Βρωμιά | think you can wait

Σε αυτό το μέρος περπάτησε πριν όχι και τόσο πολλά χρόνια ένας ιππότης. Δεν πρέπει να σου φαίνεται περίεργο. Υπάρχουν πολλά περίεργα πράγματα γύρω μας που ποτέ δεν τα προσέχουμε. Κάτσε εδώ δίπλα μου να σου πώ την ιστορία του. Έλα θα σε βοηθήσω να ανέβεις. 

Ω, μα ήταν υπέροχος. Ψαχουλεύοντας στα ράφια του μυαλού μου να βρώ τις λέξεις και τη σειρά για να σου περιγράψω την ιστορία του, βρίσκω φωτογραφίες του, χωμένες ανάμεσα σε σκονισμένους τόμους ή καρφιτσωμένες στα πλάϊνα. Ναί έχεις δίκιο πρέπει να τα ξεκινήσω αυτήν την ιστορία από την αρχή της. 

Πως εμφανίστηκε στην πόλη μας δεν το γνωρίζω. Ο ίδιος υποστήριζε πως βρισκόταν εδώ προτού χτιστούν οι πύλες της,  προτού εμφανιστεί ο πρώτος ταξιδιώτης που θα αποφάσιζε αμέσως σαν αντίκρυζε τον πανέμορφο βράχο που αγκαλιάζει την πόλη μας, να κάνει αυτό το μέρος μια πόλη μαγική. Ναί, την πόλη που βρισκόμαστε τώρα. Μην παραξενεύεσαι έτσι εύκολα. Κάποτε ήταν το κέντρο του κόσμου. Ίσως ένα σημάδι της σπουδαιότητας αυτής της πόλης να ήταν και η ύπαρξη αυτού του θαυμαστού έργου. Θα συμφωνήσω· διάλεξα περίεργη λέξη για να τον περιγράψω· όμως δεν ξέρω πως να τον περιγράψω. Ναί, ιππότης. Έτσι θα τον λέμε από δω και πέρα.

 Ο ιππότης ήταν όπως τον έμαθες στα παραμύθια εξωτερικά. Ψηλός πέρα από κάθε φαντασία, κάθε του βήμα μετέδιδε ένα κύμα ισχυρό προς κάθε κατεύθυνση που το ένιωθες να ανεβαίνει προς πάνω ξεκινώντας από τα πόδια γεμίζοντας σε όμως με ενέργεια και όχι φόβο, μέσα σε αυτήν την τεράστια στολή φτιαγμένη από άγνωστα στον άνθρωπο μέταλλο. Ήταν όμως αθόρυβος σαν τον αέρα. Απόδειξη της δύναμης του ήταν αυτή η απαλότητα στα βήματα του, η άνεση κινήσεων μέσα σε αυτήν την τεράστια πανοπλία. Α, κανείς δεν είδε το πρόσωπο του. Όπως στα παραμύθια που μας διαβάζουν όταν είμαστε μικροί, που ο ιππότης κρύβεται πίσω από ένα μεταλλικό προσωπείο, με κονικό στόμα γεμάτο χαρακιές για να μπορεί να κρύβεται μέσα η αναπνοή και έξω να βγαίνει μονο οργή, δύναμη και καυτός αέρας. Σε αυτά όμως στο τέλος φανερώνεται σε αντίθεση με τον δικό μας ιππότη. Αυτός δεν χρειαζόταν να φανερωθεί. Γιατί; μην είσαι ανυπόμονος.

Η πανοπλία του, αν πρόσεξες, σου είπα πως ήταν φτιαγμένη από μέταλλα άγνωστα στον άνθρωπο. Ήταν τόσο καθαρή η επιφάνεια της που μπορούσες να διαβάσεις τα μυστικά της σκέψης σου, χωρίς όμως να βλέπεις την αντανάκλαση του ήλιου. Θα περίμενες κάτι τόσο καθαρό και αστραφτερό να σε τυφλώνει. Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, τόσο δύσκολο που αμέσως ξεχάστηκε και έγινε λήθη σαν την ύπαρξη μας σε αυτήν την πόλη. Ακούστηκαν θεωρίες ότι ήταν αυτόφωτη, ότι δεν ήταν αληθινή, και ίσως όλα αυτά να μην είναι πολύ μακρυά από την αλήθεια, σαν βρισκόσουν όμως μπροστά του τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. Όλες αυτές οι θεωρίες και οι σκέψεις ήταν απλά αποτέλεσμα του μυστηρίου γύρω από την ύπαρξη του. Ή την ανυπαρξία του, πολύ σωστή παρατήρηση έχω να πώ.

