δια μέσω αυτού του υπέροχου δικτύου ιπτάμενων πομπών και δεκτών που στριφογυρίζουν γύρω από τον μικρό πλανήτη μας, δίχως παρεμβολές και υπό πλήρη μυστικότητα.

 Εκπληκτικά. Καπαρντίνα, μαύρα γυαλιά, σκούρο παντελόνι, 32 βαθμούς εξωτερική θερμοκρασία, χρονικά μεταβαλλόμενος κίνδυνος θερμοπληξίας και με το "δέμα" στο χέρι, μέσω ενός πολύπλοκου μηχανισμού καταφέρνω να φτάσω στο σπίτι έχοντας καλύψει κάθε πιθανότητα να με έχουν παρακολουθήσει έως εδώ. Πήρα ταξί. 

 Έγω και το δέμα. Η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Σίγουρα εγώ, πολλοί γνωστοί μου αμφιβάλλουν. Δεν βιάστηκα. Με έναν κοφτερό σουγιά, άνοιξα με λεπτούς χειρισμούς το εξωτερικό κάλυμμα. Από μέσα ένα ακόμα κουτί. Έ τα παλιόπαιδα. Να με παιδέψουνε θέλουν. Άσπρος φάκελος. Τζόν Στρέκφους, γραμμένο με προσοχή. Οι ιδρωτοποιοί αδένες μου ενεργοποιούνται, είμαι και εγώ άνθρωπος, λύγισα. Ακούω ήδη τον ρούλο στα ντράμς. Εντ δε ΜακΆρθουρ φέλλοουσιπ γκόουζ του ...... 

Μια φωτογραφία. Τρείς άνθρωποι πάνω σε άλογα σε έναν χώρο που θυμίζει ... ράντσο. Καουμπόιδες. Και μέσα στο κουτί.... είναι αλήθεια; 

 Ένας πολύ καλός φίλος είχε πεί πως η μεγαλύτερη εμπειρία που του προσέφερε η θητεία στον στρατό ήταν το ότι έκανε παρέα με ανθρώπους που "ποτέ δε θα γύριζε να κοιτάξει". Στην αυτόματη απάντηση πως η ανάγκη και οι συνθήκες συμβάλλουν σε όλο αυτό απάντησε "υπάρχει όμως καί κάτι ακόμα. Δεν το νιώθεις για όλους εκει μέσα. Σε κάποιο σημείο βρίσκεις ένα κοινό σημείο. Δεν έχει σημασία τι είναι. Το βρήκες σε αυτές τις συνθήκες αλλά είναι τοσο σημαντικό να καταλάβεις πως δεν έχει τίποτα από όλα αυτά σημασία. Το μοναδικό που πρέπει να κρατήσεις μαζί σου είναι ότι βρήκες ένα κοινό σημείο με έναν άνθρωπο. Είναι απέναντι σου. Τόσο διαφορετικός. Στις απόψεις του, στον τρόπο που μεγάλωσε, στον τρόπο που σκέφτεται. Όμως βρήκες ένα κοινό σημείο και πρέπει να θυμάσαι πως αυτό είναι αρκετό γιατί υπάρχουν στιγμές, όπως η στιγμή που χαιρετάει ο ένας τον άλλον και κλαίς πάνω του, που καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο." 

 Το δέμα δεν ήρθε από κάποιον που υπηρετήσαμε μαζί. Ήρθε από κάποιον που μοιραστήκαμε ένα γραφείο μαζί για ένα χρόνο. Από έναν άνθρωπο που κάθε μεσημέρι συζητάγαμε για την θρησκεία, την φυσική, την φιλοσοφία, την πολιτική, την οικονομία, τους έλληνες, τους αμερικάνους, τις διαφορές στο εκπαιδευτικό σύστημα, το κοινωνικό, τα προβλήματα, την διασκέδαση, το φαγητό. Είχε πεί πως στην αμερική χρησιμοποιούνε μια έκφραση, πως άμα δε θές να χάσεις τους φίλους σου δεν μιλάς για τον θεό και την πολιτική. Διαφωνήσαμε μαζί σε αυτό. Σε όλα τα άλλα διαφωνούσαμε ο ένας με τον άλλον. Βρήκαμε κάτι κοινό. 

 Μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις, υπήρχε και η τυπική συζήτηση για τις αμερικάνικες ταινίες και όλα αυτά που βλέπεις, για να καταλήξουμε στους καουμπόιδες και στην πρόταση "θέλω να μάθω λάσο. Ξέρω, μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας, φοράω τρύπια ολ στάρ, αλλά θέλω να μάθω λάσο". 

 Έτσι ένα χρόνο μετά, μπορώ με περηφάνεια να πώ πως είμαι κάτοχος λάσου. Tο αυθεντικό. Αμερικάνικο. Και όχι μονο ενός είδους, αλλά δύο διαφορετικών. Σκληρό και μαλακό. Και ένα δεξί σπιρούνι. Αγαπημένοι μου φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, στην επόμενη πορεία, ή έστω και στον δρόμο, αν δείτε κάποιον με λάσο στο χέρι καβάλα πάνω σε ένα άσπρο ποδήλατο ελάτε να πείτε ένα "χουρέι". 

Όσο για το σπιρούνι, ήδη βρήκε τη θέση που του ανήκει....

 Mike, ένα ευχαριστώ δεν είναι ειλικρινά καθόλου αρκετό. Είναι το μονο που έχω όμως. Ευχαριστώ. Thank you.