Η λίμνη και η πέτρα.

... κανείς δεν γνωρίζει το περιεχόμενο του ...

όπως κάθε σωστή ιστορία πρέπει να ξεκινήσει με μικρό γράμμα απρόσμενα, σαν έναν άνθρωπο να σου χτυπάει την πόρτα όταν δεν περιμένεις κανέναν. Η πέτρα ξεκινάει την πτώση της στην αρχή της πρότασης "αυτό δεν πάει πουθενά". Μια πρόταση που σε ένα υποθετικό παράλληλο σύμπαν δε θα προκαλούσε μια αλληλουχία γεγονότων ανεξάρτητων. Όμως κάθε πρόταση είναι σαν την πέτρα, σαν τον χρόνο της καθόδου της, σαν τον σκήσιμο στον αέρα.

Ο Γαλιλέος δημιούργησε τον Simplicio σαν έναν ικανό αντίπαλο στην μάχη για την αλήθεια, αν και η ιστορία μας δίνει το δικαίωμα να πούμε πως (δικάιως φυσικά) τον έκανε λιγάκι αδύναμο. Το On the Origin of Species, εκτός από την βάση για την εξέλιξη της ανθρώπινης φύσης από το στάδιο της άνγοιας στο στάδιο της επιλεκτικής αδιαφορίας*, αποτελεί και ένα λογοτεχνικό θαύμα, ύστερα από προτροπή του ίδιου του εκδότη, όπου κάθε πρόταση είναι αντάξια μιας μικρής ντικενσιανής ιστορίας (ίσως ο κύριος Πίκγουικ να αποτελεί έναν Simplicio για την περιγραφή της αγγλικής κοινωνίας και όχι μονο των πανδοχείων). Αυτή την υπέροχη ιδέα ανέλαβαν να συνεχίσουν και τα διάσημα μέλη του  διάσημου X-Club, όπως και ο Michael Faraday στο The Chemical History of a Candle.

Διαβάζοντας το Phantoms in the brain μαθαίνεις τόσα πολλά πράγματα που θές να βγείς στους δρόμους και να σταματήσεις περαστικούς και να τους μιλήσεις για όσα είδες, ένιωσες, για τις προτάσεις που γέλασες με την καρδύα σου, για τις σημειώσεις που κράτησες στο περιθώριο, για τις στιγμές που μεθυσμένος μετέδιδες σήματα μορς πάνω από άδεια ποτήρια, για την σημείωση "Επιστήμη σε ένα καρυδότσουφλο" δίπλα στην αναφορά του σκύλου που δεν γάβγισε σε εκείνο το μυστήριο έγκλημα, για τις ζωγραφίες κύβων Necker σε πεταμένες εφημερίδες, για τον "αποκεφαλισμό ανθρώπων" στον δρόμο ακουλουθώντας τα βήματα του βασιλία Καρόλου ΙΙ ύστερα από την ανακάλυψη του τυφλού σημείου, για τον homunculus ο οποίος ευθύνεται για την αναφορά στο βιβλίο "Sex"  της Μαντόνα και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο που μιλάει για τα πόδια (ή καλύτερα footsie) όπως επίσης και για το αστείο μεταξύ ιατρών να μετονομασθεί ο τίτλος του βιβλίου σε "The Man Who Mistook His Foot For His Penis"**, για την μαϊμού στα πόδια του γιατρού, για το δεξί ημισφαίριο που ευθύνεται για τα συναισθήματα και το αριστερό για την γλώσσα.

Με το χτύπημα της κιθάρας επιστρέφεις πίσω εκεί που βρισκόσουνα και προσέχεις ότι δεν πέρασε δευτερόλεπτο, αλλά τα χείλη πλησιάζουν στο κλείσιμο της πρόταση "αυτό δεν πάει πουθενά". Σταματάς. Ανασαίνεις. Η πέτρα έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση της.

