Bright star, would I were steadfast as thou art

....όταν το διαβάζεις θές να κρατήσεις το χέρι κάποιου ανθρώπου. Ακριβώς όπως το περιγράφει ο Ginsberg στο Message " without anyone to touch on the knee, man / or woman I don't care what anymore ". Η μικρή λεπτομέρεια που πρόσφερε ένα χαμόγελο σε έναν άνθρωπο, άνγωστο, είναι η μαγεία του κόσμου που δεν χρειάζεται νεράϊδες για να πιστέψεις σε αυτήν. Όταν εμφανίστηκα στο ταμείο με το βιβλίο στο χέρι, θυμάμαι τον τρόπο που με παρακάλεσε να αγοράσω ένα βιβλίο ακόμα. Ένα σχέδιο που σε λίγο θα έφτανε στο τέλος του. "είναι το αγαπημένο μου ποίημα και στο χαρίζω, απλά έπρεπε να αγοράσεις και κάτι φεύγοντας". Τον ευχαριστώ.

....όταν τα βράδυα γίνονται δύσκολα υπάρχουν μερικοί φίλοι που θες να ακούσεις τι φωνή τους, ελπίζοντας πως μέσα σε αυτές θα βρείς αυτό που ψάχνεις. Ζωές που ποτέ δε γνώρισες. Ζωές που δε θα κατανοήσεις ποτές. Προτάσεις όμως που σε βαράνε στο πρόσωπο· ένα χαστούκι που δε ξεχνιέται όπως αυτό της δασκάλας σου, της μητέρας σου, της πρώτης κοπέλας που προσπάθησες να φιλήσεις. Προτάσεις που στο τέλος όμως σου δίνουν ένα γλυκόπικρο φιλί όπως όλες αυτές οι γυναίκες. Το φιλί της ζωής που πρέπει να πονέσεις πρώτα για να το καταλάβεις.

love, fame & death

it sits outside my window now
like an old woman going to market;
it sits and watches me,
it sweats nervously
through wire and fog and dog-bark
until suddenly
I slam the screen with a newspaper
like slapping at a fly
and you could hear the scream
over this plain city,
and then it left.


the way to end a poem
like this
is to become suddenly
quiet.

to the whore who took my poems

some say we should keep personal remorse from the
poem,
stay abstract, and there is some reason in this,
but jezus;
twelve poems gone and I don’t keep carbons and you have
my
paintings too, my best ones; it’s stifling:
are you trying to crush me out like the rest of them?
why didn’t you take my money? they usually do
from the sleeping drunken pants sick in the corner.
next time take my left arm or a fifty
but not my poems:
I’m not Shakespeare
but sometime simply
there won’t be any more, abstract or otherwise;
there’ll always be money and whores and drunkards
down to the last bomb,
but as God said,
crossing his legs,
I see where I have made plenty of poets
but not so very much
poetry.

.... αυτή η επανάληψη. Τα συναισθήματα για αυτήν την ανάμνηση είναι ακριβώς τα ίδια με το τέλος ενός ακόμα ποιήματος του Bukowski "and whenever I drive through that neighborhood now /decades later /I still think of his death/ while having forgotten all the other deaths / and everything else that happened /then ". Αυτή η επανάληψη. Από τα ομορφότερα δώρα που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο είναι να του διαβάσεις κάτι. Ο γραφικός χαρακτήρας μας, μας  κρύβει μέσα του. Όμως το σπάσιμο της φωνής σε ένα σημείο που δε θα το περίμενες, η ένταση για να ανέβει ένα δύσκολο μονοπάτι και η απελευθέρωσει όταν φτάσει ψηλά κοιτώντας πλέον πιο καθαρά τον υπόλοιπο κόσμο, είναι μαγικό. Το να διαβάζεις κάτι μπροστά σε έναν άλλον άνθρωπο είναι δύσκολο. Είναι τόσο δύσκολο όσο το να δείξεις στον άλλον ποιός πραγματικά είσαι. «Μιλημένα τα σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά».

Ὅταν βραδιάζει

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ὅταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνοῦν τὰ περασμένα...

Ξυπνοῦν ἀργά, σὰ μουσικὲς νεκρὲς ἀπὸ καιρό,

- σὰ μουσικὲς ποὺ χάθηκαν, καὶ ποὺ τὶς λαχταρῶ,

κι ἔρχονται πάλι, μαγικὰ κι ἀνέλπιδα, σὲ μένα...

Πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικὲς φωνές,

λόγια βαθιὰ κι ἀξέχαστα, κι ὡστόσο ξεχασμένα,

παράξενα χειμαιρικὲς ἀγάπες μακρινές,

ὅπως ἡ φλόγα μιᾶς αὐγῆς, ὑψώνονται σὲ μένα

Μιὰ βρύση, τότε, μαγική, μοῦ λύνεται ξανά,

καὶ τὸ τραγούδι ρυθμικὸ στὰ χείλη μου ἀνεβαίνει,

- ἕνα τραγούδι καθαρό, καθὼς τὰ δειλινὰ

ποὺ μέσα του λυτρώνονται, καὶ ζοῦν οἱ πεθαμένοι...

Schwächen

B. Brecht, M. Steffin

Du Hattest keine
Ich hatte eine


Ich leibte.

Efialtes

Jorge Luis Borges

En el fondo del sueño están los sueños. Cada
noche quiero perderme en las aguas obscuras
que me lavan del día, pero bajo esas puras
aguas que nos conceden la penúltima Nada


late en la hora gris la obscena maravilla.
Puede ser un espejo con mi rostro distinto,
puede ser la creciente cárcel de un laberinto,
puede ser un jardín. Siempre es la pesadilla.


Su horror no es de este mundo. Algo que no se nombra
me alcanza desde ayeres de mito y de neblina;
la imagen detestada perdura en la retina


e infama la vigilia como infamó la sombra.
¿Por qué brota de mí cuando el cuerpo reposa
y el alma queda sola, esta insensata rosa?

.....σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας ένας φοιτητής ήταν αδιάβαστος. Το λευκό της κόλλας όμως τον φόβιζε. Έγραψε το όνομα του και από κάτω ένα μικρό ποίημα.
Στον πίνακα ανακοινώσεων είδε το όνομα του και ένα βαθμό.
4,5.
Χαμογέλασε.

This is the way the world ends

This is the way the world ends

This is the way the world ends

Not with a bang but a whimper.

ΠΣ{ιτ}: Ο Bukowski και η Dickinson τα έχουν πεί όλα. Δυστυχώς.

ΠΣ{ιτ}2: όταν μοιράζεσαι ένα ταξίδι με άγνωστους ανθρώπους το μονο που γνωρίζεις είναι πως γυρνάνε ή φεύγουν. Όλα τα άλλα τα κατασκευάζεις εσύ στο μυαλό σου. Τις ιστορίες του. Αυτά τα δακρυσμένα μάτια. Την ανυπομονησία πάνω από μια φωτισμένη οθόνη. Την παρέα της αθανασίας να ουρλίαζει τραγούδια γνωστά. Η μοναξιά στο πάνω κατάστρωμα. Τα φώτα σβήνουν και το μοναδικό φώς πλέον πρόερχεται από μικρές τηλεοράσεις ανάμεσα στα καθίσματα. Κάθε τηλεοπτικός κόσμος δείχνει την δική του ιστορία· ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, μια ταινία για ένα διαλυμένο σπίτι, μια ψεύτικη ζωή από σπασμένα πρόσωπα. Παρακολουθώντας την ιστορία αυτών των τριών διαφορετικών ανθρώπων, ακούς ένα τραγούδι. Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάς μακρυά από την οθόνη παρατηρώντας, από τη θέση που βρίσκεσαι, πως όλες οι οθόνες δείχνουν το ίδιο πράγμα. Τα ίδια χέρια. Την ίδια κιθάρα. Όλοι ακούν το ίδιο τραγούδι. Προσέχεις πόδια να κουνιούνται αργά, δάχτυλα να ακολουθούν το σκοπό πάνω στην πλαστική επιφάνεια της πολυθρόνας, ανθρώπους να ανταλλάσουν ένα βλέμμα διαφορετικό,  σώματα να ζωντανεύουν. Το τραγούδι τελειώνει και μετά από λίγο ξανακοιτάς τις οθόνες. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, τα ίδια ψεύτικα πρόσωπα, η διαλυμμένη, πλέον, οικογένεια. Μια στιγμή ομως.

ΠΣ{ιτ}: το πρωϊ φτάνεις και διαβάζεις αυτό όσο ετοιμάζεσαι.Ένα ακόμα ποίημα παίρνει τη θέση του στη μέρα  “Everything can happen. Everything is possible and probable. Time and space do not exist. On a flimsy framework of reality, the imagination spins, weaving new patterns."

ΠΣ{ιτ}4: αυτό και τίποτα άλλο