δευτερόλεπτα μιας νύχτας νεκρής

Το ύφασμα της σκηνής επιτρέπει ελάχιστο φώς να φτάσει στο εσωτερικό της. Όμως είναι σίγουρο πως αυτό που περπατάει απ'έξω είναι μια τίγρης. Τα βήματα της γίνονται αντιληπτά αν ακουμπήσεις το χέρι σου στο χώμα και σταματήσεις να αναπνέεις. Η μυρωδιά της. Η απαλότητα αυτού του υπέρχου αιλουροειδούς. Η κάθε της ανάσα μετακινεί στιγμιαία την επιφάνεια της σκηνής, προδίδοντας διαρκώς την θέση της.  Ίσως αυτός να είναι ο σκοπός της. Να γνωρίζεις πως βρίσκεται εκεί έξω. Αν κλείσεις τα μάτια και είσαι τυχερός, πιθανόν και να την δείς. Βαθύ πορτοκαλί σαν τις φωτογραφίες του ήλιου. Μαύρες ρίγες και άσπρο περίγραμμα αυτιών. Αμέσως η φαντασία σου μαζεύεται γύρω από τα δόντια της, όταν ξαφνικά, απο μερικές έγχρωμες φωτογραφίες τα δόντια μεταμορφώνονται σε σκίτσα χρωματιστά· ακρυλικές σταγόνες αίμα πέφτουν χάμω, δόντια υπερμεγέθη που φτάνουν τόσο ψαμηλά που νομίζεις ότι τα ακούς να γδέρνουν το έδαφος και ένα χαμόγελο να χαμογελάει κάθε φορά που το γδάρσιμο δυναμώνει σε ένταση. Φαντάζεσαι αυτό το υπέροχο τρίχωμα· να μπορούσες να αρπάξεις μια τούφα από το μαλακό τρίχωμα της και να την αφήσεις να σε παρασύρει όπως οι κολυμβητές όταν πιάνονται από τις ουρές των δελφινιών. Είναι εκεί έξω. Είσαι σίγουρος πλέον. Δεν κουνιέσαι. Δεν σηκώνεσαι να κλείσεις καλύτερα την είσοδο. Γνωρίζεις πως δεν θα προσφέρει μεγαλύτερη προστασία. Ώσπου σταματά και μαζί της η αναπνοή σου. Αναρωτιέσαι ποιος θα χάσει πρώτος σε αυτό το παιχνίδι δύναμης. Η ψυχή σου που θέλει να βγεί έξω και να γίνει αέρας, ή η εξουσία στις κινήσεις της;

Ζεσταίνεσαι. Στο λαιμό. Ρυθμικά. 

Είναι εδώ. Μην κουνιέσαι. Κλείσε τα μάτια. Αισθάνεσαι σταγόνες να πέφτουν στην άκρη του ώμου σου. Ησύχασε. Δεν χρειάζεται πλέον να φοβάσαι. Είναι εδώ. Μίλησε της. Και ίσως... μερικές στιγμές αργότερα να σε κρατήσει από το χέρι. Για ένα δευτερόλεπτο.

Θα το ξεχάσεις άραγε ποτέ;