Πρόσθιος Λοβός 2

Γιατρός      Αν πώ «κοκκινοσκουφίτσα», τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Ασθενής     Ένας επιστάτης με δέκα κλειδιά.

Γιατρός      Μήπως ξέρετε την ιστορία της; Μπορείτε να μου την διηγηθείται;

Ασθενής     Ένας κηνυγός σ'ένα δάσος με τη γυναίκα του. Είναι ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα. Της φτιάχνουν μια μικρή κόκκινη κουκούλα. Το κοριτσάκι είναι πολύ όμορφο. Το χρώμα τον τραβάει. Εκείνη αρχίζει να τρέχει, ο λύκος τρέχει και αυτός, για να την πιάσει και να την καταβροχθήσει. Ίσως δεν τα λέω πολύ καλά.

Γιατρός      Πολύ ωραία. Τώρα θα δοκιμάσουμε κάτι πιο δύσκολο. Πάρτε αυτές τις τρείς λέξεις : κρίση, υπουργός, πρόεδρος. Φτιάξτε τώρα μια πρόταση με αυτές τις λέξεις.

Ασθενής     Ο πρόεδρος ζήτησε από την κουζίνα να του βράσουν ένα αυγό.

Γιατρός      Και μια πρόταση με τις λέξεις: πλήθος και σωρός.

Ασθενής     Σωρός είναι ένα κακοφτιαγμένο πλήθος. Οποιοσδήποτε μπορεί να μπεί σ'αυτόν. Κανένας όμως που αξίζει πραγματικά δεν μπαίνει στο σωρό.

Γιατρός      Πόσο δίκιο έχετε. Ας δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό....ζωγραφίστε σας παρακαλώ έναν μεγάλο κύκλο πάνω στο τραπέζι.

ο ασθενής παίρνει τον μαρκαδόρο και αργά σχηματίζει ένα κύκλο πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Παρ'όλα αυτά όταν τον τελειώνει, δεν μπορεί να σταματήσει. Η κίνηση του χεριού του γίνεται ολοένα και πιό γρήγορη. Ο κύκλος μετατρέπεται σε μια φρενιτιώδη ελικοειδή σπείρα, ώσπου φτάνει σε ένα κεντρικό σημείο όπου το χέρι δεν μπορεί να σταματήσει να περιστρέφεται με μανία.

Γιατρός      Σας ευχαριστώ. Είναι υπέροχο

The man who  Peter Brook / Marie-Helen Estienne

[...] Ο θυμός είχε προκαλέσει αυτήν την αβάσταχτη ψυχική ένταση. Οριστικά με καταδίκασε σε αϋπνία. Ύπνος δεν υπάρχει πια για μένα. Κατα την αϋπνία της νύχτας φτάνεις στο τελευταίο σύνορο του χρόνου. Το τέλος του χρόνου υπάρχει μονο τη νύχτα. Εκεί το αγγίζεις και τότε σε πιάνει μια λυπημένη μανία.[...]

Το σύνδρομο του Balint Γιώργος Χειμωνάς 

Ένα από τα πολλά κύματα που δημιουργεί η πέτρα είναι μια ιστορία για τον Ραβέλ. Μια ιστορία που θα συμπληρώσει την πρόταση που επέτρεψε στην πέτρα να κάνει το ταξίδι της. Ο Ραβέλ απαντώντας στην ερώτηση του Τοσκανίνι "Μα δεν γνωρίζετε την μουσική σας;", έγραψε

... κανείς δεν γνωρίζει το περιεχόμενο του ...

ΠΣ{ιτ}: ένα τελευταίο δεδομένο. Ο κοινωνικός αποκλεισμός ενεργοποιεί στον εγκέφαλο τις ίδιες περιοχές με το φυσικό πόνο.

* και όπως λέει ο φαντασμένιος όποιος κατάλαβε κατάλαβε

** και για τον φίλο που είπε "ααα το βιβλίο της μαντόνα λέει και άλλα ωραία, άμα σε ενδιαφέρει να στο δώσω".... 

painting: William Turner