Tanzt, tanzt...
sonst sind wir verloren.
Κάθε μεγάλο έργο έχει μια και μόνο επιθυμία....
Ο ρωμαίος και η ιουλιέττα είναι δύο άνθρωποι τόσο γνωστοί πλεόν που βρίσκονται σε κάθε γωνία, κάθονται στο καφέ δίπλα σου, περιμένουν στην ουρά του σουπερ μάρκετ μαζί σου, σε σπρώχνουν όταν θέλουν να μπούν πριν απο σένα στο λεοφωρείο. Οι διαφορές βρίσκονται στις λεπτομέριες. Ο ρωμαίος πλέον δεν αναφέρεται με κεφαλαίο γράμμα, καπνίζει και διαβάζει φιλοσοφία. Η ιουλιέτα, βάφει τα νύχια των ποδιών της πορτοκαλί, σιχαίνεται το τσάϊ και τις χοντρές κυρίες και πάσχει από νευρική ανορεξία.
Όλα τα μεγάλα έργα παραμένουν μεγάλα για ένα βασικό λόγο. Όσο και να αλλάξεις τις λεπτομέριες, κάποια πράγματα είναι ίδια και άχρονα. Το βλέπεις στο βλέμμα τους. Στις κινήσεις τους. Ο τρόπος που γυρνάνε ο ένας γύρω από τον άλλον σαν μικροί πλανήτες. Ίσως να μην θέλουν να αυτοκτονήσουν, γιατί μόλις μετακομίσανε στο καινούριο τους διαμέρισμα στο βερολίνο, αλλά θα κάνουν τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Οι παραλαγές είναι τόσες πολλές που δε χρειάζεται να ψάξεις την βιβλιογραφία για να δείς μια απλή μεταφορά στο θέατρο/σινεμα/μπαλέτο του εκπληκτικού αυτού έργου. Αρκεί να βγείς στον δρόμο και να προσέξεις.
Όλα τα μεγάλα έργα λένε μια γνωστή ιστορία. Η ιστορία δε θα αλλάξει ποτέ. Θα μείνει η ίδια. Από την αρχή μέχρι το τέλος στα καθαρά της σημεία. Ο τρόπος όμως που θα την πείς, ο τρόπος που θα την τραγουδήσεις, ο τρόπος που θα στήσεις την χορογραφία να κρύβει τις κινήσεις των συναισθημάτων, ο τρόπος που θα τοποθετήσεις τούβλα στη μέση ενός δρόμου και θα αφήσεις τους χαρακτήρες να περπατήσουν πάνω τους αυτό είναι μια διαφορετική, κάθε φορά, ιστορία.
Όλα τα μεγάλα έργα σου έχουν πεί από την αρχή αυτό που χρειάζεται να ξέρεις. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Κι όμως κάθε φορά στο τέλος αισθάνεσαι μαγεμένος.
Όλα τα μεγάλα έργα δεν χρειάζονται το μέσο με το οποίο εκφράστηκαν για να είναι μεγάλα. Είναι μια εικόνα που θα μείνει στο μυαλό σου για αρκετό καιρό και αυτό που χρειάζεσαι μπήκε μέσα σου και ήδη άναψε τσιγάρο.
Κάθε μεγάλο έργο έχει μια και μόνο επιθυμία. Να βγεί αληθινό.
---------- -----------
Σε 18 μέρες βγαίνει στους κινηματογράφους η ταινία pina. Στην πρώτη σκηνή του τρέϊλερ εμφανίζεται μια από τις καλύτερες παραστάσεις που μπορεί να δείς και είσαι τυχερός γιατί μπορείς ένα κομμάτι της εδώ και εδώ μπορείς να δείς άλλο ένα φοβερό ντοκιμαντέρ για την Πίνα Μπάους. Η τανία επίσης δείχνει τον τόπο που έδωσε το όνομα στην εκπομπή "Ο ελέφαντας του Γούπερταλ" για προφανής λόγους.
PINA - Tanzt, tanzt, sonst sind wir verloren from neueroadmovies on Vimeo.
* η πρώτη καλύτερη ταινία είναι η Synecdoche, New York.
12 χαστούκια και μία αγκαλία....:
Θα συμφωνήσω με την πρώτη καλύτερη ταινία, τζων στρεκ, αλλά θα διαφωνήσω με τη δεύτερη. Εντόνως.
φίλε παναγιώτη άμα τα βρίσκουμε στην πρώτη ταινία, όλα τα υπόλοιπα είναι άνευ σημασίας. είσαι πραγματικός μου φίλος .... και δεν μπορώ να σου πώ τίποτα που δε σου άρεσε ο μάυρος κύκνος. με έριξες.
Eimai deutera proi grafeio kai exo dio diapistoseis
1. Oute mazi na to vlepame to black swan
2. O algorithmos sou giati exei vgalei error me to Synecdoche ?
δώσε κανα τριήμερο να το δεί και ο φαντασμένιος να μας κοροιδέυει με ησυχία.
που βγάζει σφάλμα?
Ekei sto deutero node kati den paei kala , tsekare to
If Dr_Stanglelove Brazil Manhattan {
dis “MASTERPIECE ”
}
If Synecdoche _New_ York {
dis “ %&é”ç!èµù$ movie ”
}
else {
dis “ Art is Subjective “
}
καλά είναι και γαμώ τις ταινίες! ξέρεις ποια άλλη ταινία είναι γαμάτη; Ο τιτανικός! τιτανικός, black swan και μετά το χάος...
είχε:
άντρα-γυναίκα
γυναίκα-γυναίκα
γυναίκα μόνη της
γαμώ τις ταινίες! μόνο 8,50!!
αυτά τα λές γιατί έχεις και ένα ίματζ και δε θές να παραδεχτείς ότι βλέπεις εμπορικές ταινίες και σου αρέσουν...
μου αρέσουν οι εμπορικές ταινίες, έτσι πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό:
το πρώτο της τζούλιας (το δεύτερο κάτω του μετρίου), die hard, 13 μέρες, oceans 11,12, όλα τα austin powers..
σε τάπωσα εε;;
πώς τα κατάφερες πάλι για τσόντες έγραψες στο μπλόγκ μου....
Μιας και αναφερθήκατε σε εμπορικές ταινίες, ομολογώ ότι, μεταξύ άλλων, το Closer με συγκίνησε ιδιαίτερα, παρόλη την αμερικανιά και τα εύκολα κλισεδάκια...
john streckfous κρίμα που δεν συναντηθήκαμε χτες στο Nosotros. Θα είχε φοβερό ενδιαφέρον. Ίσως στην επόμενη ναριτοεμφάνιση, λοιπόν :)
Θεώρημα το Closer είναι υπέροχο θεατρικό και έχει διαφορετικό τέλος από ότι η ταινία.
Αφήνει διαφορετική γεύση. Διαβάστε το. Περιέχει μια από τις συμαντικότερες αλήθειες αυτό το έργο.
Δημοσίευση σχολίου