Ω, ήταν πανέμορφος.

Ίσως όλα σου έχω πεί μέχρις στιγμή να είναι απλά θολές εικόνες. Μην ανησυχείς γνωρίζω πως υπάρχουν πολλές ερωτήσεις έως εδώ, όμως δεν χρειάζονται όλες απαντήσεις για να πλησιάσεις στην αλήθεια. Αν είναι κάτι που πρέπει να μάθουμε από την ιστορία αυτού του ιππότη, πολύ πιθανόν να συμβεί από μόνο του. Τι έκανε ο ιππότης; αυτή λοιπόν είναι η σημαντικότερη ερώτηση. Δώσε μου μερικά δευτερόλπετα να βάλω τις εικόνες που κολυμπάνε στο κεφάλι μου σε μια λογική σειρά και θα σου πώ αμέσως.

Όπως σου εξήγησα κανείς δεν γνώριζε πως και από πού εμφανίστηκε. Η λογικότερη εξήγηση λοιπόν ήταν πως βρισκόταν πάντα εδώ και απλώς δεν τον πρόσεχε κανείς. Ένα γεγονός που εδραίωσε αυτήν την άποψη είναι πως υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που δεν πίστεψαν ποτέ στον μύθο, όπως τον αποκαλούσαν με περιφρόνηση, του ίππότη διότι πολύ απλά ποτέ δεν τον είδαν. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αληθινός. Ίσως αν σου εξηγήσω τι  ακολουθούσε σαν τον αντίκρυζες για πρώτη φορά, να καταλάβεις γιατί τόσο προβλήματα γύρω από την ύπαρξη του. Ναί είναι αλήθεια κρύβεις δύσκολα ένα άλογο, σου είπα ότι ήταν πιό λευκό και από την πέτρα;, και μάλιστα ένα άλογο με έναν ιππότη που περιφέρονται σε μια πόλη σαν την δική μας. Είναι αστείο όντως, όμως περίμενε. Για να γεμίσω με περισσότερο μυστήριο την ιστορία του, πρέπει να σου πω πως η συνάντηση κάθε ανθρώπου με τον ιππότη, από όσα γνωρίζουμε από μαρτυρίες, ακολουθούσε το ίδιο μοτίβο. Ναί και η δική μου. Δεν εμφανιζόταν από κάπου. Δεν τον άκουγες να σε πλησιάζει. Δεν έφτανες κοντά του αθόρυβα μήπως και τον φοβίσεις και ξανφικά σε ποδοπατήσει, έτσι μικρός όπως θα ήσουν μπροστά του, ναί ναι ειδικά εσύ, αλλά άξαφνα βρισκόταν εκεί. Μπροστά σου.  Έκλεινες τα μάτια και ανοίγοντας τα ήταν εκεί. Στην αρχή δεν μπορείς να ανασάνεις, σιγά σιγά όμως ηρεμείς γιατί νιώθεις πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι. Το άλογο βρισκόταν εκατοστά μπροστά από το πρόσωπο σου κι όμως δεν ένιωθες την ζεστή του ανάσα. Ύστερα από λίγο έσκυβε για το χαϊδέψεις. Τι υπέροχα πλάσματα. Πότε εμφανιζόταν; πολύ καλή ερώτηση. Σύμφωνα πάλι με τις μαρτυρίες, σε απολύτως ασήμαντες στιγμές. Εγώ βρισκόμουν στο σταθμό του τρένου όταν εμφανίστηκε. Σοβαρά, βρισκόμουν στην αποβάθρα και περίμενα το τρένο, όταν εμφανίστηκε μπροστά μου. Το μυαλό μου αμέσως αποφάσισε να διώξει κάθε ήχο, κάθε εξωτερική παρεμβολή και να επικεντρωθεί σε αυτήν την μαγική συντροφιά. Το άλογο αργά έσκυψε και επέτρεψε στον ιππότη να πατήσει στη γή. Ήξερα ποιος ήταν, είχα ήδη ακούσει τόσες ιστορίες γιαυτόν, και να σου εκμυστηρευτώ ανυπομονούσα να τον γνωρίσω, όμως όπως ήδη θα έχεις υποθέσει τίποτα δε σε προετοιμάζει για αυτήν την στιγμή. 

