χωρίς ανάσα

αυτό δε θα φύγει πρίν τη δευτέρα. μα με νοιάζει μόνο να είναι ασφαλές. ένα φίλμ με μνήμες καθυστερημένες. δύο χρόνια πως περάσανε. χρώματα της ζωής που κάποτε ζούσες. πρίν δραπετεύσεις από αυτήν. ίσως χρειάζεται τελικά για να φτάσεις κάπου ανεξερεύνητα και να αντιμετωπίσεις ένα μαχαίρι κοφτερό. μερικά σύννεφα εμφανίστηκαν από το πουθενά, σε ένα καταγάλανο ουρανό. στην αρχή ήταν κάτι άσπρες θολές μουντζούρες. αναμειγνύοντας την σύνθεση τους, με λίγο αστερόσκονη, φτάνεις σε ένα γκρί που θα περίμενες να σε γεμίσει θλίψη. μεταφέρει όμως ένα μήνυμα χαρούμενο. γλυκό και απαλό σαν το πρώτο φιλί που ποτέ δεν δώθηκε αλλά βρέθηκε στο κουτί με τα μπισκότα. ένα κουτί που γέμισε μυρμήγκια. δε πρέπει να τα φοβάσαι. είναι μικρά και επικοινωνούν με ψιθύρους. αν προσέξεις μπορεί να τους ακούσεις και συνειδητοποιείς πως τραγουδούν. τραγουδούν το ίδιο μήνυμα που μεταφέρουν τα σύννεφα στον χάρτινο ουρανό. ίσως τελικά αν ψάξεις να βρεθεί και κάποιο ζώο στο νερό που να μεταδίδει μέσα του τον ίδιο σκοπό. πέντε στοιχεία. ποιό λείπει? έλα να ανοίξουμε τα κουτιά, να τα βγάλουμε με τη σειρά, ανα μέγεθος, κοίτα δίπλα τους, μια μέλισσα, ένα λουλούδι, αυτό πως το λένε;, δεν γνωρίζω όμως κοίτα πόσο ζωηρό είναι, μην φοβάσαι δε θα το ακουμπήσουμε ακόμα όμως θα συρθούμε στο χώμα χωρίς να μας αντιληφθεί, θα το κατασκοπεύσουμε και να δείς που θα μας εκμυστηρευτεί τα μυστικά του. πού θα πάμε τελικά; το τηλέφωνο χτύπησε πρέπει να ξεκινήσω σε χαιρετώ για να βρεθώ με το παρελθόν να χορέψω και να ακούσω τον απόηχο που άφησε μια εποχή που γεννήθηκε πρίν από μένα. κλειστά μάτια άφησε τον εαυτό σου να συναντηθεί με την εικόνα του παλιού σου εαυτού που ταξιδεύει στο άπειρο σύμπαν που μας χωράει όλους μέσα του και κάποια στιγμή βρεθήκαμε με όλους. δεν το πιστεύει κανένας αυτό. όμως το φώς αλληλεπιδρά με τον εαυτό του. είναι η μόνη αλήθεια αυτής της μιας ανάσας.

τελείωσε.