Αγαπητή ΠίΤζέι,

συγνώμη που δεν απάντησα στο προηγούμενο σου γράμμα. Αισθάνομαι περίεργα και δεν ξέρω πως να απαντήσω στα ερωτήματα σου. Κάθε πρόταση είναι μια μικρή φιγούρα που ξεσηκώνεται από τη σελίδα και αρχίζει και περπατάει πάνω στα χέρια μου. Σιγά σιγά κάθε πρόταση ζωντανεύει για να μαζευτούν ο ένας πίσω από τον άλλον και να ξεκινήσουν την ανάβαση ακολουθώντας τη διαδρομή ανάμεσα στις φλέβες μου. Μικρές σκοτεινές φιγούρες σαν τους κενούς ανθρώπους του Έλιοτ που σιγά σιγά παίρνουν τον έλεγχο του σώματος σου. Κλείνω με δυναμη το γράμμα και πάω να καπνίσω με την ελπίδα ότι ο καπνός θα ξετρυπώσει τις σκοτεινές φιγούρες, σαν τα μυρμίγκια που εγκαταλείπουν την φωλιά τους όταν φυσάς καπνό. Παρασύρθηκα. Θυμήθηκα που τσακωνόμασταν για το πιό είναι το καλύτερο ποίημα του Έλιοτ και εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις πως είναι η έρημη χώρα.

Θέλω τόσα πολλά να σου πώ. Για τη δύναμη στο βλέμμα σου, ακόμα και όταν φοβάσαι να κοιτάς την κάμερα. Σε θυμάμαι με τι μίσος κοίταζες τον φακό τότε που είμασταν νέοι και τρέχαμε μεθυσμένοι στους δρόμους. Για τον τρόπο που δεν αλλάζεις ακόμα και αυτά που τρομάζουν εμάς τους υπόλοιπους. Μου αρέσουν οι σταθερές αξίες στη ζωή. Όπως εκείνο το καφέ που πηγαίναμε τα ξημερώματα μετά τα ξενύχτια και ουρλιάζαμε ο ένας στον άλλον "έλα και μέτρα με είμαι 20 ίντσες μακρύς". Για τις βρισίες.

Χάρηκα πολύ που μου έστειλες το καινούριο σου βίντεο και ελπίζω να μην είσαι ακόμα θυμωμένη που δε μου άρεσε ο προηγούμενος σου δίσκος.

με εκτίμηση,

Τζόν

ΥΓ: επίσης αυτό το κεφάλι με τα κέρατα στον τοίχο το έχουμε ξανασυζητήσει. Κατέβασε το. Είναι χειρότερο και από τις κουρτίνες του Σπιράλ.
ΥΓ2: δε μου αρέσει το καινούριο σου μαλλί.