Τι είδα όταν τον κοίταξα; αυτό είναι μια δύσκολη ερώτηση και η απάντηση είναι, όπως σε κάθε δύσκολη ερώτηση, η πιό απλή. Εμένα. Διαφορετικό όμως. Το κονικό κάλυμμα παραμόρφωνε το πρόσωπο μου, όμως ήμουν εγώ. Πιό νέος, ή μάλλον καθαρός, χρωματιστός· ίσως αυτό να έδινε την εντύπωση της ζωντάνιας. Τα μαλλιά μου ήταν διαφορετικά χτενισμένα. Τα χέρια μου κρατούσαν διαφορετικές τσάντες, μάλιστα στο δεξί μου χέρι αν θυμάμαι καλά, πρόσεξα πως κρατούσα μια θήκη ενός τσέλου, ενώ στην πραγματικότητα, σε εκείνη την πλατφόρμα του σταθμού κρατούσα απλώς μια βαλίτσα. Σε κάθε κίνηση του ιππότη, παρατηρούσα και από ένα κομμάτι του διαφορετικού μου εαυτού  όπως κατοπτριζόταν, ή μάλλον φανερωνόταν στην πανοπλία του. Ο ιππότης δεν μίλησε καθόλου. Ξαφνικά στην εικόνα που απλωνόταν στην καμπυλωτή επιφάνεια εμφανίστηκε το τρένο που περίμενα, αλλά δεν άκουσα κανέναν ήχο, ούτε την σειρήνα του, ούτε τη σφυρίχτρα του σταθμάρχη που αναγγέλει την άφιξη του τρένου. Από φόβο όμως μη χαθεί όλη η μαγεία δεν γύρισα να ελέγξω αν πραγματικά είχε σταθμεύσει το τρένο και συνέχισα να κοιτάω την ιστορία μου, όσο ο ιππότης βρισκόταν μπροστά μου και πολύ αργά κουνιόταν δεξιά και αριστερά.....

γιατί σταμάτησα να λέω την ιστορία; γιατί κάπως έτσι τελείωσε. Απότομα. Το τρένο έφυγε, και μέσα σε αυτό βρισκόμουν εγώ, με διαφορετικά ρούχα και ένα πρόσωπο που ποτέ δεν μου φανέρωσε ένας καθρέπτης, τόσο απλό και ήρεμο, και ξεκίναγα για ένα ταξίδι στο οποίο το μονο που όπως φαινόταν χρειαζόμουν μια μικρή τσάντα και τη μουσική μου. Γιατί σου είπα την ιστορία; μα μη στεναχωριέσαι. Κάθε ιστορία μπορεί να σου δώσει κάτι που δεν το περιμένεις. Δε χρειάζεται να έχει αρχή, τέλος ή θεαματική έξοδο. Είναι ο χρόνος και αυτός δε σβήνει. Παραμένει με τις δικές του ατέλειες. Ο ιππότης; από ότι έμαθα έφυγε από την πόλη μας. Μη στεναχωριέσαι. Σίγουρα δε θα ήμουν ο τελευταίος που τον είδε.

Έχεις δίκιο. Μπορεί να μην έφυγε απλά εγώ να μην μπορώ να τον δώ πιά. Είναι παρήγορη η σκέψη πως βρίσκεται κάπου εδώ. Σε χαιρετώ λοιπόν. Που πηγαίνω; πίσω στο σταθμό. Γιατί; μα μήπως και τον ξαναδώ. Μήπως και θυμηθώ πως να κοιτάω.

--------

pic:skantzman